Tony Takitani (2004)

Inderdaad, bij mijn weten is 'Tony Takitani' gebasseerd op een kortverhaal van Murakami uit de bundel die jij noemt.

Je hebt zo van die mensen die voor het ongeluk geboren lijk te zijn, daarnet nog Umberto D nu Tony Takitani.

De man krijgt een Amerikaanse naam en is eenzaam. Als de eenzaamheid verdwijnt pluimt zijn vrouw hem langs alle kanten door kleren te kopen. Alhoewel voor mij sterk drama een beetje achterblijft, ik had soms meer het gevoel te zitten lachen met de miserie van een ander.

Maar kom, Tony Takitani hoeft zijn sterkte niet te putten uit het drama maar uit zijn pracht. Tony Takitani kan ik niet anders dan prachtig noemen. De camerastandpunten zijn goed doordacht maar de score is zalig te noemen. Wanneer de voice-over (die man lijkt geboren om voice-over te doen) onderbroken wordt door de acteurs geven mooie momenten.

Enkel jammer dat ik het op sommige momenten net iets te saai en traag vond.

3,5*

Van de hak op de Takitani. Kijken naar een goedgevulde koektrommel is minstens zo interessant.

.

Stillistisch interessante film. De beelden zijn een soort van illustratie van het verhaal dat door een voice over verteld wordt. Het lijkt een beetje de weergave van wat de regisseur voor zich zag tijdens het lezen van het kortverhaal. Dat werkt beter dan het klinkt en dat heeft te maken door de erg zorgvuldige beelden die mooi van links naar rechts door het beeld komen schuiven. Prachtige muziek en door met name de toon en taal van de voice over krijg ik weer eens het idee dat ik iets van Murakami zou moeten lezen.

Maar misschien ook niet, want naast mooi voelde deze film ook een beetje leeg, een beetje niksig. De schoonheid van met name de eerste helft wist me mee te krijgen, maar emotioneel deed de film me niet al te veel. Ik had tamelijk hoge verwachtingen van deze film en daaraan voldeed de film toch niet.

Desalnietemin toch genoten.

3.5*

(1600e stem!)

Vrij grote tegenvaller, die meer dan af en toe een paar knappe beelden weinig aan te bieden heeft.

Visuele ervaring is zelfs saai te noemen; vrij lange, stille, statische beelden die telkens weer op dezelfde storende wijze overvloeien in een volgende reeks aan vrij lange, stille, statische beelden. Composities zijn nu en dan wel knap.

Pianomuziekje is leuk en past wel bij de beeldtaal, toch kon ik er vrij weinig mee. Eerder een muziekje voor op de achtergrond tijdens het slapen.
Voice-overs zijn zelden voor mij weggelegd. Ook hier vond ik ze geen meerwaarde hebben, eerder storend bij momenten, zelfs de wisselwerking.

Het verhaaltje tot slot is zeer mager en oninteressant te noemen.Best wel grappig dat ik naar het werk van Tony Takitani begon te zoeken op internet.

Kortom, iets te ingetogen en sobere film over een weing interessant onderwerp.
2,5*

Tony Takitani.

Laat dit de moeilijkste opdracht zijn in mijn Moviemeter-geschiedenis. Een recensie schrijven over mijn huidige favoriete film. Erg moeilijk vind ik zoiets. Ik kan het ook niet bij Bin-jip, die mij nog steeds zeer nauw aan het hart ligt.

Eerste kennismaking met Tony was vorig jaar toen hij op Nederland 2 verscheen, erg laat. Toen jammer genoeg niet kunnen zien, maar wel op het beruchte 'lijstje' gezet.

Ondertussen voor de vierde keer gekeken. Deze keer met in het achterhoofd dat het nu toch wel tijd werd voor een recensie . Maar natuurlijk ook omdat ik er gewoon nog eens zin in had. Elke keer toch wel een beetje angstig als je zo'n goeie film herbekijkt dat hij wat gaat tegenvallen of je hem beu gezien bent. Maar zover zit het bij deze toch niet, en dat zal ook wel niet gebeuren.

Wat maakt deze film nu zo magisch? Ja, magisch, want dat is het.
Voor een groot gedeelte ligt dit persoonlijk, emotioneel. Daar ga ik dan ook niet te veel over uitwijden.
De registratie van eenzaamheid. Issei Ogata is de geknipte gast voor de rol van Tony, ik zou me geen betere kunnen voorstellen. Hij straalt dat eenzame uit, en toch ook die sympathie. Verder ook dat verwerkingsproces om zijn overleden vrouw, met die surrogaat-vrouw. En nog zo van die dingetjes waar ik momenteel geen naam op kan plakken. Ik kon me hier zeer in inleven.

Inleven. Jep.

Wat is er zo nog allemaal bijzonder aan Tony Takitani, de film dan.
De manier waarop het verhaal wordt verteld natuurlijk; als een verhaal. Tijdslijngewijs, horizontaal naar rechts wordt het verteld. Als een boek, overgangen als pagina's die omslaan, nieuwe scene, nieuwe pagina.
Een rustige vertelstem, niet Tony zelf, maar een verteller vertelt het verhaal van Tony. Wat mij ook wel iets deed was dat de personages soms het verhaal mee vertelde. Vond ik wel leuk.
Het pianospel ondersteunt de film. Ik zag dit zeker niet als storend ofzo. Rustig, begeleidend en mooi uiteraard.
Ik heb geen enkel lelijk shot gezien in deze film. Vaak in mezelf gedacht van: wauw, wat een compositie!

Mooie scenes zat, maar toch eentje specifiek vermelden. De scene, of misschien beter gezegd shot waarin de interimvrouw de garderobe-kamer binnentreed, van om en bij de 6 minuten. Ik weet niet precies hoe ik dat moet verwoorden, maar ik vind het zo aangrijpend. Van zoiets krijg ik rillingen, zoals onder andere ook bij die scène met het golven in de achtertuin van Bin-jip, of wanneer ze bij Nabbeun Namja op het strand zitten met dat heerlijk nummer van Etta Scollo erbij.

Goh, het is een rustig filmpje, die mij niet verveeld. En da's toch ook wel merkwaardig. Ik kan dit kijken zonder slaperig te worden, zelfs met die rustige muziek erbij. Ik heb niet de neiging om pauzes te nemen, of om ondertussen toch maar wat op internet te zitten en zo verder kijken. Neen, deze houdt me geklemd aan het scherm tot het laatste karakter van de credits is gerold.

Ugh, een betere recensie krijg ik er niet uit. Jammer, want deze film verdient het.

Fantastische naam trouwens, Tony Takitani. Rolt lekker over de tong. 5.0*

Zojuist herzien. Naar mijn mening vooral een film die te waarderen is door de liefhebbers van Murakami. Ben erg benieuwd wat mensen ervan vinden die niet met zijn werk bekend zijn. Het is als het ware kijken naar een boek (de voice over volgt het korte verhaal ondveer letterlijk), strak en onthaastend gefilmd met mooi subtiele muzikale ondersteuning. De vergelijking met het doorslaan van pagina's van Belchinees hierboven had ik zelf (dom, dom) nog niet gelegd. Maar inderdaad: meer respect kun je de schrijver eigenlijk niet geven, dan door een boek op alle fronten zo letterlijk te nemen.

Graag hoor ik hoe de niet leifhebbers van Haruki Murakami deze film beleven.

Uh, ik had tot vorige week nog niets van Murakami gelezen! Nu heb ik er De Olifant Verdwijnt opzitten, en ben bezig aan Blinde Wilg, Slapende Vrouw (het stukje Tony Takitani heb ik uiteraard al gelezen). Zie niet in waarom je deze beter zou waarderen als je z'n boeken hebt gelezen. Ik ontdekte dat de schrijfstijl van Murakami overeenstemt met de vertelstem in de film, maar om dat nu daardoor beter te gaan waarderen?

Wel knap van Ichikawa dat hij van die 19 bladzijden literatuur zo'n mooi filmpje heeft ineengebokst.

Daar was ik juist benieuwd naar! Omdat het zo letterlijk een verhaal op film is. Dan bewijs jij in ieder geval mijn ongelijk. Enigszins off topic, maar een echte aanrader van Murakami is voor mij "Kafka op het strand", supermeeslepend en bevreemdend tegelijkertijd.

Deze film straalt rust uit, pure rust! Het verhaal is erg teder, soms tegen het breekbare aan. Aan iedere scene lijkt ook aandacht besteed te zijn en er zaten heel wat mooie plaatjes tussen, visueel niets hoogstaands ofzo, gewoon met een simpele filter eroverheen. Deed me vaak aan Tokyo Sora denken op dat gebied. Die momenten waar die vrouw in huilen uitbarst in die kledingkast en hoe dat later in de film terugkomt als emotioneel hoogtepunt bijvoorbeeld. Prachtig was dat! Die voice-over stem en nihilistische piano score waren ook een absolute toevoeging aan het geheel, tamenlijk onmisbaar zelfs. Wel jammer dat de film, zoals al eerder gezegt hier, soms zo van de hak op de tak gaat. Het lijkt wel alsof de regisseur de situatie van de man expres zo extreem mogenlijk wou laten overkomen. Maar aan de andere kant ook weer niet want het blijft subtiel. Vreemde combinatie! Had liever gehad dat hij er twintig minuten tot een half uurtje aan vast had geplakt zodat hij zijn scenes wat langer kon uitspannen. Van het einde wist ik ook niet helemaal wat ik moest denken, het was me iets te plots. Deze punten komen de eindscore helaas ook wat ten slechte en dat is jammer want er zat echt een (klein) potentieel meesterwerkje in. Kan ook zomaar zijn dat het jij herziening fors stijgt...

3,5 sterren

Prachtfilm. Het eerste dat opvalt is de pianomuziek, heel erg intiem en bijzonder sfeervol. Verder erg mooi camerawerk met strakke pans en waarbij mooi gekadreerd wordt. Schitterend zijn de overgangen tussen de verschillende scènes, waarbij het vaak lijkt alsof het in één shot is.

Maar de grootste aantrekkingskracht zit em toch in wat de film laat zien.Het geheel is een prachtige karakterschets van een eenzame man. Ik moet zeggen dat ik het een en ander van Tony in mezelf herken, ik kon me dus wel goed identificeren met hem, wat zeker helpt voor de ervaring. Het is emotioneel, oprecht, maar niet sentimenteel. Ik wist trouwens niet dat dit gebaseerd is op een verhaal van Murakami. Nog nooit wat gelezen van die man, al hoor ik veel positieve berichten over hem. Misschien toch ook maar eens in verdiepen.

Het enige minpuntje wat mij betreft is het kleurgebruik dat mij een beetje te mat was. Maar voor de rest is dit zeker een pareltje. 4,5*.