R100 (2013)

Helaas, Matsumoto is definitief niks voor mij. Na Symbol nog een kans gegeven, maar zonder succes. Weet ik het falen van Symbol nog (eventueel) deels aan het feit dat ik hem alleen en thuis zag, en niet in een volle zaal op het filmfestival, die variabele heb ik bij R100 wel ondervangen. Ik snap de gekkigheid best, ik hou van achterlijke Japanners, maar waarom het niet werkt? Geen idee, maar ik vind het amper grappig. Verder dan een paar keer gniffelen ben ik niet geraakt. Symbol vond ik zelfs mega stom, dat viel hier nog wel mee, maar desondanks vond ik er weer barweinig aan. De meta-grappen waren eigenlijk nog het leukst. Zonde.

1.5*

Misschien is het omdat dit mijn eerste Matsumoto is, maar ik ben toch van een andere mening dan hierboven. Hoe iemand deze complete idioterie kan verzinnen vind ik simpelweg fascinerend. Inderdaad waren niet alle grappen even geslaagd, maar de meeste werkte voor mij uitstekend. Die droge momentjes waarin ie ff helemaal in elkaar getrapt wordt bijvoorbeeld, heerlijk.
Sommige van de vele SM praktijken zijn extreem smerig en zitten tegen het aftandse aan, waarvan ik me kan voorstellen dat niet iedereen het grappig zal vinden, maar het is op z'n minst bijzonder te noemen. Bij zoiets als de Goblet misstress dacht ik ook ff waar gáát dit over, maar met de metagrappen weet ie daar toch ook weer wat van te maken.

R100 is wat mij betreft een uniek stukje cinema. Ik ben in ieder geval benieuwd geworden naar ander werk van Matsumoto.

Matsumoto toch. Dai-Nihonjin was aardig, Sylbol vond ik echt geweldig, maar sindsdien valt het alleen maar tegen. R100 heeft natuurlijk een aardig uitgangspunt, wat voor vele wtf-momenten had kunnen zorgen, maar het werkt voor mij voor geen kant. Het heeft denk ik deels ook te maken met timing, wat humor soms kan maken of breken, maar zelfs als je dat buiten beschouwing laat, lijkt er ook gewoon sprake te zijn van ideeënarmoede. Er gebeurt op sommige momenten voor mijn gevoel gewoon nauwelijks iets.

Met zo'n gegeven als SM kan je toch zoveel leukere en bizardere dingen doen? Ik herinner me bijvoorbeeld iets met een soeplepel in een Miike film. En soms zie je niet eens wat er gebeurt, en hoor je alleen maar dat hij afgeranseld wordt. Toegegeven, het einde is wel vrij bizar, maar dat voelt dan weer zo lukraak aan dat het ook niet werkt.

De special effects bij dat einde waren ook te nep voor woorden, al kan dat misschien ook vooropgezet zijn, want Matsumoto probeert in deze film duidelijk de vierde wand te doorbreken, en te laten doordringen dat het slechts film is, getuige ook de intermezzo's met o.a. Suzuki.

Als positieve punten wil ik met name de scène met de fluitketel noemen, die had filmisch nog wat. Ook de sepia-achtige kleuren waren wel aardig, deden enigszins aan Oshii-films denken, al is het daar wel wat mooier gedaan.

Ik hoopte toch wel op een verbetering na de vorige Matsumoto, maar ik ga haast vrezen dat Symbol een toevalstreffer was. Niets ten nadele van Omori, maar misschien moet Matsumoto toch zelf weer de hoofdrol in zijn films op zich nemen. Ook hier blijkt weer in zijn kleine rolletje als agent dat hij "iets" heeft, alleen al hoe hij praat. Voor R100 in ieder geval 2*.

Erg goed.

Ook érg jammer dat er halverwege even een dipje inzit. Het begin was geweldig, het einde weer een compleet geniale afsluiter ala Symbol. Vreemdste is nog wel dat het dipje samenvalt met het moment dat de film eindelijk in z'n kaarten laat kijken.

De link naar Suzuki valt inderdaad moeilijk te missen en biedt Matsumoto de kans om volledig los te gaan. De queen of gobling, de hamster gezichten, de notenbalk op het einde, de producers ... geniale momenten die lang na de film blijven nagonzen en zorgen voor een welgemeende glimlach.

Matsumoto bewijst hiermee dat hij 4 unieke films kan maken, zonder daarvoor aan z'n typerende stijl te moeten raken, die elk toch een zéér eigen sfeer en uitwerking kennen. Sowieso één van Japan's grootste regisseurtalenten en bij film 5 ben ik weer gewoon van de partij. Hopelijk vermijdt hij daar alleen de dipjes.

4.0* en een uitgebreide review

De derde film inmiddels die ik van Matsumoto gezien heb en opnieuw liet het mij met een teleurgesteld gevoel achter. Zijn humor ligt mij gewoon niet. Het sloeg ook allemaal nergens op. Maar ja, als Symbol gezien wordt als zijn beste film en zelfs ik die niet kon waarderen, dan valt er voor mij misschien ook niet veel meer te verwachten van deze regisseur. Misschien het beste dat ik films van Matsumoto in het vervolg dan ook maar links laat liggen.

2,0*

Ik heb alleen zijn twee laatste films gezien (en nog niet zijn hoger gewaardeerde eerste twee films). En misschien komt het daardoor. Maar ik vond dit erg leuk, een stuk leuker dan Scabbard Samurai ook. Vooral ook de metagrapjes met Suzuki maakten het af. En het einde was echt hilarisch. Toch eens snel aan die eerste twee beginnen.

4.0*

Suzuki! Briljant!!!!

Dat hij hier aan meewerkt is zo mogelijk nog briljanter! Als je dit oudst nog levende enfant terrible van de Japanse cinema niet herkent dan ontgaat je veel van het 'punt' van de film.

De samurai-film van Matsumoto heb ik nog niet gezien, maar de andere twee vond ik gweldig, dus de verwachtingen waren hooggespannen! Ik werd eerst op het verkeerde been gezet door het vreemde filtertje met weinig blauwkleuren (ik vond het erg mooi passend, maar later dacht ik weer: 'het zal toch niet in mijn tv zitten?' Want dat is dan ook weer zo lulllig: als ik hier neerpen: 'geweldig sepiafilter!' en iedereen dan: 'hùh???', en het vervolgens in de instelling van mijn apparatuur zat! )

Blijkbaar is het hier 'love or hate' wat betreft de humor van Matsumoto. Voor mij is het love, al zat er voor mij in Symbol meer om te grijnzen. Maar ook hier volop absurdigheden die ik heerlijk vind (het platslaan van de sushi, de Queen of slobber, de opmerking over het 'subplot?' en introductie van Suzuki )

Wat mij betreft is het ook een zeer passend eerbetoon aan Suzuki, want van zijn films begrijp ik ook vaak geen bal!

Edit: Ik ben het eens met Onderhond wat betreft het talent van Matsumoto. Hij is één van de weinigen die momenteel de Japanse filmvlag hooghoudt wat betreft originaliteit, consistentie en uitvoering.

Edit 2: @Onderhond Jo Shishido, inderdaad!!!! Dat kan niet anders dan een verwijzing zijn!

R100.

Overduidelijk dat ik veel te jong ben om naar zo'n film als dit te kijken, en daarnaast ook al geen Matsumotokenner. Veel van de humor ontgaat me dan ook, de paar grappen waar ik echt om lachen kon worden wat overschaduwd door de verbazing. En de vraag wat Ludwig van Beethoven zou vinden van deze setting voor zijn 9e symfonie. Het einde ontgaat me helemaal al, draagt alleen bij aan de alles overtreffende raarheid van het geheel.

Precies daardoor toch vreemd genoeg weer de moeite waard. In ieder geval een stuk leuker dan de gemiddelde knokfilm of romantische komedie.

Bizarre shit, deze totaal ontspoorde mengeling van komedie en drama. Een brave huisvader wiens vrouw in coma ligt klopt aan bij een exclusieve SM-club, waarna zijn leven langzaam in een hel verandert. De gebeurtenissen zijn veelal zo vreemd en over de top dat je grotendeels gefascineerd blijft kijken, maar op gegeven moment is de boel niet meer serieus te nemen. Vooral tegen het einde is men het spoor volledig kwijt. Een instant culthit, derhalve.

Bleh.

Film waar ik normaal gesproken met een enorme boog omheen was gelopen omdat ik al heel goed wist wat me te wachten stond, maar toen het me werd aangeraden in het kader van een filmspel werd die missie van me ontnomen. Toen ik de film afsloot kwam eigenlijk precies de indruk eruit die ik vooraf ook had verwacht.

Niet best dus. Matsumoto kiest voor een absurde en vreemde aanpak. In het begin raakte ik onder de indruk van de keuze voor filters evenals de vele weirde elementen. Na enkel een kwartier is dit echter uitgewerkt en raakt de film in een soort depressie. Wanhopig probeert Matsumoto zich daardoorheen te banjeren door jan-en-alle-man erbij te betrekken, maar ik bleef het vooral zien als niet-grappige, vervelende film.

R100 heeft last van het gebrek aan flow. Veel gekke dingen hier, maar ze worden nauwelijks naar behoren aan elkaar gemetseld. Voelde eerder aan als een soort stamppot met de verkeerde ingrediënten. Toen de wat seksueel getintere humor zich ook begon te mengen had ik het wel gezien. Mijn grootste klacht is echter de voortgang van het gebeuren, want R100 loopt voor geen meter.

Saaie, vervelende rit met enkel wat verrassende plotelementen en visuele trucages om het te redden van complete ondergang. Ik kan er weinig mee. Sowieso heb ik niets met dit continent binnen cinema, maar toch worden ze altijd aangeraden en kan ik er niet meer omheen. Ik doe dit uiteraard niet om anderen op de kast te jagen, ik kan er zelf alleen totaal niet doorheen komen. Vervelende film met vervelende personages in vervelende situaties. Cijfer is dus ook naar m'n indruk.

Na eerder op de avond het gekke Shinboru (Film, 2009) van Matsumoto gezien te hebben, wou ik meteen ook de lijn doortrekken voor deze film. Deze film beviel me toch een stuk minder. Ook nog steeds wat absurd, maar alvast abstracter.

Met de humor zat het minder snor en de absurditeit in het surrealistische kader sloeg amper aan, waardoor het eerder vervelend dan grappig werd. Er passeren inderdaad wat rare dingen, maar er zat geen lijn in.

Het bombastische muzikale einde veranderde daar niet veel aan. Energiek en een leuke afsluiter, maar voor de rest was het toch een WTF die ik maar moeilijk kon plaatsen.