The Pretty One (2013)

Simpel concept en het idee erachter is niet heel sterk uitgewerkt. Echter zijn de karakters wel interessant en dat maakt de film toch leuk. Zoe Kazan heeft een behoorlijke indruk op mij gemaakt en Jake Johnson is altijd grappig. Het dramatische aspect komt niet altijd uit de verf al is de vader wel erg goed. De film is wel vaak erg geestig.

3.5*

Aangename rom/kom die eerder het accent op de drama legt dan op komedie en dat was voor mijn een groot pluspunt. De zusjes allebei gespeeld door Zoe Kazan zijn niet bijster aantrekkelijk maar dat mocht de pret niet drukken. Het verhaal is bekend maar toch kijkt de film fris en geloofwaardig weg.

Na het zien van de poster en het lezen van de plot dacht ik een of andere Nickolodeon film uitgekozen te hebben, met twijfelachtige 'acteurs'. Toen ik Jake Johnson zag, wou ik het toch een kansje geven.

En ja, het werkt wel. Ik vind het nog steeds een hoog Nickolodeon gehalte hebben, maar niet per se vervelend voor de volwassen kijker. Het drama gehalte is hoog, maar er is sympathie voor Laurel, en het liefdesverhaal van haar en Basel is aandoenlijk. Dat red de film nog enigszins, want het hele familiegebeuren is niet zo interessant. Eigenlijk gebeurde er vrijwel niks de 90 minuten, alleen het overlijden van Audrey. Daarna kabbelt het verder, ontstaat er binnen een vingerknip een relatie, en wordt er verder weinig moeite gedaan om iets boeiends te laten zien. Maar tegen die tijd zit je er al zo diep in dat je toch maar door kijkt, al is het maar voor het liefdesverhaal van Basel en Laurel.

Hoewel identity-switch films niet echt uniek zijn en ik heus weleens vaker een dergelijk iets heb gezien, is het in deze film wel een beetje wankel uitgewerkt. Eerst begreep ik het niet helemaal, omdat het zo vreemd en onrealistisch is dat iedereen denkt dat Laurel dood is in plaats van Audrey. Eigenlijk voel je met zo'n gemankeerd uitgangspunt lichte weerzin om de hele film verder te kijken.
Het verrast nergens en doet ook nooit iets echt creatiefs met het onderwerp. Ze leeft een tijdje als Audrey, met alle verwarringen die daarbij horen, en wordt verliefd. Vervolgens biecht ze na een tijdje heel de boel op, en kent ze zichzelf ineens. En dat was het dan.
Niet genoeg voor een voldoende mij betreft, daarvoor is het te gebrekkig en te leeg. Kazan is wel een leuke actrice, eigenlijk de hoofdreden dat ik dit besloot te kijken.

2,5*

Dramedies.

Ze hebben eigenlijk een soort van eigen branding nodig. Op basis van de poster lijkt dit een heel shallow, doordeweekse comedy, wat je voorgeschoteld krijgt is een soort van indie drama met een beetje luchtigheid. Komt er natuurlijk ook van als je nooit een trailer kijkt, maar toch lijkt me de stilering van deze poster eerder bewust misleidend.

Met ietmand als Johnson (ook nog eens als eerste vernoemd) mik je waarschijnlijk ook op een publiek dat op zoek is naar iets luchtigers. Want hoewel het zeker niet één al al depri gedoe is, ligt de film toch geregeld zwaar op de maag. Sowieso is het uitgangspunt ietwat morbide en is er niet echt sprake van zwarte humor.

Eens op gang valt het allemaal wel mee. Redelijk fris in beeld gebracht, Kazan en Johnson doen het best leuk en ondanks een laatste half uur dat alleen maar meer ellende introduceert gaat The Pretty One nergens over de schreef.

Beetje rare mix van drama en luchtigheid, zeker gezien de branding van de film, maar al bij al is het een vermakelijk filmpje met een licht-eigen uitstraling en uitwerking. Geen film die lang bij zal blijven, maar wel aardig om een keertje te zien.

3.0*

Tegenvallende romcom. Het is niet zozeer dat het verhaal geloofwaardigheid mist, maar veeleer ontbreekt het in de uitvoering aan overtuiging. Het lijkt erop alsof de acteurs zelf niet geloven waar ze mee bezig zijn. Matig.

Aan de ene kant best een aardig filmpje, aan de andere kant ook wel wat veel een Kazan-vehikel. Niet dat ze dat slecht doet, maar wel wat specifiek voor de doelgroep van die mensen die haar toch al op een lijstje van favorieten hebben staan - vanwege haar ietwat schattige overkomen, als je daarvoor bevattelijk bent, of door haar associatie met veel indie-films. In vergelijking wordt Johnson wel als eerste genoemd, maar heeft toch niet meer dan een wat kleurloze bijrol in het geheel.

Tamelijk donker van onderwerp, maar wel luchtig en vrolijk gebracht. Met het onderwerp is dat best verfrissend en ook goed gelukt. Toch een soort feelgood, ondanks alle drama.

Matige film waarin een meisje zich voordoet als haar tweelingzus nadat deze is overleden. Een leuk gegeven, met ook wel leuke personages. Qua toon nogal onevenwichtig en niet altijd even goed uitgewerkt (van rouwverwerking is bijvoorbeeld geen sprake). Ietwat aan de saaie kant, wat enigszins wordt gecompenseerd door Zoe Kazan.