Viento Negro (1965)

Werd door filmbuffs uitgeroepen tot 87 na beste Mexicaanse film aller tijden. Gebaseerd op een roman van Martini, die zich op zijn beurt baseerde op ware gebeurtenissen vermengd met fictie. Meer bepaald op de aanleg van de grote noord- zuid spoorlijn in Mexico begin van de eeuw, een soort once upon a time maar dan POV spoorwegarbeiders zeg maar. Is ook aan deze noeste werkers, het zout der aarde, opgedragen. Velen stierven schijnbaar bij de aanleg, dit dramatische gegeven zal ook in concreto worden uitgewerkt in de film. Ook deze bedrijfsongevallen zijn schijnbaar gebaseerd op ware feiten, hoe het met de expeditieleden uit de tweede helft afloopt zult u zelf moeten zien.

De opening toont ons Reynoso die wanhopig door de woestijn van Sonora waar de film op locatie is geschoten doolt. Hoe en waarom leren wij pas op het einde, na de credits gaan we terug in de tijd en leren we dat Reynoso is benoemd tot voorman van een traject voor de spoorlijn, we vernemen tevens dat deze meneer een serieuze tough guy is die in het begin al een bons neerhoekt. Deze brombeer is streng doch rechtvaardig, misschien iets te streng ook voor zijn zoon Lizalde in een verhouding die wat aan de Katadreuffes in karakter doet denken, niet weinig zelfs. Dat de toughness van Reynoso gedeeltelijk pose is blijkt wel uit het feit dat hij een foto van zijn zoon op zijn bureau heeft staan, deze echter schielijk in een la stopt als er iemand binnen dreigt te komen...bovendien heeft hij zich ontfermt over een indiaans knaapje, een wees die een uiteindelijk zeer belangrijke rol zal gaan spelen in zijn leven

Film bestaat uit min of meer 2 delen, het eerste speelt aan de rails zelf waar de arbeiders nietsontziend met elkaar en de elementen kampen, de ongedwongen sfeer van eerlijke arbeijers onder mekaar slaat om als een stel ingenieurs uit de grote stad arriveert voor geologisch onderzoekswerk, onder wie dus de zoon van Reynoso. Dit zal dan uitmonden in de woestijnsequenties van de laatste drie kwartier, waar wederom de genadeloze zwarte wind zal gaan waaien.. nogmaals : deze gebeurtenissen zijn gebaseerd op ware feiten.

De z-w fotografie van Phillips is uitstekend, maar ik zie een woestijn gesette film toch liever in kleur : goud zand en de strakblauwe hemel erboven. Goed, jammer dan. In dat laatste deel trouwens doet de fotografie ook sterk denken aan een Leone western, meer dan aan Lawrence of Arabia. Let op die close ups, bijvoorbeeld. Kortom : niet geheel ten onrechte een klassieker.

De DVD bevat trouwens geen anderstalige onderschriften.