Marfa Girl (2012)

Clark blijft tof.

Blijft genieten die Clark. Disfunctional youth die wat rondneukt, zuipt en erop los filosofeert maar toch een wat lineairder narratief dan dat we gewend zijn van Clark. Ook de border town setting en de multi-culturele conflicten zijn erg fijn en Texas is altijd wel erg sfeervol, en het gehucht Marfa is daar geen uitzondering op.

De chronologische volgorde wat betreft sommige scenes ben ik er nog niet helemaal uit, al maakt dat bij veel scenesn iet zo veel uit. Clark gaat alleen wat de mist in door een wat breder narratief te hanteren dan dat hij normaal gesproken doet. De climax met Tom was wat mij betreft vrij onnodig en ik vind Clark meestal op zijn best als ie het zo minimalistisch mogelijk houdt. Eerste helft is erg fijn, tweede helft minder maar nog steeds erg fijn.

Eindelijk weer een Clark, al was het helaas niet het niveau Ken Park of Bully toch hebben de films van Clark die vibe die zo lekker blijft. Vooral omdat je voornamelijk plat gegooid wordt met coming of age flick die vooral bevolkt zijn door socially awkward fruitcakes. Wel erg jammer dat dit geen release krijgt, alleen festivals en een andere release zal er niet komen. Clark heeft de distributeurs al gewaarschuwd, doe geen moeite. Toch een opvallende winnaar op het festival van Rome.

En ondertussener gewoon op Netflix.

Vond het wel leuk weer eens een Clark te zien. Bijna té lang geleden om mij nog veel bij zijn stijl te kunnen voorstellen, maar na een kwartiertje voelde het toch een beetje als thuiskomen. Niet dat ik een geweldig grote fan ben, maar zijn films zijn meestal wel boeiend.

Wie Clark niet kent kan het misschien vergelijken met Paranoid Park, al vind ik Van Sant wel net iets beter dan Clark. Soderbergh's Bubble zou ook nog wel kunnen trouwens. Wat je voorgeschoteld krijgt is wat losgeslagen jeugd, al valt het op dat het in deze film niet tot erg veel drama leidt. De toon is best positief zelf.

Acteerwerk is een beetje hit and miss. Gelukkig doen de hoofdpersonages het wel goed, maar die lerares was echt niveautje lokale toneelkring. Veel plot is er niet, maar dit is dan ook meer sfeerschets dan een narratief gedreven film. Locatie is verder ook wel fijn, enkel de wat aangedikte climax komt een beetje raar over in een film als deze. Visueel verder redelijk rauw, maar niet lelijk geschoten. En ook de muziek is best grappig. Niet meteen mijn stijl, al zitten er vaak wel leuke bliepjes en electronische randjes aan.

Eigenlijk gewoon een nieuwe Clark. 20 jaar na z'n debuut zijn z'n onderwerpen niet zo taboe/opmerkelijk meer, maar z'n films zijn nog steeds best leuk.

3.5*

De films van Larry Clark hebben bij mij nooit hoog in het vaandel gestaan, dit gezien mijn zeer lage gemiddelde van 1,0* voor zijn films. Niettemin vond ik het nodig hem nog een kans te geven, maar helaas... ook in deze film liet Larry Clark zien dat zijn personages een en al leegheid zijn, niet meer dan exemplaren eigenlijk. Na bijna elk gesprek moest geneukt worden. Ik heb de dames - waarvan sommige op het eerste gezicht helemaal niet zo onaantrekkelijk waren - nog nooit zo lelijk zien worden. De sterkste scène vond ik daarom ook van die ene knul die niet zo maar accepteerde dat hij niet meer dan een exemplaar was, vervolgens een schietijzer pakte en die door en door gefrustreerde politieagent die zich zo nodig aan hem moest vergrijpen en vervolgens aan zijn moeder naar de eeuwige jachtvelden stuurde .
In het kort gezegd; Marfa Girl heb ik ervaren als een film waar losers centraal staan. Moet zeggen dat Larry Clark er wel in geslaagd is dit types op zijn manier, dus zonder taboes weer te geven. Geen Hollywoodse preutsheid dus, maar aan de andere kant toch te veel doorgeslagen naar het andere uiterste. Vandaar dat deze film niet een 1,0* maar van mij een 2,0* krijgt. Niet veel dus, maar toch een vooruitgang ten opzichte van zijn andere films, die voor mijn gevoel nog een graadje erger waren in onnodig expliciete seks scenes die i.m.o. geen enkele toevoegingswaarde hadden

2,0*

Clark blijft voor mij de man die met Kids een van de beste en meest overrompelende debuten ooit maakte, die mij bij het zien op de fragiele leeftijd van 14 een klap in het gezicht gaf en bijna 25 jaar naar dato nog altijd even actueel en invloedrijk is. Helaas heeft hij zijn belofte nooit ingelost en is met name na het maken van Ken Park volledig de weg kwijt geraakt. Waar die film indertijd van alles werd verweten, van exploitatie, tot aan kinderporno toe, maar ik de overmatige seks uitspattingen nog wel te rechtvaarden vond, heb ik dit met name met zijn laatste twee films die me beide een nogal ongemakkelijk en bijna ranzig onderbuikgevoel bezorgen. De liefde voor zijn, aan de zelfkant van de maatschappij staande, personages lijkt gewoon weg, net als het onvermogen tot het creëren van iets van een basisplot/script, en zijn observatie vermogen dat te vaak blijft hangen bij stiekeme close-up shots van decolletés, iele jongenslichaampjes en bedenkelijke, compleet ongepaste scenes van leraressen die hun pupillen billenkoek geven omdat ze in de klas in slaap vallen en nymphomane milfs die diezelfde jochies seksueel opvoeden. Allemaal prima, ik ben heel wat gewend en van mening dat als je een film over met name onder hormonen leidende pubers maakt ''seks'' een onvermijdelijk onderwerp is en het allemaal wel wat opener in beeld mag (in de jaren 70/80 waren ze daar stukken beter in, tot het toeslaan van de paranoia waar opeens alles, tot home video's met blote kinderen aan toe strafbaar gesteld werd) maar bij Clark krijg ik vaak het idee dat hij in zijn hoofd nooit veel ouder is geworden dan 15/16 en hij het liefst altijd zelf een skatertje was gebleven dat de hele dag een beetje aan de waterpijp hing en zijn strakke, slanke latina vriendinnetje neukte. Wellicht als hij in dit door het met name onder het Mexicanen beleid van Trump (waar het leven goedkoop is) in dit deel van Amerika blijft filmen en hij hier in het vervolg wat eerlijker over is, waarop hij niet met overbodige personages als die psycho agent op de proppen hoeft te komen zodat het allemaal nog een beetje richting heeft, hij hier nog tot zijn tachtigste mee weg zal blijven komen. Zag net dat deel 2 er alweer aankomt, ik zal het maar blijven volgen, al snap ik niet helemaal waarom... (2*)

"Bully" is imo de enige film van Larry Clark die een echte voldoende scoort. De rest is seksueel gepruts in de marge, zonder reuk of smaak. Er schijnt een sequel te zijn. Die laat ik graag aan mij voorbijgaan.

Clarks eerste avondvullende film sinds Wassup Rockers is meer van hetzelfde maar in zijn vorige films kon je op zijn minst een excuus bedenken voor de grote hoeveelheid seks en gezever (met een vleugje drugs en rock n roll) die zich afspeelt in het Texaanse dorpje Marfa. St James is dreigend als de getormenteerde, manipulerende agent van Border Patrol, maar verder valt er niks te beleven. Alleen voor masochisten die niet kunnen wachten om de erectie van St James te zien.