Ni Na Bian Ji Dian (2001)

Opmerkelijk dat nog niemand anders op deze film gestemd heeft. Ik vind dit in ieder geval, naast Vive l’Amour, Tsai Ming-liang’s mooiste.

Voor mij was het een melancholieke overpeinzing over eenzaamheid, heimwee, rouwverwerking en over de schoonheid en het belang van een klein gebaar van ‘aardigheid’. In de afzonderlijke scènes gebeurt weinig, maar de veelbetekenende gebeurtenissen worden in krachtige en prachtige beelden met veel gevoel voor detail weergegeven, wat de op zich kille film tegelijkertijd een enorme tederheid bezorgt. Ik vond de film helemaal in Tsai’s traditie passen, maar relatief toegankelijk. Bovendien verrijkt de film zijn oeuvre ook inhoudelijk: er wordt een parallel getrokken naar Parijs (met een eerbetoon aan Les 400 Coups), waardoor Tsai zijn thematiek (letterlijk) universeler maakt.

Weer een prachtige film van Ming-Liang Tsai.

Het mooie van zijn films is dat hij een verhaal vertelt door middel van details en kleine scenes en niet door middel van grote lijnen. Het maakt zijn films minder toegankelijk, maar voor mij wel stukken gevoeliger. Als je met Vive L'amour niet veel kon, dan kun je dit beter overslaan. (Hoewel Tsai's films visueel steeds beter worden.)

Voor mij ook. Vol prachtige scenes. De scene in de bioscoop is Tsai op zijn mooist en ook de eindscene is prachtig.

4.5*

Met Vive L'amour kon ik dus niet veel. Het wist me allemaal niet te boeien, en een visueel aantrekkelijke film kon ik het ook niet noemen. Heb deze overigens niet afgekeken.

Deze film is daarintegen, net als bu san, werkelijk een genot om naar te kijken. Prachtige composities, fantastische kleuren, heerlijk tempo. Werkelijk een bloedmooie film. 4,5*

Volledig met Chr.s ee,s. Vive L'Amour vond ik maar een saai gedrocht, deze film deed mij veel meer.

Ergens tussen Vive L'Amour en deze films heeft Tsai een statief gekocht, en dat doet z'n films veel goed. Ook de humor die hij in z'n films is gaan steken is een groot pluspunt. Extreem lange maar bijna perfecte takes, die vaak een absurd en ook dikwijls grappig effect met zich meebrengen.

Sterk acteerwerk, mooie scenes, grappige tafereeltjes, een paar "what the fuck" scenes, erg sterke kadreringen en prachtige visuals. Tsai heeft veel geleerd, en daar ben ik hem dankbaar om. Met z'n oude films kan ik weinig tot niks, maar dit soort cinema vind ik geweldig. Bu San blijft tot dusver mijn favoriet (met Wayward Cloud als sterke herzieningskandidaat), maar deze film mag er ook wezen. Nog een soort Tsai light dit, maar al het moois is hier al duidelijk aanwezig. Als de beste man zich zo blijft ontwikkelen komt er nog veel moois van

4 dikke *

Mijn 3e Tsai film, en weer een parel. De stilte in de scènes, de langgerekte shots, de schitterende kadrering van die shots en het prachtige ontbreken van muziek. Alles klopt in zijn films. De emotionele impact was hier misschien wel iets minder als bij Vive L’amour, maar toch neig ik deze film ergens beter te vinden, of moet ik Vive eens herzien. Subtiel op sommige momenten, vreemd op andere, humoristisch (wanneer het meisje in haar hotelkamer een doos koekjes naar binnen schranst en haar fles water laat vallen, en dan van schrik een klein “oh” zegt. Vond dit op de één of andere manier briljant bedacht.) ook. Tsai weet de kijker te boeien en verveeld (mij) nooit.

De manier waarop drie mensen afzonderlijk worden uitgediept, zonder tekst, maar puur uit beelden, is erg goed. Ze staren voor zich uit, vervelen zich en doen wat ze altijd doen. Dit is de kracht, Tsai maakt iets bijzonders van het leven. Juist hierdoor wordt het weer heel bijzonder. En dat is een kunst, vind ik.

De film moet verder nog zakken, en de score hangt tussen een dikke 4* en een kleine 4,5*. Op naar de volgende Tsai

Uitstekende film, met prachtige shots, boordevol subtiele scènes die de karakters echt tot leven doen komen. Een erg verrassend einde ook wanneer de dood gewaande vader ineens weer ten tonele verschijnt.

Hier hetzelfde.

Tsai is uniek. Hij heeft een vaste stijl waarin hij telkens weer varieerd waardoor elke film die je van hem ziet vernieuwend is, maar ook vertrouwd aanvoelt.

Ook deze film van hem blijft bij herziening briljant, erg emotioneel, soms grappig en altijd prachtig geacteerd. Verhoog hem naar 5*.

Briljante film. Even laten bezinken en daarna die 4,5/5* maar eens toelichten.

Heb je altijd al aan de Tsai willen hebben...

Dit is een beetje een tussendoortje van Tsai kreeg ik het idee, omdat de film niet in Rotterdam op het filmfestival werd gelanceerd, maar ineens 'tussendoor' werd gedistibueerd in Nederland.

Mijn verwachtingen waren daarom misschien wat lager, maar dat bleek helemaal niet nodig. Dit is een hele frisse, voor Tsai zelfs vrolijke, en positief humoristische film die lekker wegkijkt. Natuurlijk is het stempel van Tsai aanwezig en waren er altijd al vooral visuele humoristische momenten, maar deze is lichtvoetiger van toon dan al zijn andere films.

Zomaar toch weer een film van Tsai die een van de betere films was die dat jaar in de Nederlandse filmhuizen te zien was.

Zo ervaarde ik het niet anders.

Ik zou je ook niet meer precies kunnen aangeven waarom ik dat zo ervaren heb, omdat het te lang geleden is. Maar het is me wel bijgebleven dat hij optimistischer was en 'lekker weg keek'.

Maar goed dat alles is wel relatief natuurlijk, bij Tsai.

Ik vond dit de beste film uit de 3 Tsai's die ik zag. Deze film raakte me het meest. Ik vind dat Tsai hier 'eenzaamheid' briljant vangt. En dan ook in AL zijn aspecten. De eenzaamheid die je kan ervaren wanneer een geliefde komt te overlijden, de eenzaamheid die je kan ervaren in een land waar je met niemand kan communiceren, maar ook de eenzaamheid die je kan ervaren omdat je de liefde simpelweg niet treft. Frappant ook dat elk van de drie hoofdpersonages die eenzaamheid probeert te verzachten door een spontaan seksueel contact (een hoertje, een lesbisch contact, masturbatie). Bijna een uiting van totale frustratie, maar ze hebben die warmte op dat moment echt nodig. Na de film vroeg ik me af of de pijn van de personages nu echt verlicht was.

Ik vond het weinig opbeurend, maar wel briljant. Ik ga maar eens naar de volle 5*, vooral de subtiele manier waarop de twee dames in het bed toenadering naar elkaar zoeken is ontieglijk raak en oprecht. Vreselijk mooi.

De film deed me thematisch vooral denken aan het eveneens mooie Tony Takitani , een film die eenzaamheid ook zo 'ruim' behandelt.

Dat heb je wel mooi beschreven. Als ik het zo teruglees wil ik deze film zeker ook nog een keer zien. Misschien heeft het ermee te maken dat ik de films van Tsai in de 'goede' volgorde zag, vanaf de eerste. Dan was deze lichtvoetiger. Ook bij die dingen die jij beschrijft kan een film lichtvoetig zijn. Dat is denk ik ook wel een van de klasse aspecten van Tsai dat hij zo liefdevol filmt voor zijn personages. Dat heb ik verschillende stukjes bij zijn films geschreven.

Die liefdevolle aandacht voor de personages maakt de worsteling dragelijk. Tsai is daarom ook voor mij een van de grote regisseurs van dit moment. Als je Dong/The Hole nog niet heb gezien kan ik je die zeker aanraden. Dat is eigenlijk de perfecte synthese tussen uitzichtloze, modderende mensen en een zinnenprikkelend, hoopvol einde.

Dat is ook wel zo hoor, maar meestal is het zo dat wanneer het thema me heel erg raakt, de lichtvoetigheid voor mij een beetje ondersneeuwt. Zo beleef ik dat nu eenmaal. Maar ik heb naar aanleiding van de drie films die ik zag Tsai's hele oeuvre maar op dvd aangeschafd (moet nog aankomen deels) dus The Hole komt nog wel aan de beurt. Fijne filmmaker.

De enige die ik nog moet zien.

Ik ook, voor zover ik het nog niet had, komt binnenkort dus aan de beurt.

Zonder dat ik dit bericht eerder las, heb ik beide films vandaag bekeken. Tony vond ik sfeervol en ik werd helemaal in die film meegezogen, mede ook door de prachtige muzikale begeleiding. Deze film, net als the wayward cloud, hield een enorme afstand tussen mij en personages. Het kon me allemaal niet zoveel schelen wat er gebeurde, m'n gedachte dwaalden keer op keer weg van de film. De film heeft een voor mij gevoel ook te hoog arthouse gehalte, allemaal te artsy-fartsy, scènes duren voor m'n gevoel allemaal net te lang, het openingsshot verraad al wat je gaat krijgen (zo zie ik ze vaak in arthouse films, luid geluid en een statisch shot als opening). Overigens heb ik niks tegen arthouse, laat dat duidelijk zijn, maar ik heb wel wat tegen artsy-fartsy gedoe en deze film heeft dat voor mijn gevoel.

Ik denk dat als ik meer in de 'mood' voor deze film was dat de score ietsje hoger uit zou vallen, maar ik denk dat Ming-Liang, na 2 films, misschien gewoon niks voor mij is.

Na het eigenlijk bar slechte The River en het geweldige The Wayward Cloud moest ik mij zeker nog eens aan Tsai gaan wagen.

Het opsnuiven van de Franse cultuur door in Taiwan op zoek te gaan naar Franse films vond ik boeiend om te zien. Net zoals hoe je je leven kunt laten hangen naar aanleiding van een bepaalde gebeurtenis die indruk heeft gemaakt. Zegt vooral veel over wat er allemaal mist in je leven.

Tsai `s zorgt voor veel boeiends. En dat is knap want er komt niet zo gek veel dialoog in voor. Net zoals er ook niet al te veel gebeurt. De hoofdpersonen slenteren wat rond. Allemaal zijn ze eenzaam op een bepaalde manier. Verstoten van huis en haard of nog steeds in de ban van een periode die normaliter wat sneller naar de achtergrond dringt. De ruzie tussen moeder en zoon was ontroerend om te zien, het moment in de bioscoop zag er prachtig uit, de soms lompe en daardoor grappige communicatie patronen hielden de boel levendig. Toch kon de film mij niet helemaal tevreden stellen.

Het moment dat het meisje buiten in de stoel lag, leek te zijn gekopieerd van het veel sterkere Los Amantes del Circulo Polar.

Daarnaast vond ik het vrijwel ontbreken van muziek wat jammer. Verder raakte het mij allemaal ook niet zo, om het als geheel een 4* te geven. Visueel aardig maar ook niet echt speciaal. Op naar Dong en Bu San. 3,5*

Hup, mijn vierde Tsai.
In deze komt er een element humor in, wat best wel geslaagd was.
Wederom mooie, lange shots en puike acteerprestaties.
Eén scene blijft me vragen stellen waarom die erin zit: het jongetje dat een fles melk steelt en ervan begint te drinken. Komt dat uit een franse film? Anders kan ik geen verband vinden met de rest van de film.

Mooiste scene vond ik in bed met de twee dames , heel mooi
Grappigste scene:die dikke flikker in de toiletten met zijn "klokkenspel", en vooral die wijzers.
Vreemdste scene:De moeder die aan zelfbevrediging doet, met een rieten ding?

Dit prachtige fragment komt inderdaad uit een Franse film: Les Quatre Cents Coup uit 1959. De hoofdrolspeler bekijkt deze film om een impressie te krijgen van het leven in Parijs.

En dat jochie in Quatre Cents Coups wordt gespeeld door Jean-Pierre Leaud, de man die Hsiao Kang in What Time... ontmoet op het bankje (?) in Parijs.

Oh bedankt beiden voor de info.

Ik heb Tsai veel horen vertellen over een zekere Jean-Pierre Léaud, en ik zag de naam ook opduiken bij de begingeneriek.

Die man op het bankje, bij die vrouw in Parijs (niet Hsaio Kang, die bleef lekker in Taiwan), noemde in de film ook Jean-Pierre, dus dat had ik wel door. Maar dat kleine jongetje wist ik niet.

Dan vind ik die scene toch ongelukkig geplaatst. Je zat precies even naar een andere film te kijken, wat het dus ook was.

En die scene waarin Lee Kang-Sheng naar een filmpje kijkt met dat ronddraaiend rad met mensen erin, komt dan ook uit 'Les 400 Coups'?

Volkomen overgewaardeerde film, die prima in het rijtje Bin-Jip en 2046 past. Saai, nauwelijks verhaal en erg gekunsteld. Ik begrijp dus dat de Azië dwepers hiervoor gelijk warm lopen, maar voor de doorsnee filmkijker is dit helemaal niks.

De film begint nog interessant met een paar duidelijk verhalende shots die eigenlijk de hele plotomschrijving hierboven weergeven. En toen hoopte ik op meer, maar helaas, net als bij Bin-Jip en 2046 was het boek na een half uur uit. Een gemiddeld Nijntje verhaal duurt nog langer.

Wat volgt is een eindeloze opsomming van beelden die we al 100 keer gezien hebben. Klokken die worden teruggezet, meisje dat door Parijs zwerft en gekke moeder die op haar overleden man wacht. Het thema eenzaamheid ligt er zo dik bovenop, dat er voor de rest weinig overblijft. Er is geen karakterontwikkeling, geen doel, slechts losse beelden. Misschien dat de Azië filmliefhebbers me kunnen uitleggen wat er nog meer voor diepere boodschappen waren, want ik heb ze verder niet gezien.

Kortom: een verhaal dat in 5 minuten kan worden verteld, wordt hier uitgesponnen tot bijna 2 uur. Een prestatie van formaat, met een dodelijk saai resultaat. Een conclusie valt er ook niet te trekken, want de film houdt op zoals een regenbui begint (of eindigt). Geen motief, geen doel, gewoon een regenbui.

Tot slot positieve punten: hilarisch shot van man met klok voor z'n jodokus, Parijs en beelden uit The 400 blows (die overigens velen malen beter is). Dat is goed voor 3 x 0,5 = 1.5*

Leuk om te zien dat je kan rekenen. Dat wist je nu toch al op voorhand dat dit niets voor jou was he.

Tsai Ming-Liang maakt niet graag films met een dik gepakt plot. Hij wil gewoon een boodschap overbrengen via beelden. Hij doet het allemaal erg traag en sober, omdat hij dit graag doet. Hij maakt zijn films in de eerste plaats voor zichzelf.

Je hebt gelijk dat dit niet voor de doorsnee kijker is, hij wordt zelfs in zijn eigen land vies bekeken soms. Schrap deze regisseur maar af je lijstje. En als je eens wil zien hoelang je een minimaal plot kan uitrekken, moet je Bu san eens bekijken.

In deze gebeurt nog meer dan voldoende voor mij.

Meer kan ik nu niet vertellen. Heb hem op dvd, zal hem nog wel eens herbekijken.

Inderdaad, maar ik had een bepaalde reageerder belooft weer eens van zijn toppers te bekijken en dan inhoudelijk te bekritiseren; iets waar het andersom nog wel eens aan schort. Bij deze.

Tweede reden: deze film komt uit het assortiment van Fortissimo Films, waar ik toevallig werk. Anders had ik zeker niet de moeite genomen deze film aan te schaffen. Ik houd er namelijk niet van om mezelf te straffen.

Lijkt me geen goed plan.

Toch bedankt voor je reactie.

Je vindt er zelf maar van wat je wil, maar ik zie niet hou jou recensie "inhoudelijker" is dan de mijne. Ik vind jou recensie net zo beside the point als jij de mijne vindt waarschijnlijk.

Fijn dat je je aangesproken voelt. Ik pretendeer nergens een goede recensie te kunnen schrijven, maar ik geef wel duidelijk weer waardoor deze film bij mij niet werkt. Ik zeik de film niet af en geef ook nog een paar positieve punten. Ik zou het waarderen als je me probeert uit te leggen waarom ik deze film wél zou kunnen waarderen.

Jij bent volgens mij de eerste die zegt dat ik niet vermeld waardoor een film bij mij niet zou werken. Verder hoef je met opmerkingen over "Azië dwepers" en "Nijntje" niet onder te doen voor de recensies die je zelf zoveel kritiek geeft.

En als laatste ga ik je niet vertellen waarom je deze film wel zou kunnen waarderen, want dat kan je blijkbaar niet. Wat verder ook best is. Maar iemand die op zoek is naar verhaal in een Tsai film, zit gewoon niet op z'n plek bij een film als deze. Wat verder ook weer best is, maar ik ga daar dus geen tijd in steken.

Je kan er duidelijk niks mee, redelijk logisch allemaal. Maar geloven dat je hier iets "inhoudelijker" neerzet dan de mensen die je graag zoveel kritiek geeft, daar kan ik enkel om lachen.

Ten opzichte van het in mijn ogen smakeloze The Wayward Cloud was What Time Is It There? een hele verbetering. Een aantal mooie shots en grappige scenes spoelden de nare smaak van mijn eerste Tsai-ervaring gedeeltelijk weg, maar toch ben ik nog steeds niet helemaal enthousiast. Aan sommige shots lijkt maar geen einde te komen. Dat hoeft niet per definitie negatief te zijn, maar dan moet er wel wat te zien zijn. Daarnaast voelt de film wat kil aan, onder andere door het ontbreken van muziek.

Toch een krappe 3*.

23:45 uur. Mijn eerste Ming-liang Tsai, en zeker niet de laatste.

Een mooie introverte film. Eenzaamheid, stilte, ontroering. Mooie lange shots en intrigerende personages. Ook af een toe een klein glimpje humor, relativering.

Was een beetje bang dat de film alleen stil en eenzaam zou zijn, maar gelukkig kreeg de film ook de nodige magie, wat mij zeker kon raken.

Prachtige film.

Ah, dat was mij niet duidelijk in de film. Goed om te weten.