Les Enfants Terribles (1950)

Ha! Dat dacht ik ook meteen toen ik deze film gisteren op de TV5 Monde zag! Toch goed gezien dus!

Ja en ja.

Ik had moeite om me in te leven in de personages (eerlijk gezegd heb ik sowieso altijd moeite met personages die zich geflipt of zeer onaangepast gedragen!). Ze irriteerden me teveel, vooral Elisabeth.

't is al heel wat jaar geleden dat ik het boek las.

Ergens in mijn puberjaren (Ik had een zwak voor Jean Cocteau, Jean Genet, Oscar Wilde Jean Rhys, Anaïs Nin en Edgar Allen Poe).

Mijn kamer was een grote zolderkamer vol met plaatjes aan de muren, bakjes met "schatten" en ondertussen draaide ik plaatjes van The Velvet Underground en Swans.

De gordijnen zaten altijd dicht (nog steeds het liefst maar dat vindt mijn partner niet altijd goed).

Anyway...broer en zus leven ook in zo'n van de boze buitenwereld afgesloten leventje en hebben een vreemde haat/liefde-verhouding met elkaar.

Andere personen worden maar mondjesmaat toegelaten.

Fascinerend verhaal in sobere maar doeltreffende regie van regisseur Melville.

Les Enfants Terribles verteld een bijzonder verhaal en is een film die qua inhoud zijn tijd toch wel aardig vooruit was, want dat deze broer en zus meer voor elkaar voelen dan familieliefde wordt nauwelijks verhuld. Ik wou alleen dat het daarnaast ook nog een echt goede film was. In de eerste helft raast Melville als een gek door het plot heen, waardoor niets beklijft en het moeilijk is om in de film te komen. Pas na de dood van Elisabeths man en ze met z'n allen gaan wonen in diens landhuis kalmeert de film een beetje en kwam ik er pas in. Het wordt daar ook weer sfeervoller, al ligt dat meer aan de locatie dan aan Melville's regie, die eigenlijk weinig ervan echt laat zien. Alleen de openingsscène in de sneeuw verraad zijn visuele talent die hij later in zijn carrière zal ontwikkelen. Voor de rest is dit eigenlijk echt een boekverfilming, die op een zo literair mogelijke manier alles in beeld wil brengen. Erg vertellend kortom, met weinig gebruik van filmische middelen, terwijl schoonheid vooral gezocht wordt in voice-overs, die eigenlijk soms nogal geforceerd tussen de dialogen gepropt zitten. Niet de meest handige adaptatie van boek naar film die ik ooit gezien heb.

Maar de grootste stoorzender vond ik eigenlijk Elisabeth. Ik weet dat ze niet een heldin moet voorstellen, maar zij is het type personage die mij er bijna voor doet zorgen dat ik een film afzet. Ze schreeuwt een hoop, beledigt iedereen, laat nauwelijks een sympathieke kant zien en gedraagt zich constant als een dramaqueen, wat nog eens versterkt wordt door de onnatuurlijke dialogen. Het vergt een hoop fantasie dat iemand ooit langer dan vijf minuten met zo iemand kan omgaan, laat staan dat ze trouwt en later drie mensen vindt die bij haar wil wonen. Ach, ieder type personage verdient wel een film, denk ik, maar dit is er geen die ik persoonlijk graag zie. Niettemin, heeft ook zij er baat bij als de film wat tot rust komt in de tweede helft en ze iets meer nuances toont. Wel vroeg ik me af hoe ze zo geworden is en waarom ze ooit die behoefte is gaan voelen zich zo terug te trekken uit de wereld. Hetzelfde geldt voor haar broer. In de opening lijkt Paul nog een man van de wereld. Dat hij door zijn verwonding thuis moet blijven begrijp ik nog, maar de rest van de film suggereert dat broer en zus altijd al een beetje van de wereld afgesloten waren. Maar waarom? Ze lijken niet bepaald mensenschuw of een haat van de buitenwereld te hebben.

Het was een moeilijke film voor mij om me in te leven, maar van een afstandje kon ik het nog wel waarderen, door de fraaie openingsscène (en prachtige credits ook), een goede tweede helft en een voorspelbare, maar toch krachtige finale. Verdient eigenlijk een remake, met een wat meer filmische instelling.
Kleine 3*.

Voelde inderdaad meer als Cocteau dan als Melville (ik dacht al dat hij zelfs de voice over zelf in had gesproken) en is bijna onvergelijkbaar met zijn debuut van een jaar hiervoor. Fascinerend maar ook afstandelijk en bevreemdend. En dat zulke thema's op deze manier in 1950 werden behandeld is op zijn zachtst gezegd bijzonder.