Elling (2001)

Sympathieke film,

Of ik het nou wilde of niet, langzamerhand ontwikkelde ik een band met de hoofdrolspelers. Nou, was ik aanvankelijk wat sceptisch over deze film, maar dat bleek volledig ongegrond te zijn. Gelukkig geen zeurderig drama over een hoofdpersoon die nauwelijks vooruit te branden is. Het verschil hier zit hem er vooral in dat de personages wel willen, maar nog even niet durven.

Ik heb ontzettend veel gelachen om de autistische neigingen van een huismusserig moederskindje en natuurlijk om de bindingsangst van Kjell. 2 ontzettende losers bij elkaar, met name het 1ste half uur was echt grappig. Ze lieten beiden weinig ontwikkeling in hun sociale vaardigheden zien, de pogingen die ze ondernamen om de negatieve spiraal te doorbreken waren leuk om te aanschouwen.De film ontpopt zich tot een hartverwarmende buddymovie.

Gaanderweg maakten de personages de onontkomelijke karakterontwikkeling door, maar dat stoorde mij niet zo. Hoewel het qua uitwerking verder ook niet veel voorstelde en wat minder grappig werd bleef het allemaal aardig om naar te kijken. Dat kwam met name dankzij de acteur die Elling speelt, goed geacteerd!

Nog een paar leuke quotes van een aanvankelijk wereldschuwe Elling: ik vond ze vooral leuk, omdat hij ongelofelijk oubollig en deftig taalgebruik tentoonspreidt. Je kunt er duidelijk uit afleiden dat hij weinig onder de mensen kwam.

- Grenzen verleggen is mooi maar je moet niet je leven torpederen.

- Zoveel bandeloosheid was me toch te gortig. ( Elling `s evaluatie van zijn 1ste bezoekje aan de bioscoop ). Aanrader! 4*

Ik had er stiekem toch wel meer van verwacht. Het is allemaal verre van slecht te noemen, maar het duurde wel erg lang, voordat ik echt een beetje binding kreeg met de hoofdpersonages.

Twee aparte personages, die allebei hun beperkingen hebben, maar samen op hun eigen manier toch wat van het leven proberen te maken, wat ook steeds beter lijkt te gaan. De humor werkte voor mij niet altijd even goed, al werd vooral het personage Elling op een gegeven moment steeds leuker en ook aandoenlijker.

Alleen is het jammer, dat deze ontwikkeling zich pas richting het einde voltrok. Ik had telkens namelijk het idee dat er op de een of andere manier meer in zat, maar voor mij kwam het er niet helemaal uit. Los van mijn kritiek is het verder een heel aardig werkje dat rustig voortkabbelt en pas richting het einde ontbloeid.

3,0*

Aardige film waarin twee mannen uit het gesticht bij elkaar komen te wonen. Een luchtige feelgood-movie met een aantal droogkomische momenten over een vriendschap tussen twee mannen. De twee hoofdrolspelers zetten hun personages leuk neer. Vooral ook vanwege de korte lengte zakt de film nergens in, maar het heeft allemaal net iets te weinig om het lijf voor 3.5 sterren.

Degelijke doch niet geweldig hoogstaande film van twee disfunctionele mannen die verbleven in een instelling. Wegens het doormaken van een aantal positieve evoluties kunnen ze een stapje verder gaan via een project van 'begeleid zelfstandig wonen'.

Dit verloopt niet optimaal. Beiden hebben erg veel aan elkaar, maar hebben het moeilijk sociale relaties aan te gaan. In het begin zijn zelfs alledaagse dingen als het beantwoorden van de telefoon of uit eten gaan een groot probleem. Sympathieke film, dat wel, de klemtoon ligt eerder op het luchtige en komische in plaats van het drama.

Bij momenten nogal gekunsteld, maar hun vriendschap is wel fijn om te zien waarbij ook jaloezie en angst om elkaar te verliezen de kop opduiken. Fijn om eens gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

SPEK MET JUS SVP

Aandoenlijke film over 2 heren met verschillende problemen die samen weer terugkeren in de maatschappij, wat echt heerlijk wegkijkt! Nergens echt hard om moeten lachen maar daar is het ook niet het type film voor, al zijn de scenes waar hij zijn stem niet kan controleren en een simpele telefoon op moet nemen echt hilarisch.

Onderhoudend.

Simpel tussendoortje over een soort Dumb en Dumber-achtig duo en hun avonturen. Gortdroog op het ene en brave feel good op het andere moment. Beide hoofdrolspelers kwijten zich uitstekend aan hun taak en met ook nog eens zo'n beperkte speelduur is de film zo voorbij. Zonder echt hoogstaande cinema op te leveren is het allemaal vlot en aangenaam genoeg.

3

Film die ik al jaren wilde zien, blijkt ie op Netflix te staan. Helaas viel het nogal tegen, een paar aardige situaties, een enkele geslaagde grap maar ik zie niet zo veel bijzonders in deze film. Het lijkt er op dat het hoofdidee (twee onaangepaste tegenpolen worden met elkaar in een huis geplaatst) ook het enige idee was, want alle verwikkelingen rondom de nevenpersonages vond ik totaal niet interessant. Het had allemaal wel wat scherper mogen zijn, maar kennelijk was dit bedoeld als feelgood-film (?)

Wat zal Sven Nordin koppijn hebben gehad van al die kopstoten.

Twee mannen leren elkaar kennen in een psychiatrische inrichting en moeten na een periode samen op zichzelf gaan wonen in Oslo om zo weer in de maatschappij te kunnen functioneren. De film heeft genoeg elementen in zich om een hele mooie of bijzondere film te kunnen worden. Maar zo ver laat deze regisseur het niet komen. De verhalen gaan niet echt de diepte in. Nu blijft er gewoon een hele leuke komedie over, met leuke acteurs en een leuk verhaal dat lekker wegkijkt. En dat is ook prima. Al zou ik de film liever wat meer sterren willen geven.

Twee geïnstitutionaliseerde veertigers krijgen voor het eerst hun eigen huis. Kjell Bjarne (Sven Nordin) wil zo snel mogelijk zijn vleugels uitslaan en genieten van het leven, terwijl de autistische Eiling (Per Christian Ellefsen) zijn nieuwe bestaan het liefst zo overzichtelijk mogelijk houdt. Maar dan lukt het Kjell om een intieme relatie aan te gaan met hun buurvrouw. Is er iets onherstelbaar veranderd tussen de twee tegenpolen? Of kunnen ze iets van het oude behouden om met elkaar een nieuwe toekomst tegemoet te gaan? Het sterke aan 'Eiling' (2001) is dat het de onhebbelijkheden van Kjell en Eiling niet afzwakt of romantiseert, maar ze blijven onuitstaanbaar. Toch ontroerde het me dat deze seksueel gefrustreerde driftkoppen elkaar begrijpen op manieren waar ik als buitenstaander niet bij kan komen. Zoals je binnen sommige vriendschappen intimiteit kunt vinden omdat je open kunt zijn over je eigen kwetsbaarheden en angsten.