Don Quixote (1933)

Eerste keer dat ik een (echte) verfilming van dit verhaal zie. En al is het plot behoorlijk uitgedund, de charme en het tragikomische van het verhaal wist me echt te pakken.

De Russische opera zanger Chaliapin past perfect bij zijn rol, en het feit dat hij met zwaar accent praat stoorde me niet. Hij zingt ook een aantal liedjes.

Maar vooral het einde is heel sterk. De windmolen-scene is indrukwekkend en het slot vond ik ontroerend.

Er zijn drie versies van deze film. Een Duitse, een Franse en een Britse. De Britse heb ik gezien, maar de Franse schijnt beter te zijn.

Van deze film heb ik de Engelstalige versie gezien, en wel die van 55 minuten. Het is al een onmogelijke opgave om het boek terug te brengen naar een film van 73 minuten, laat staan eentje van 55 minuten. In die korte versie kun je helaas duidelijk zien waar geknipt wordt, waardoor je merkt dat er af en toe een stuk ontbreekt, en dat gaat ten koste van de kijkervaring. Die korte versie kan ik dus niemand aanraden, het is onbegrijpelijk voor mij waarom er zo in is geknipt.

Achteraf had ik dan liever de Franstalige variant willen zien (de Duitse variant is zoekgeraakt), die opname schijnt overigens ook beter de tijd te hebben doorstaan dan de Engelse versie. In de 55 minuten is het me helaas niet gelukt om sympathie op te brengen voor Don Quixote, wat volgens mij wel noodzakelijk is om van deze film te kunnen genieten.

Daarmee kom ik op een hele magere 2,5* voor die versie van 55 minuten.