Marina (2013)

Prachtige waarheidgetrouwe biografische film over de jonge jaren van Rocco Granata die met de single "Marina" een B-kantje van "Manuela" ,een knaller van een hit had,verkocht op miljoenen exemplaren

en meerdere malen werd gecoverd door de grootste artiesten van die tijd en was de start voor Rocco Granata vooral als producer,liedjesschrijver,ontdekker van nieuw talent en zo veel meer,ben er zeker van dat deze film ook een grote "hit" wordt en misschien een kandidaat voor de oscars 2015?Who knows....

Hé Italiaantje...

Ik haat Vlaamse films. Ze zijn zo voorspelbaar, zijn vaak niet origineel en hebben onnodig naakt in beeld. Nu, er was één uitzondering: The Broken Circle Breakdown. Die was fantastisch na een tweede kijkbeurt. Nu, ik dacht dat dit een éénmalig geval was en dat Vlaanderen verderging met het maken van saaie drama's en onnozele komedies. Zo wilde ik Marina ook niet zien uit angst dat de film mij teveel zou tegenvallen. Maar hier zat ik fout.

Marina is een luchtige, met vlagen zéér aandoenlijke film van Belgische bodem. Hoewel ik amper iets wist over Rocco Granata, kende ik Marina zeker wel. De film mengt geschiedenis met humor en dit werkt bijzonder goed. Leuke awkward-humor en wat grappige one-liners maakten de film erg vermakelijk. Dat de film hier als drama aangeschreven staat, klopt wel. Toch mag er komedie bijstaan. De zaal lag geregeld plat met enkele grappen.

De acteerprestaties waren niet altijd even goed, maar toch heb ik dit door de vingers gezien. Matteo Simoni vertolkt Granata erg geloofwaardig en iedere scène met hem en Evelien Bosmans zorgde voor een glimlach op mijn smoeltje. De chemie tussen de twee is er wel.

Marina is een goede Belgische film die zeker in m'n collectie komt. Alleen al de eindshot laat je niet onberoerd. 4*

Limburg, een mooie provincie met veel prachtige plaatsen. Waaronder de mijnterril, een plaats waar veel mensen gaan wandelen voor een mooi uitzicht. Maar waar ze niet altijd bij stilstaan is dat die mooie plekken een geschiedenis hebben, een gitzwarte, zware geschiedenis.

Veel mensen immigreerden naar België voor een job in de koolmijnen, een veelbelovend vooruitzicht voor vele, een tegenvaller voor ieder.

Het werk was zwaar, ongezond en vaak kwamen ze maar moeilijk rond met het geld wat ze kregen. En hier begint dus ook het verhaal van Rocco Granata.

Marina verteld het verhaal van een jongen vol dromen, maar de kansen om deze droom waar te maken waren klein. Mijnwerkers tekende vaak contracten met minder mooie vooruitzichten en dat gelde niet alleen voor hun.

Rocco gaat dan ook een hele evolutie moeten doormaken in het verhaal voor die grote muzikale droom waar te maken. Maar dit is natuurlijk een parcour met vallen en opstaan.

Marina is een zeer goed scenario die een mooie balans heeft tussen enerzijds het vertellen van het verhaal rond de mijnen en anderzijds over Rocco Granata. Een scenario dat uiteindelijk ook blijft boeien en het publiek prikkelt. Alles werkt en maakt de film een erg toegankelijke film die fijn wegkijkt.

Stijn Coninx heeft ook zijn best gedaan. Hij zorgt dat alles erg geloofwaardig op beeld komt. Vaak met goede misé en scenes. Alleen laat hij één steek vallen: Matteo Simoni zijn hees praten. Hier werkt Coninx iets te fel volgens het boekje en wilt Granata zo echt mogelijk laten worden. Dit door Simoni te doen laten praten als hem. Maar het klinkt niet en neemt een heel stuk van het natuurlijke af. Maar aan de andere kant is zijn Italiaans weer erg overtuigend. Ook even mijn hoedje af voor Cristiaan Campagna die de kinderversie speelt. Zeer sterk gedaan met heel veel overtuiging.

Nog één klein ding omtrent beeldkaders. Het is een emotioneel verhaal vol momenten dat de acteurs hun eigen volledig moeten geven. Hier kon het versterkt worden door meer gebruik van close-ups. Zo zit de kijker toch nog net iets meer in de emotie. Tranen zijn dan meer zichtbaar en de blikken kunnen dan laten zien dat dit meer dan gemeend is. Toch een element wat hier in ontbrak.

Nu is de vraag natuurlijk of deze film zijn status nu waard is. Het antwoord: ja en nee. Door zijn erg goed scenario geraak je zo in de film, kijkt perfect weg. Maar nee door een paar foute beslissingen die mij soms tegen staken.

7/10

Na "aanrijding in moscou" "hasta la vista" "loft" "the broken circle breakdown" "groenten uit Balen"... levert Vlaanderen weer een parel van een film af !

"Marina" is een pracht van een film, de vertolking van Matteo Simoni is gewoonweg schitterend. Nostalgie ten top in het mooie vlaamse Limburg.

Ook het einde van de film liet me niet onberoerd.

Dit is echt niet best. Ik ben dol op Vlaamse films, maar dit schuurt bijna tegen amateuristisch aan. Een voorspelbaar en een tikje kinderachtig script, matig geacteerd (die jongen en dat meisje...), leek vaak zelfs slecht gelipdubd... En dan dat einde, waarin het uitkomen van dat plaatje ineens de redding van het gezin was. Een kitschverhaaltje. Dit kon wel een film van Johan Nijenhuis zijn...

Ik hou dus helemaal niet van Vlaamse films op een enkele uitzondering na. Na een aantal lovende kritieken te hebben gehoord, wilde ik deze graag zien, vooral om dat ik Rocco Granata een heel sympathieke mijnheer vind en zelf ook van Limburg ben. Ik kan niet anders dan me aansluiten bij de mensen die ontroerd waren door de film. Dat er af en toe grappige momenten in de film zaten, wist ik en veel mensen in de zaal zeer te waarderen. Heel leuk dat Rocco himself ook een heel klein rolletje in de film had. Ik zou het toch geen comedy noemen, daarvoor vond ik het toch te aangrijpend. Vooral zo die scènes in de mijn bezorgden mij toch wel rillingen.

En de Vlaamse pers niet zo enthousiast als het publiek, denk niet dat die pers dan uit Limburg kwam. Ben blij om eens wat anders te zien dan films met dat zogenaamde Vlaams tussentaaltje dat eigenlijk gewoon verdoken Antwerps is.

Mijn collectie van Vlaamse films is uiterst dun, maar deze komt er zeker in

Deze gratis kunnen meepikken bij Kinepolis naar aanleiding van de 500.000e bezoeker van deze film en 'k heb er eigenlijk wel van genoten. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar hij is me wel goed bevallen.

Er zit voor elk wat wils in: veel drama, maar toch ook wat humor en een vleugje romantiek.

Qau cast mochten we ook niet klagen, al was het toch vooral Matteo Simoni die de hoofdvogel afschoot. Er was ook nog een leuk bijrolletje voor Rocco zelf.

'k had wel gedacht dat het z'n volledige levensverhaal ging zijn, maar ze focussen vooral op z'n eerste levensjaren tot z'n eerste succes.

'k vond het zeker een aanrader en ook een boeiend verhaal van begin tot einde, ondanks de redelijk lange speelduur.

Dat de eerste gastarbeiders eind jaren veertig en begin jaren vijftig een inferieur bestaan leiden in de lage landen is geen verhaal apart en kent ook hier een dubbel moraal. Dit verhaal bevat alle elementen van een doorsnee verhaal waarbij onmogelijke liefde, tegenslag en het vervullen van dromen centraal staan. Dat men destijds bang was dat de allochtonen "onze" vrouwen zouden afnemen, wat later de vrees voor "onze" banen werd, krijgt ook hier duidelijk gestalte. Het tempo, de sfeer en het decor maken het een fraai geheel. Passie en gedrevenheid en doorzettingsvermogen blijken hier de ingrediënten tot succes. Gezien de impact van het liedje "Marina" van Rocco Granata zorgde het er destijds in België voor, dat veel ouders hun dochter "Marina" noemden.

Hele mooie film.

Geeft een heel goed beeld, toen.

Prachtig gespeeld

Vlaamse kneuterigheid.

Het raakt toch niet echt uit de Vlaamse cinema. De laatste 10 jaar is er dan wel een tegenbeweging geweest, maar dit soort films tonen aan dat dit soort braafheid nog steeds gewaardeerd wordt. Ik kan er nog steeds behoorlijk weinig mee.

De intro in Italië is nog het beste deel van de film, de jonge Rocco eigenlijk ook meteen de beste acteur. Al doen de ouders van Rocco het ook niet slecht, enkel de vader viel al eens te beurt aan overacting. Simoni en Bosmans zijn echter redelijk dramatisch en komen over als slechte typetjes, niet echt best voor een (semi?) biografische film.

Geen idee hoe waarheidsgetrouw het verder allemaal is, maar tijdens het kijken voelt het allemaal wel héél erg aan als een filmscript, vooral het einde dan waar Rocco op het juiste moment succes krijgt. Allemaal iets te flauw en zoutloos.

De regie is verder solide maar vééls en vééls te braaf. Een halve mooie scene in de koolmijn en een aardig begin in Italië, verder is het armoe troef. De muziek is verder ook m'n ding niet, maar dan kan je moeilijk onderuit wanneer je een film over Rocco Granata maakt.

Wel een streepje extra credit voor de leuke cameo van Granata zelf, maar redden doet dat de film niet.

1.5*

Twintig jaar na het dramatische Daens (1992) komt regisseur Stijn Coninx opnieuw met een fraaie biografie. Nu over de jeugd en tienerjaren van het fenomeen Rocco Granata. Het is andermaal een meeslepend sociaal-psychologisch drama, zij het iets minder aangrijpend dan de eerdergenoemde film over de Vlaamse priester.
De gelouterde Luigi Lo Cascio (o.a. La Meglio Gioventù) speelt een voortreffelijke rol als de hardwerkende, vaak redeloze vader van een immigrantengezin, dat in een vreemde, vijandige omgeving het hoofd amper boven water kan houden. Maar de grote verrassing is voor mij Matteo Simoni, die op heel natuurlijke wijze de tegendraadse tiener Rocco tot leven doet komen. De openingsbeelden in Calabrië doen sterk denken aan Giuseppe Tornatore’s autobiografische film Baaría.
Mede door dicht bij de waarheid te blijven —incl. de doorbraak van Rocco Granata op het moment dat de familie op het punt staat terug te keren naar Italie— levert Stijn Coninx opnieuw een indrukwekkende film af.
“Vlaamse kneuterigheid” bestempelt Onderhond dit. Zal best, maar als ze even boeiend zijn als deze, laat dan de kneuterige Vlaamse films maar komen.

Ik heb niets met Rocco of zijn muziek, het kijken van deze film verandert daar ook niets aan, maar als bij het verschijnen van de credits het volgende door je hoofd gaat; "Hoe? Nu al?", dan heb je genoten van de film mag ik zeggen. Ik meen ook dat de film waarschijnlijk wel op het perfecte moment stopt; iedereen zal dat kunnen beamen.

Kwestie van verhaallijn weet ik niet in hoeverre alles waargebeurd is, maar voor mij was het wel soms wel wat te toevallig allemaal. Stoorde me niet mateloos, maar toch.

Ik heb hem vooral gekeken voor Matteo (die daarnet ook aanwezig was - #fanboy), en Luigi. Ook de jonge Rocco werd goed vertolkt by the way. Dat jongetje mag dat nog doen.

Matige film waarin een Italiaanse gastarbeider in België zijn gezin laat overkomen. Een nogal standaard biopic over de jeugdjaren van Rocco Granata. Het hele verloop is nogal voorspelbaar en weet daardoor niet altijd te boeien. Verder wel een mooie aankleding en het acteerwerk is van een wisselend niveau.

Matige film. Deze biopic had alles in zich om een goede art-house film te worden. De bijzondere levensloop van Rocco en zijn familie, een onmogelijke liefde, de discriminatie van de eerste generatie arbeids immigranten en de schijnbare onmogelijkheid om je eigen keuzes te maken in je leven. Jammer genoeg worden de clichés omtrent deze thema's nauwelijks vermeden en wordt het zo een lauwe film.

Hoofdrolspeler Matteo Simoni is in dit middelmatige 'soap' drama (de vaak beroerde dialogen zorgen er voor dat de film vaak aan doet als een soap) het enige echte hoogtepunt. Het niveau van zijn prestatie is wat dit verhaal als geheel had verdiend.

Coninx is duidelijk een regisseur van zijn generatie. De Spielberg van Vlaanderen. Je weet dat zijn films zeker niet slecht zijn, maar qua creativiteit is het toch wat braaf. De film moet het dan ook hebben van het verhaal rond jaren '50 met de mijnwerkers en de acteerprestatie van Matteo. Hij valt me meer en meer op en laat zien dat hij meer dan enkel een typetje kan spelen. Als biografie geeft het vooral een situatiebeeld op dan echt duidelijk een biopic. En dat is op zich niet slecht. Het is interessant om te weten in welke omstandigheden Rocco opgegroeid is, en dat komt toch wel naar voren. Het wordt geen hoogvlieger, maar is toch leuk om zien.

Ik denk dat het succes van deze film voor een groot stuk te wijten is aan het sentiment dat er aan vastkleeft: de mijnwerkers in Limburg, de muziek van Rocco, het leven in de jaren 50,...

Het is natuurlijk wel leuk om in een film dingen te zien die je zelf goed kent en ik bedoel hier dan vooral Waterschei en omgeving, al ben ik zelf niet van Genk.

Maar helaas is het allemaal wel amusant maar niet meer dan dat. Ik heb het gevoel dat het levensverhaal van Rocco toch wat aangepast is om er een "feelgood movie" van te kunnen maken. Het past allemaal net te mooi in elkaar om waarachtig te zijn. Daarnaast vind ik de verkrachting van Helena en de gevolgen ervan een bizarre wending waar eigenlijk best wat dieper op had mogen worden ingegaan

Matteo Simoni zet vind ik wel een erg goede rol neer. Zijn stem irriteert me allerminst omdat ze nu eenmaal dicht aanleunt bij de echte Rocco. Evelien Bosmans gaat naar mijn zin iets te veel de standaard toer op van het verliefde schoolmeisje.

Enerzijds vind ik het wel erg leuk dat vooral Rocco en Helena met een opvallend Genks accent praten. Maar het is storend dat de rest van de cast een mengelmoes van verkavelingsvlaams spreekt. Op een gegeven moment duikt zelfs Wim Willaert op die met een erg West Vlaamse tongval spreekt. Toch een beetje vreemd.

Zeker het bekijken waard, maar dan toch vooral voor de mensen die kunnen genieten van het sentiment dat de film oproept.

Meer dan behoorlijke biopic over de jeugd en de eerste successen van Rocco Granata.

De film is misschien soms wat braafjes (zoals de eerste ontmoetingen met het meisje Hélène), maar blinkt verder op meerdere punten uit : de zorgvuldige, rauw-nostalgische settings (de mijn, het vervallen voetbalstadion, de armoedige huisvesting, de Welvaart-winkel...), de eerder kritische kijk op de opvang en inburgering van de vele Italianen, toch een historische tijd voor het limburgse en ook Waalse steenkoolbekken.

Daarnaast is er voor de acteurs niets dan lof en voor iemand die het min of meer heeft gekend, niet zonder ontroering te beleven.

Onlangs genoten van de film over het leven van Claude François, maar deze "Marina" zit daar niet ver onder. Bravo Stijn Coninx.

Aardige soort van biografie over de Italiaanse Belg Rocco Granata (van hem kan ik alleen eigenlijk zijn grote hit "Marina") als tiener.

Het verhaal zit opzicht wel aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Mocht het overigens geen waargebeurd verhaal zijn geweest, dan had ik het een behoorlijke cliché film gevonden. Het beste gedeelte van het verhaal vond ik eigenlijk nog het eerste gedeelte met de jonge Rocco Granata, die leuk en goed werd vertolkt door Cristiaan Campagna. Degene die ook best goed speelde was Donatella Finocchiaro in de rol van Ida Granata, oftewel de moeder van Rocco Granata. Hoofdrolspeler Matteo Simoni die de rol van Rocco Granata speelt, deed het niet meer dan verdienstelijk (ik vond zijn stem wel wat irritant). In de staart van de film zit er nog wat drama in, in de vorm van het ongeluk (fluittoon in het gehoor) van zijn vader, waardoor hij arbeidsongeschikt (en dus geen inkomen meer krijgt) wordt verklaard en zijn hele gezin min of meer op straat komt te staan. Het einde was natuurlijk mooi als Rocco Granata doorbreekt met het nummer "Marina".

Opzicht wel best een aardig waargebeurd Belgisch drama, maar die wat mij betreft wel iets korter had mogen duren. Bijna twee uren is eigenlijk wat te langdradig voor een drama als deze.

P.S. Evelien Bosmans (zelfs eventjes heel snel bloot te bewonderen) in de rol Helena Somers speelde best matig en voegde ook weinig toe aan het verhaal, maar ze zag er niet onaardig uit.

Een goed drama film...

Goed en mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Het scenario is bij momenten echt een rommeltje, de dialogen rammelen net iets te vaak, Evelien Bosmans spreekt duidelijk nep-Limburgs, Warre Borgmans doet niet eens de moeite om Limburgs te praten, Chris Van den Durpel is belachelijk miscast in de rol van 'aan sigaren lurkende manager', de rivaliteit met Renaat komt amper uit de verf en over het einde ga ik het dan nog niet eens hebben. Maar voor de rest is Marina een ongelooflijk charmante film, waardoor je die fouten wel door de vingers durft zien. Matteo Simoni en Luigi Lo Cascio spelen allebei fantastisch (uit hun vader-zoon-dynamiek had nog véél meer gehaald kunnen worden) en ook de jonge Rocco is bijzonder sterk, de beginscènes in Italië zijn wondermooi (alsof je naar Cinema Paradiso 2 aan het kijken bent), net als de beelden in de mijn, en het Limburg van de jaren 50 is geweldig gereconstrueerd. Hier had nog veel meer ingezeten, nu is het vooral een erg aangename rit.

Aangrijpende film met een bijzonder sterke vertolking van Matteo Simoni. Terecht (levend) eerbetoon aan Rocco!

Aandoenlijk verhaal inderdaad, maar de uitwerking laat te wensen over. Plot is nogal truttig en plichtmatig, laatste akte slaat zelfs de plank mis. Technisch ook nogal onbeholpen, budgettaire beperkingen zijn behoorlijk duidelijk en de eindsequentie is lachwekkend goedkoop. Verder wel een fijne Italiaanse cast, vader en moeder doen het stukken beter dan Simoni.

2,5*

Buona sera signorina, buona sera

Marina is me altijd bijgebleven dankzij een interview met Matteo Simoni waarin hij zei dat hij het zo jammer vond dat een "eenvoudig" rolletje zoals die van Smos in Safety First heel wat meer lof toegewezen kreeg dan een rol zoals die van Rocco Granata waar hij erg veel tijd en moeite heeft ingestoken. Ik parafraseer momenteel, heb het interview nog wel ergens liggen denk ik, maar op een manier begrijp ik hem ook wel. Hoog tijd echter om eens effectief te gaan zitten voor zijn performance.

De reden waarom dit altijd wat links is blijven te liggen is omdat ik me pas recent terug ben beginnen interesseren in de Vlaamse film en dat in het verleden Stijn Coninckx niet meteen mijn favoriete regisseur was. Er straalt uit zijn films altijd wel een zekere degelijkheid, maar echt pakken doen ze nooit naar mijn gevoel. Marina past perfect in dat straatje doordat de film vooral te lijden heeft onder een paar budgettaire beperkingen. Heel het effect van de eindscène in Carnegie Hall wordt echt teniet gedaan doordat het er gewoon erg kleinschalig uitziet en de film mist algemeen gezien toch wat zijn eigen smoelwerk. Dat neemt echter niet weg dat hier een wel erg vermakelijk sfeertje hangt. Sowieso al een pluspunt dat Coninckx en co het aandurven om zoveel in het Italiaans te draaien, had ik in eerste instantie niet verwacht, en hij weet het ietwat vijandige sfeertje tussen de Italianen en de Vlamingen goed neer te zetten. Met de nodige clichés weliswaar, maar het werkt op zich wel.

Normaal gezien had dit dan ook uitgedraaid op ongeveer een dikke 3.5* maar het is de invulling van Simoni die nog net voor dat beetje extra zorgt. Toegegeven, de gruis op zijn stem ligt er af en toe iets te hard op en toch.. Zo'n scène met de echte Rocco (als accordeonverkoper in Brussel) laat wel zien hoe goed hij het origineel benadert. Sowieso ook een pluim voor de Italiaanse cast met Luigi Lo Cascio (vader Salvatore) en Donatella Finocchiaro (moeder Ida) op kop en qua Vlaamse bijrollen is het wat hit or miss. Voor Evelien Bosmans heb ik een ontiegelijk zwak, maar het is toch een beetje te karikaturaal bij vlagen. Wat Chris van den Durpel hier te zoeken had is me helemaal een raadsel, maar zo'n Wim Willaert bijvoorbeeld is altijd wel degelijk. Toffe soundtrack ook wel. Moet zeggen dat ik een nieuwe appreciatie heb gekregen voor het nummer Marina en ook Buona Sera speelt al gedurende heel de dag door mijn hoofd.

De nodige clichés, voorspelbaar maar geef toe.. Het moet niet altijd zware kost zijn en in dat opzicht is Marina een leuke film in het genre. Kijkt erg vlotjes weg en heeft vooral een aangenaam sfeerbeeld. Misschien toch maar eens terug wat meer van Coninckx gaan zien, maar het is bij Marina toch vooral Matteo Simoni die de show steelt. Blij dat die de laatste tijd wat meer aan het opduiken is in allerlei interessante producties zoals Callboys en De Bende van Jan de Lichte.

Kleine 4*

Wat een ontzettend mooie biopic. Ik had er al wel eens een stuk van gezien en nu dat die op tv was eens vanaf nul begonnen. Ja dit is nu eens een steengoede film, een film die die Italiaanse sfeer weet te brengen en dan de ontroerende snaar weet te raken. De muziek is ook ontzettend leuk en Matteo Simoni brengt de liedjes van Rocco best wel goed.

Luigi Lo Cascio is natuurlijk ook geen onbekende voor wie La Meglio Gioventu heeft gezien. Al vind ik dit toch een sterkere rol. Magnifiek hoe verslagen hij er bij zit na zijn ongeval in de mijn. Binnen 6 maanden zouden ze hun huis verliezen. Alles was voor niets, heel zijn leven lang heeft hij voor niets gewerkt. Ik had echt medelijden met de arme man. Er zijn geen woorden voor om de gevoelens bij die scène goed te kunnen beschrijven. Wat Rocco daarna doet aan het einde kan je natuurlijk als zoetsappig beschouwen, maar who cares. Ik vond het geloofwaardig en gemeend. Na al die jaren is zijn vader eindelijk trots op hem. Graag meer van dit, wat een parel.

Fijne film van baron Stijn Coninx over het leven van Rocco Granata, een Italiaanse migrantenjongere wiens vader het zout op de patatten trachtte te verdienen in de Limburgse steenkoolmijnen. Rocco daarentegen voelt er niets voor om zijn gezondheid te verprutsen en zoekt een uitweg via de muziek tot grote ergernis van zijn vader.

Matteo Simoni doet het uitstekend als de jonge Rocco Granata en de Italiaanse sfeer met Vespa’s en dergelijke meer wordt mooi weergegeven tesamen met de heersende rivaliteit met de Vlamingen. Leuk om ook zoveel Italiaans te mogen horen in de film, komt alvast de geloofwaardigheid ten goede. Ook het leven in de mijnen en de noeste arbeid die er geleverd werd, doet een mens nadenken dat we het vandaag toch beter/makkelijker hebben. Onder de grond was er een groot samenhorigheidsgevoel. Boven de grond was het eerder een “wij” tegen “zij” sfeer. Leuk om ook de echte Rocco Granata even te zien opduiken in de film. De film bevat enkele uitstekende scènes zoals het ongeval in de mijn.

De film is wat mij betreft een mooi eerbetoon aan de echte Rocco. En Marina blijft al bij al wel een catchy song. Geen idee hoeveel Marina’s er destijds en later geboren werden door dit liedje, maar ik wil ze alvast niet allemaal te eten geven. Mooi!

Mooi uitgewerkte biografie over het leven van Rocco Granata. Matteo Simoni heeft de rol goed gespeeld en hij ziet er prettig uit. Ik ken de liedjes, ben geen fan van deze muziek, maar kan de film zeker waarderen. De film was wel uitermate braaf, ik had als regisseur iets meer vuurwerk erin gestopt. En ik vind de actrice die Helena speelt geen knappe vrouw, maar ja, wie weet dat mannen daar anders over denken..... Haar rol was lief gespeeld, maar ook dubbel. Ze ging in 1e instantie voor de minder leuke jongen, maar voor het grote geld, mede gedwongen door haar vader. Al met al een mooie biografische prestatie!

Ik kende Rocco Granata niet. Toch was ik benieuwd naar deze film. Hij heeft helaas niet veel indruk op mij gemaakt. Het verhaal heeft mij niet omver geblazen en het acteerwerk vond ik soms wat overdreven, te gespeeld. Dan geloof ik het niet genoeg. De hese stem vond ik niet erg prettig en de muziek is niet helemaal mijn ding, maar het klonk wel lekker. Het beeld vind ik er mooi uitzien. Ik vind het een redelijke film, ik zou ‘t zeker niet slecht noemen, maar mij pakte het niet echt. Zesje. 3*

Aanvankelijk dacht ik dat de film zou gaan over een Italiaans gezin dat naar België was gekomen in de jaren 50 omdat vader daar in de mijnen was gaan werken. Een interessant onderwerp. Een paar jaar geleden waren we in een gebied in België waar destijds veel Italianen hadden gewoond en ik was wel nieuwsgierig om een beeld te krijgen hoe het er daar aan toeging. Maar al gauw bleek dat deze film ging over op de opkomst van de beroemde zanger Rocco Granata. En ook dat was een interessant onderwerp wat desondanks toch ook veel raakvlakken had met het andere onderwerp. Het verhaal is ongetwijfeld erg gedramatiseerd voor de film. Waarschijnlijk zelfs veel te veel. Maar dat leverde wel een boeiende film op met een verhaal dat erg mooi opbouwt en waar ook prima geacteerd wordt. Iets te veel drama dus, maar toch een goede film.