Alan Partridge: Alpha Papa (2013)

Leuk.

Al verbaast het mij niet dat dit afkomstig is van een reeks. Het voelt af en toe ook echt wel als een lange TV aflevering. Meteen waar zowat het grootste probleem van deze film ligt. Na 60 minuten komt er een "en wat nu" momentje, waar de film zelf blijkbaar ook geen geweldig goed antwoord op heeft.

Maakt dat het laatste uur net wat minder scherp is, maar verder wél echt genieten van Coogan, Meaney en Pertwee (die kom ik de laatste tijd ook vaak tegen). Partridge is een geweldig typetje, de humor is verder lekker droog en Brits. Zitten een paar geweldige oneliners in ook, toch eerder een zeldzaamheid.

Als film zelf is het misschien wat minder geslaagd, gelukkig staat de comedy als een huis en da's uiteindelijk wat belangrijk is bij een film als deze. Of Lowney er verder veel mee te maken heeft gehad weet ik niet, voelt uiteindelijk vooral als de Coogan one-man show.

3.5*

De serie is met name wel handig om het personage van Alan te leren kennen anders ben je daar toch wel een deel van de film aan het wennen.

Verder is de serie ook wel wat leuker omdat het niet zo langgerekt is en er meer zotte Alan geintjes in zitten.

Deze film was dan toch wel wat flauwer met een typisch filmplotje.

Paar keer wel gelachen. Alans zotte gedachtenkronkels en uitspraken blijven epic.

'you were listening to those softrock cocaine enthousiasts Fleetwood Mac . .

Gewoon een vehikel voor het karakter van Alan Partridge. Leuke comedy, niets meer en vooral niets minder.

Veel gelachen, van begin tot eind. Vaak komt er bij dit soort films de klad er in na een uurtje, dat vond ik hier beduidend minder het geval.

Dit soort series profiteren nooit als ze overgaan naar het witte doek en Alan Partridge is geen uitzondering. Het gaat slepen en het verplichte filmplot aakt het niet veel beter. Ook is het niveau van de humor zeer wisselend en bereikt op een moment wel een enorm dieptepunt. Al blijft Coogan als Partrdge erg leuk omdat het zo'n flamboyant personage is maar leent zich niet voor film helaas.

Leuke film van een serie die ik al weer bijna vergeten was.I'm Alan Partridge was destijds (eind jaren negentig) een uitstekende en originele comedy en Alpha papa borduurt hier in een iets minder hoog niveau op voort.Coogan is weer hilarisch als Alan en ook de meeste andere personages keren hier weer terug.Een hele film maken van iets wat vroeger in een half uur ging pakt meestal niet zo goed uit maar ik vind het eindresultaat hier alleszins acceptabel.Soms flauw maar grotendeels toch erg grappig.

De zelfverklaarde ‘King of Chat’ Alan Partridge [Steve Coogan] is weer terug op zijn oude nest Radio Norfolk Digital en verraadt zijn trouwe collega Pat Farrell [Colm Meany] wanneer blijkt dat de nieuwe eigenaren iemand willen ontslaan. Maar Pat neemt wraak door het radiostation – en Alans sidekick [Tim Key] – te gijzelen. Wanneer blijkt dat Pat alleen wil praten met Alan ziet de egocentrische mediapersoonlijkheid de kans schoon om een heldenrol te spelen en daarmee zijn carrière een nieuwe impuls te geven. Coogan kruipt probleemloos terug in zijn aandoenlijk zelfingenomen alter ego, maar je hoeft de serie rondom Alan Partridge niet gezien te hebben om hiervan te genieten. Uiteraard is Felicity Montagu weer van de partij als Alans trouwe assistent Lynn voor deze geslaagde reboot vol persiflages op het actiegenre waar Alan Partridge denkt een hoofdrol in te spelen. En een film waarop de hoofdpersoon vol overgave ‘Cuddly Toy’ van Roachford playbackt kan ik onmogelijk bekritiseren.

En verder met nog een gijzeling met deze Alan Partridge wat ergens wel een bekende naam is maar wellicht dat dit komt omdat Alan Parsons me door het hoofd speelt. Wat dit was en waarom ik het opgenomen had was me evenwel een raadsel en had ik mogelijk alleen gedaan omdat Steve Coogan me interessant leek of de film mogelijk serieus was. Maar dat bleek niet het geval en ik vond dit eerlijk gezegd een verschrikking van begin tot einde.

Een radiostation dus, die overgenomen wordt met ontslagen en hervormingen op de loer, iets dat bij één van de werknemers niet zo goed valt en tot actie overgaat en de boel in gijzeling neemt waar Partridge tegen wil en dank als mediator in betrokken raakt. Opzich niet een verkeer idee met een oké cast, en er zijn een paar grapjes die wel leuk zijn zoals de foei lelijke omroepbus op het einde of het grapjes van de beller die voorstelt dat Pat iedereen moet vermoorden en de vrouwen eerst. Maar dat zijn helaas kleine lichtpuntjes in een film die verder geen moment aanslaat.

Want dat zure bekje van chef praatgraag Partridge staat me al na enkele minuten tegen iets dat als satire of humor gezien moet worden maar bij mij niet aanslaat. En zo voltrekt de rest van de film zich niet anders met heel veel dialoog en tekst waar de toon veelal sarcastisch van aard is en de humor regelmatig iets pijnlijks heeft, en dan in mijn ogen vooral pijnlijk slecht is. Verder wordt er geprobeerd het geheel op te leuken met de nodige rare karakters in vreemde verhoudingen en relaties wat vaak een ongemakkelijk soort humor brengt. Maar je raadt het al, het slaat bij mij niet een moment aan en ben ik dan ook erg blij dat deze relatief korte film snel afgelopen is. Niet mijn humor, niet aan mij besteed, geen voldoende.