Emigrantes (1948)

Goede toevoeging . Het debuut van Fabrizi op het stoeltje mocht hier natuurlijk niet ontbreken. Duidelijk een film die vooruitloopt op wat Fabrizi voor en achter de camera nog voor ons in petto zou hebben, en trouwens natuurlijk ook voortborduurt op wat hij al eerder in beeld liet zien.

Men denke slechts aan de scène waar Fabrizi per koets nog 1 keer een ritje maakt buiten Rome: hij ziet zijn geliefde stad, knort wat en even later zie je hem een traantje weg pinken. Dat is archetypische Fabrizi cinema, wie dat niet trekt kan bijna alles van hem wel overslaan.

Hij is dus wederom een goeiige, simpele volkse sukkel die het verwoeste Italie van net na de oorlog ontvlucht met zijn gezinnetje dat op het punt staat zich uit te breiden. Argentinië was toen misschien een minder stompzinnige keuze dan het achteraf lijkt, bovendien was er schijnbaar net een overeenkomst tussen AR en IT gesloten over de komst van emigranten.

Volgt de gebruikelijke sentimentele feel-good intrige met een lach en een traan en heel veel overdadige retoriek alla Fabrizi, met behalve hemzelf en Ninchi als zijn vrouw die niet eens Italië kan aanwijzen op de kaart ( tip: als je te simpel bent om kaart te lezen, BLIJF DAN THUIS) ook o.a. Adolfo Celi als wat merkwaardig personage, ik dacht eigenlijk eerst dattie een ontsnapte nazi speelde...daar had ie dan ook de kop voor en later de rollen.

Voor de duidelijkheid: is ook grotendeels opgenomen in AR, als dankbetoon geeft Fabrizi een bijna absurd positief beeld van de locale instanties en bevolking.