Starred Up (2013)

Geweldige film! Verrassing Iffr. Overtuigend en knallend acteerwerk. Deze blijft nog wel even in mijn hoofd hangen!

Intens verhaal dat ontzettend boeit (ha!). Mede geschreven n.a.v. bevindingen van een gevangenispsycholoog, zo dacht ik te verstaan tijdens de Big Talk met Mackenzie gisteren @IFFR in een vol en warm Oude Luxor. Deze film bewijst dat een kanonnade aan scheldwoorden niet altijd garant staat voor een plat verhaal. Fuck, wat een "in your face" weergave van emoties in een gevangenis tussen vader en zoon! Dit is zonder meer al 1 van de beste films van 2014.

McKenzie doet niet veel bijzonders met het genre, maar werkt een goed verhaal sterk uit. Komt allemaal bijzonder geloofwaardig over dankzij de goed uitgewerkte personages en goede dialogen. Ruw en hard maar menselijk. Alleen het ophangen geloofde ik niet zo op het einde. Ruime 3.5*.

Ps. Jongen was 19, niet 17.

De meest intense en indringendste film die ik in lange tijd heb gezien. Het is voor een deel een standaard gevangenisdrama, maar er spelen verhaallijnen in mee die het geheel heel wat gelaagder en intrigerender maakt. Elk aspect wordt even goed gedoseerd belicht, wel volgens redelijk standaardplots maar perfect opgebouwd en gebalanceerd. Qua beeldvoering wordt er afgewisseld tussen steady shots en handheld, wat een afwisseling oplevert die meehelpt aan het aan het scherm gekluisterd blijven.

Emotioneel is het een loodzware zit. Het is allemaal keihard, rauw en intens en alle personen vertolken hun rol perfect, met zeker de jonge gast als topper van de film. Perfect hoe hij de woede, de innerlijke strijd, de emoties in beeld brengt. Ook hulde aan de schrijvers hoe die perfect zo'n verknipte? getraumatiseerde? geest voor het voetlicht brengen; psychologisch zit het uitmuntend in mekaar.

Ik zat eerst te denken 4,5 te geven, omdat er wat onwaarschijnlijke en verrassend debiele gevangenistechnische aspecten aan zitten; zo'n gevaarlijk gastje op zo'n afdeling in het begin tandenborstel en scheermesje meegeven?! En al die ander mogelijke wapens op zo'n afdeling? Kom op zeg... maar het is zo'n sterke emotionele rollercoaster dat ik dat nu niet over m'n hart kan verkrijgen en ik het de volle mep gun.

Ik zat met tranen in de ogen en rillend van spanning in de stoel en kwam emotioneel murwgeslagen de bioscoop uit. Ik heb nog een kwartier op m'n fiets laveloos voor me uit zitten kijken voor ik me zelf het verkeer in durfde wagen, en ben nu doodop. Verklaart dat de 5* voldoende? Me dunkt. Zien die hap, aanrader. Beste nieuwe film die ik dit jaar tot nu toe zag (maar ik kan me nu niet eens één andere herinneren...).

De 19-jarige Eric Love is een jeugdgevangene die zo onhandelbaar is dat hij wordt overgeplaatst naar de volwassen gevangenis. De Britten hebben hier blijkbaar regels voor en op deze manier komt de jonge Eric tussen doorgewinterde criminelen terecht. Het uitgangspunt van deze film is niet bijzonder origineel noch het script. Toch weet dit gevangenisdrama op ieder aspect te overtuigen door de rauwe en oprechte benadering en een zeer sterke cast aangevoerd door ‘rising-star’ Jack O’Connell

‘Starred Up’ Review | Filmtakers

Weer een bewijs dat Britten dit soort films gewoon erg goed doen. Nee, niet gevangenisfilms, maar verhalen over mensen uit moeilijkere milieu's. Ik weet niet wat het is, maar het levert in Brittannië vaak erg bijzondere werken op die erin hakken zonder ook maar iets aan geloofwaardigheid in te leveren.

Hier zie je dat vooral erg sterk terug in de eerste helft. Ik ben nog nooit in een gevangenis geweest en heb geen idee hoe het er aan toe gaat, maar dit ligt dicht bij mijn vermoedens. Het is niet zo heel moeilijk te begrijpen waarom zoveel nauwelijks beter uit de gevangenis komen als je ziet wat voor een gevaarlijke plaats het is. Tot op zekere hoogte is dit dan ook de anti-Shawshank Redemption. Het gevangenismilieu wordt goed getroffen. De acteurs leveren ook enorm sterke prestaties. Ze spelen bijna allemaal opgefokte criminelen, maar weten ze wel allemaal een eigen identiteit mee te geven. Daar ligt ook een gedetailleerd script aan de grondslag, denk ik, niet geheel verrassend geschreven door een ex-gevangenistherapeut.

Die therapiesessies hier waren sowieso een erg mooie toevoeging. Rupert Friends therapeut wordt bijna een heilige, maar Friend weet hem goed aan de grond te houden. Interessant is de methode die hij gebruikt om zijn groep elkaar niet de hersens te laten inslaan. Gewoon tussen hun in gaan staan, niets zeggen en zelfs doen alsof je niet luistert. Alweer geen idee in hoeverre dit een reguliere methode is, maar het kwam op mij geloofwaardig over. En het levert mooi vuurwerk op, hier.

Jammer alleen dat de tweede helft toch wat minder wordt. Het plot wordt wat dikker en er wordt iets te hard toegewerkt naar een soort van verlossing van de vader, waarvoor wat twists nodig zijn die wat te geschreven aanvoelen voor een film als dit. Het hele personage van die corrupte cipier was al wat karikaturaal en ook te weinig gemotiveerd, maar het wordt aan het einde erg slecht gebruikt. Ik kreeg nooit een goed gevoel van waarom hij nou zo graag Eric tegen wilde werken, vanaf het begin af aan al. Zelfs als je een corrupte gevangenismedewerker bent heb je toch een zekere baat bij gevangen die zich beteren, al is het maar om niet gesloten te worden. Waarom er dan zo hard tegen werken. Waarom het de therapeut (die maar een kleine groep heeft) moedwillig tegenwerken. Hij was iets te veel een mechanisme van het plot en dat past hier niet.

Sowieso was overigens het aftreden van de therapeut wat slap. Je maakt mij niet wijs dat hij Eric moet afstaan in een gesprek op de gang en hij er vervolgens geen weerwoord op kan geven, inclusief met een beschrijving van de ontwikkeling van Eric? Nogmaals, wat voor een gevangenis heeft baat bij het tegenwerking van zo'n man of van een zich verbeterende crimineel?

Niettemin, zelfs de tweede helft wordt enigszins gered door Mendelsohn en O'Connell en door de ruwe en ook realistische stijl die Mackenzie hanteert. De belofte wordt misschien niet helemaal ingewilligd, maar indrukwekkend is het vaak wel.
3,5*

"You have to behave, 'cause they will kill you."

Je moet het de Britse filmmakers wel nageven; op het gebied van dergelijke drama's behoren zij terecht tot de top.

In dit geval is dat mede te danken aan scenarioschrijver Jonathan Asser die zelf als vrijwillig therapeut heeft gewerkt in een gevangenis. Zijn ervaringen zorgen ervoor dat het gevangeniswezen in 'Starred Up' rauw en tegelijkertijd authentiek wordt weergegeven, ondanks enkele clichés die daarbij komen kijken. Hierdoor is het mooi, doch wrang om te zien hoe bepaalde gebeurtenissen zich voltrekken. Denk maar bijvoorbeeld aan het - buitensporig - geweld.

De verscheidene karakters zijn dan ook uitstekend geschreven en nog belangrijker, ze worden realistisch geportretteerd door een sterk spelende cast waarbij Jack O'Connell er vanzelfsprekend bovenuit steekt. Alleen al door de manier waarop zijn personage uit dat hij de klappen van de zweep kent, komt goed over.

De film is duidelijk een aanklacht tegen het Britse gevangenissysteem door o.a. de corruptie aan de kaak te stellen. Helaas wordt wat dat betreft het plot lichtelijk aangedikt, waardoor er in de tweede helft een stukje geloofwaardigheid verloren gaat. Desondanks blijft het verloop interessant.

Al met al een intens drama dat hard aankomt zonder enige genade te tonen naar het publiek, met alle emoties van dien. Het aangrijpende einde is hier een perfect voorbeeld van.

Dikke 3,5 sterren.

Zoals eerder gezegd lijken britten wel patent te hebben op dergelijke beklijvende drama's die hun blik richten op individuën uit armere milieu's. Op impressionistisch vlak ook best een sterk gevangenisdrama ondersteund door een sublieme O'Connell. Erg aangrijpend zonder ook maar enigzins sentimenteel aan te voelen..

.. althans dat is zo in het begin. Mendelsohn is sterk als vader van Eric maar wel wordt het narratief en drama te dik aangezet in de tweede helft waar de film toch aanzienlijk minder wordt. Zelfs zo erg dat je in één van de latere seizoenen van Oz lijkt belandt.

Best wel een goede film, maar wel met de nodige kanttekeningen. Niet het foutlouze rauwe gevangenisdrama die velen je willen laten geloven wat het is.

Gevangenisfilm met een vader-zoon relatie als rode draad. Lekker rauw opgediend en zeker niet slecht, maar het verhaal vind ik ver gezocht met de corrupte cipiers, dat is op zich niets bijzonders maar hier tja.

Waar de VS al jaren leunt op special effects, actie, humor en andere vormen van crowd-pleasers, weten de Britten vaak juweeltjes af te leveren in het vertellen van een verhaal. Zo ook Starred up. De film vertelt het verhaal over een enigszins gestoorde jongen die, naar alle waarschijnlijkheid, mede in deze gevangenis is gekomen om contact te maken met zijn vader. Het leven in de gevangenis voor volwassen, maar ook de realiteit rondom zijn vader zijn geen makkelijke thema's voor deze jongen om te bevatten. De manier waarop het leven in de gevangenis is weergegeven, maar vooral de manier waarop de acteurs hun personage vorm geven is authentiek, geloofwaardig en akelig indrukwekkend.
Ben je opgewassen tegen een grauw, hard, zonder doekjes erom gebonden en indrukkend drama dan is dit een aanrader. Als je een Prison Break sfeertje verwacht kun je deze overslaan..

Sterk en vooral wreed gevangenisdrama waarbij een moeizame band tussen vader en zoon centraal staat. Bijzonder fraaie uiteenzetting van een confrontatie tussen een driftige en onzekere tiener en zijn vader die het slechte voorbeeld en grondslag van deze uitzichtloosheid blijkt te zijn. Groep sessies en corrupte cipiers ontbreken niet, maar staan aan de zijlijn van dit sterke verhaal. De cast is verbluffend en zorgt voor een diepgaande band met de personages en het verhaal an sich.

Intens gevangenisdrama, goed gespeeld, vooral door de steeds beter wordende Jack O'Connell. Die begint bijrollen te ontgroeien en zich langzamerhand te ontpoppen als charismatische leading man. Ben Mendelsohn als zijn vader is ook prima. De karige plot is net niet voldoende om de film de volle lengte te laten boeien en één en ander is wat voorspelbaar uitgewerkt, maar aan de grimmige sfeer en de degelijke regie ligt het in ieder geval niet.

Redelijk sterk drama. De film lijkt op een standaard gevangenis film, echter de vader-zoon relatie geeft een extra dimensie aan de film. Niet dat het verhaal verrassend is, alle ingredienten voor een gevangenisfilm zitten erin. Echter het acteerwerk van met name de vader en zoon tillen de film naar een hoger niveau. De vonken spatten er van af. Daarnaast zet ook Friend (oa Homeland) een zeer sterke rol neer.

Vakwerk. 3.5/4.0

Goed en sterk drama met genoeg ruimte voor smerige knokpartijen en andere gevangenis bezigheden.

Goed acteerwerk ook en een vrij rustig lopende film waar je vanzelf in gezogen word....

Het verhaal is niet super speciaal maar het camerawerk en acteerwerk is gewoon goed,en niet te vergeten de heerlijke vechtpartijen...dat maakt toch wel deze film.!

Bloedstollend gevangenisdrama met soms misselijkmakend geweld. Dat zowel vader als zoon in dezelfde blok zitten voegt wel wat toe aan het genre en zorgt voor een mooi uitgewerkt spanningsveld tussen (her)opvoeding, beheersing van de agressie, uiting van emoties (en het niet kunnen uiten ervan) en de onmacht van het gevangeniswezen om met types als Eric om te gaan. Dat ze uiteindelijk kiest voor een radicale oplossing is daar een symbolisch en droevige illustratie van. Vooral de tweede helft van de film is uitmuntend; net als in Un Prophète, waar ik de film gelijkenissen mee vind hebben, wordt vastgehouden aan het idee dat gevangenen er geen betere mensen op worden. Ook sterk geacteerd.

Erg sterk, ontzettend gritty, hard en rauw. Vanaf het begin volledig gebiologeerd gekeken en ik had in tegenstelling tot sommige anderen wel degelijk het gevoel dat ik niet eerder naar een gevangenisfilm als deze heb gekeken, en ik denk dat dat voornamelijk door de blik van de regisseur komt.

De antipathie tegen O'Connells Eden Lake karakter moest een paar minuten wegebben nadat ik zag dat hij het was, maar die werd snel vervangen door bewondering. Hij zet een enorm sterke rol neer. Ook Ben Mendelsohn is imponerend zoals we van hem gewend zijn.

Het verhaal is niet zozeer bijzonder, de cinematografie is adequaat maar niet opzienbarend en muziek is (vrijwel?) afwezig als je het mij vraagt. Maar toch greep Starred Up me in meerdere scenes echt naar de strot. Het geweld is bij vlagen hard en nietsontziend, het taalgebruik is fockin' disturb-in... (you tit!) en het is absoluut geen film voor squamish people... Maar ik was onder de indruk.

8,5/10 wordt voorlopig 4*

Ik vond dit qua harde gevangenisfilm eigenlijk best wel meevallen (op het einde na dan). De kracht zat em vooral in het drama gehalte, dat nog best veel diepgang had, zeker voor dit genre - wat het, zoals John Milton ook al aangaf, mijns inziens dan ook tot een ander soort gevangenisfilm maakt dan anderen. Origineel dus en boeiend. Ook de simpele registrerende filmstijl zonder poespas maakt dat je je lekker kan focussen op de onderlinge en individuele psychologische verhoudingen. De hoofdrolspeler vond ik geweldig. De vader vond ik net iets te veel van het goede, waardoor het wat minder geloofwaardig werd. Of dat aan de acteur lag weet ik niet. 3.5*

Harde en totaal humorloze film die m.i. wel aardig beeld geeft van wat er in de bajes af kan spelen. Wordt op gegeven wel wat langdradig en voorspelbaar allemaal. De rauwe agressie wordt prima uitgebeeld. Wordt op gegeven wel wat langdradig en voorspelbaar allemaal.

Uitstekende film waarin een jonge jeugdgevangene wordt overgeplaatst naar een normale gevangenis. Een rauw gevangenisdrama met een flink portie geweld. Een flink aantal clichés die gepaard gaan met dit soort films worden niet ontweken, maar dit is zeker niet storend. Qua verhaal neemt de film iets teveel hooi op de vork. Het acteerwerk is intens.

Best een meevaller.

Was aanvankelijk nogal sceptisch bij het zien van deze film, aangezien originaliteit vaak een taboe blijkt voor dit soort gevangenisfilms. Nu kleurt deze film nou ook niet echt heel erg buiten de lijntjes, nochtans is de uitwerking wel best solide.

Sterkte zit hem vooral in de personages vind ik. Geen domme stereotiepen, (bijna) geen wandelende clichés, maar stuk voor stuk voornamelijk geloofwaardige en overtuigend neergezette karakters. O'Connell doet het uitermate goed, ook Mendelsohn, die ik tegenwoordig steeds vaker in films op zie duiken, doet het zeker niet verkeerd. Best een fijn acteur sowieso, hoewel zijn rollen meestal niet zo veel van elkaar verschillen. Niks mis met het acteerwerk dus, enkel de ietwat clichématige directeur viel wat uit de toon.

Zoals wel vaker aangegeven, wordt de film in latere fasen een beetje te overdreven zwaarmoedig, zoals bij die zelfmoordscene. Waar de film zich grotendeels geloofwaardig en realistisch profileerde, gooide dat soort scenes wat roet in het eten. Ook audiovisueel is het net wat te gewoontjes, al had ik op dat gebied ook geen torenhoge verwachtingen.

Uiteindelijk wel een boeiend en solide gevangenisdrama. Best een verademing eigenlijk, na tal van vreselijk slechte films in dit genre (*kuch* shawshank *kuch*). 3,0*.

Starred up is een rauwe, geweldadige film waar constant een spanning hangt. Ook al zijn een aantal dingen wat ongeloofwaardig, geeft het volgens mij een redelijk beeld van hoe het er in een gevangenis aan toe gaat. Het acteerwerk is één van de sterkste punten. Dat de personages moeite hebben met communiceren en het oplossen met geweld werd erg goed geuit. Een scene die er bij mij uitsprong was toen Eric naar de cel van zijn vader gaat om te praten, maar hij volledig blokkeert en met wat gescheld de cel weer verlaat. Er had echter zeker meer in gezeten waardoor mijn score niet hoger uitvalt.

Goede film. Helaas veel fanta wat er in de gevangenis allemaal gebeurt. Waar zijn de camera's? Als je daar doorheen kijkt. Krijg je een zeer vermakelijke grove actie film. De jongen speelt prachtig. Ook de mede gevangenen acteren sterk.

De meest realistische gevangenisfilm die ik ooit heb gezien. Dat zorgde er ook voor dat ik soms niet alles helemaal meekreeg door het taalgebruik. Bij het laatste deel had ik wat moeite om er helemaal in mee te gaan, het is wat ongeloofwaardig dat die ene cipier de boel zo wil tegenwerken en zelfs zo ver wil gaan om Eric te vermoorden.

Wrange scene bij de groepssessie, dat Eric net wat progressie maakt en dat hij uitgerekend dan wordt weggehaald. Vond die sessies wel de mooiste en spannendste scenes opleveren.

Zeer prima film, die zo realistisch begon, maar op het einde helaas wat uit de bocht vliegt.

bescheiden 4*

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Rupert Friend (TV Serie Homeland)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Heel goed...

Sterke film. Ondanks dat we al menig gevangenisdrama hebben gezien, heeft deze weer een andere invalshoek dat de voorgaande, en dat is knap. Kan me namelijk niet voor de geest halen in een dergelijk film ooit gezien te hebben dat de hoofdpersonen zo amoreel, gewelddadig en onsympathiek waren. Je zou makkelijk een hekel aan ze kunnen krijgen. Dat dit niet gebeurd, en dat je zelfs enigszins medeleven kan opbrengen voor de foute, bijkans krankzinnige O'Connell is de verdienste van deze jonge getalenteerde acteur. Ook Mendelsohn laat trouwens weer zien wat voor een veelzijdig acteur hij is.

Wat als een schaduw over Starred Up hangt is de extreme gewelddadigheid. Je kunt je eigenlijk niet voorstellen dat het er echt zo aan toe gaat in de bajes, en na afloop vraag je je vooral af in hoeverre dit waarheidsgetrouw is, maar het werkt wel.

Uiterst sterk begin van de film. Rauw, gewelddadig en naar de keel grijpend.
Hoofdpersonage komt, ondanks zijn onmogelijke aard, geloofwaardig over en dat is een pluspunt voor de acteur en voor de film.
Daarna komen er m.i. te veel gelijkaardige scènes, zonder dat de film eigenlijk opschiet. Wordt aldus langdradig en dat van die plooien die met zijn vader kunnen worden platgestreken komt eerder flauwtjes over.
De rol van die therapeut heb ik niet echt begrepen.

Snoeiharde, rauwe gevangenisfilm... bijna een live versie.

Als jeugdige in een volwassen gevangenis belanden... dan moet er wel heel veel gebeurd zijn. Dit overkomt Eric Love. Met de opening van de film werd ik al meteen in de kille sfeer meegeslokt alsof je zelf de gevangene bent. Subtiel volgen we Eric naar zijn celblok en op den duur lijkt het erop dat we hier te maken hebben met een echte psychopaat... met nadruk op "lijkt"... want er zit toch wel iets meer achter... En zo worden we geconfronteerd met het complexe leven, de dagelijkse routines, het geweld onder de gevangenen en de bewakers, de regels, maar ook een therapie die de gevangenen op een objectievere manier bekijkt... tegen de principes in... maar ondertussen ook de ontmoeting van Eric's vader... Waarbij er een bittere vader en zoon relatie ontstaat binnen de gevangenismuren.

En ja dat climax... Zouden ze die methode ook bij Dr. Death hebben uitgevoerd?

Sterk!

4,0*

Deze grimmige maar mooie Drama film met een glansrol van Jack O'Connell, was afgelopen nacht te zien op de Nederlandse televisiezender "NPO 3" (dus gelukkig zonder reclames en vervellende banners, want anders had ik de film ook niet bekeken) en omdat deze film veel goed recensies kreeg, besloot ik om deze film een kans te geven bij gebrek aan beter (buiten een Aziatische film, waar ik nog geen zin in had om naar te kijken, had ik ook niets meer op de plank liggen).

In dit verhaal draait het om de jonge 19-jarige gedetineerde Eric Love (Jack O'Connell), die dermate gewelddadig is, dat hij wordt overgeplaatst van een jeugdgevangenis naar een gevangenis voor volwassenen. Daar zit toevallig ook al zijn vader Neville Love (Ben Mendelsohn) in, die hem niet met open armen verwelkomt.

Regisseur David Mackenzie maakt het de kijker in deze film niet makkelijk, want hij verlaat de gevangenis geen moment (de film is ook volledig chronologisch gedraaid en bevat vrijwel geen muziek en effecten) en sluit ons als het ware op met Eric Love. Gedurende het hele verhaal lopen lopen we min of meer mee in de schoenen van deze kansarme klootzak (bij wie elke moment de stoppen kunnen doorslaan en wat ook een aantal keren gebeurt en wat resulteert in een aantal harde en grove scènes) , waarbij Eric niet vraagt om sympathie, maar die wel aan het eind (best sterk) van het verhaal krijgt.

Behalve angstaanjagend en kwaad, is Eric ook kwetsbaar en angstig, want Eric is geen eendimensionaal personage. Achter de keiharde façade gaat een jongeman schuil die behalve dader ook slachtoffer is van de omstandigheden, al worden op een paar hints naar kindermisbruik die omstandigheden nooit helemaal duidelijk.

Hoewel we al vaker gevangenisdrama's hebben gezien, weet deze film toch te boeien en weet deze film ook een frisse blik te werpen op het leven in de gevangenis. Geholpen door een sterk scenario en een ijzersterke acteerploeg (waarbij Jack O'Connell er met kop en schouders bovenuit steekt), weet deze film realistisch over te komen. Op het scenario valt overigens best wat aan te merken, want het is opvallend dat Eric een scheermes en een aansteker in de cel kan nemen, terwijl hij net toch grondig gefouilleerd is (inclusief volledig uit de kleren, waarbij er ook in zijn kont gekeken wordt ). En de corrupte en wrede gevangenisbewaarder Haynes (Sam Spruell) is natuurlijk een wandelend cliché. Maar aangezien dit allemaal in dienst van het verhaal staat, kunnen we dit soort schoonheidsfoutjes door de vingers zien.

Over schoonheid gesproken, de vrouwelijke gevangenisdirecteur Cardew (gespeeld door Sian Breckin) mocht er zeker wezen en vanwege haar, ben ik op dit moment ook de Thriller film "Donkey Punch (2008)" aan het pindakazen, die beschreven staat als "The sexiest, most shocking thriller of the year" en dat spreekt me natuurlijk aan.

Buiten de eerder geprezen Jack O'Connell, spelen verder ook Ben Mendelsohn en Rupert Friend (in de rol van Oliver Baumer, die zich als een soort vaderfiguur probeert op te werpen. Oliver biedt de helpende hand, maar Eric's trots, agressie en zijn echte vader, lijken een vruchtbare samenwerking in de weg te staan) sterk en overtuigend.

Al met al is deze Drama film geen film waarbij de grenzen tussen "goed en kwaad", "schuld en onschuld" en "oorzaak en gevolg" duidelijk worden getrokken, maar het is wel een film die je niet onberoerd laat. De film duurt met circa 100 minuten niet al te lang, waardoor hij lekker wegkijkt en ook nog eens weet te boeien van de eerste tot de laatste minuut.

Rauwe bikkelharde gevangenisfilm vanuit Britse hoek. Een film over een ontspoorde jongere die totaal geen besef heeft van sociale regelsof hoe hij zich moet gedragen tijdens conversaties, humor, opmerkingen of kritiek. Hij kent steeds maar één antwoord en dat is zijn vuistwerk. Veel vrienden maakt hij er niet mee en er is letterlijk geen land met hem te bezeilen. Hij is een tikkende tijdbom zonder toekomstperspectief met dergelijk gedrag.

Een film die non-stop in de gevangenis draait is niet makkelijk. MacKenzie deed het daarom meer dan behoorlijk. De film verveelt niet en blijft spannend. De film voelt bij momenten wel repetitief aan. Het contact met zijn vader is vreemd te noemen al verbetert dit naar het einde toe wat. Achter al dat macho geweld schuilt ook een bange onzekere jongere. Het personage van Eric wordt dan ook degelijk uitgewerkt al wordt het aangekaarte misbruik louter informatief meegedeeld. De maatschappij ligt er immers ook niet wakker van...

Geen zwart-wit film zoals het aanvankelijk deed, maar ook niet met de oeverloze clichés die je als compensatie zou kunnen verwachten. Sterk pittig drama waarbij je binnen de survival of the fittest ook nood heb aan vriendschap en vertrouwen. Alleen red je het immers niet ...

Jack O’Connor debuteert op indrukwekkende wijze in dit gevangenisdrama dat – hoewel ik niet heb geteld – erg hoog scoort op de F-schaal. O’Connor speelt de rol van Eric Love die een lange gevangenisstraf uitzit vor een geweldsdelict. Op zijn 19e wordt hij overgeplaatst van de jeugdgevangenis naar een faciliteit voor volwassenen waar zijn vader [Ben Mendelsohn] eveneens vast zit en flink wat invloed heeft. Erics wantrouwen tegenover zijn medegevangenen resulteren al snel in een enorme geweldsexplosie, maar Oliver Baumer [Rupert Friend], de leider van een praatgroep voor gevangenen, denkt Eric te kunnen helpen met zijn rehabilitatie. Zeer gewelddadig, maar vooral zeer goed geacteerd door de drie hoofdrolspelers en dat maakt dit tot één van de beste gevangenisdrama’s in jaren.

Ik hou helemaal niet van gevangenisfilms. Ze lijken allemaal op elkaar. Jezelf bewijzen. Machtspelletjes. Corrupte bewakers. En een heleboel geweld en bloed. Toch wist deze film me nog wel een lange tijd te boeien. Totdat tegen het einde bleek dat er ook nog een mens verscholen zat in de hoofdpersoon. Maar helaas was de toon toen al gezet. En deed het afbreuk aan de film. Onbevredigend einde ook. Dus toch ook hier weer geen goede film voor mij.

Starred Up

Kon ermee door deze rauwe gevangenisfilm, maar ik heb beter gezien. Weet ook niet of deze film heel realistisch is, aangezien ze bijvoorbeeld gewoon aanstekers e.d. mee hun cel innemen. Het acteren leek wel heel realistisch en dat vond ik ook het sterkste punt van deze film. Met name O'connell vond ik erg sterk. Heb maar weinig films met hem gezien. Ik zag hem voor het eerst in Eden Lake, waarin hij ook erg sterk speelde.

3 sterren.