I Am a Ghost (2012)

Een film die voor ca. 10.000 dollars ter wereld kwam. Plus een regisseur die weinig geregisseerd heeft. Als je dat leest is de kans groot dat de film goed te vergelijken valt met een amateuristisch toneelstukje. Dat blijkt na het kijken gelukkig mee te vallen.

Het verhaal is niet origineel, maar nog niet vaak uitgevoerd. Althans niet vaak door mij opgemerkt. Het is een film die het perspectief van een geest pakt en eens niet uitgaat van een bewoner die belaagd wordt door een entiteit. De omgekeerde wereld dus.

Het verhaal bevalt. Dat komt met name omdat het verhaal constructief blijft opbouwen. In de loop van de film worden steeds kleine maar elementaire stukjes informatie over de geest prijs gegeven. Die verdikking van het personage 'geest' houdt de spanning erin.

De setting is een oud Victoriaans huis met gangetjes en kamertjes. De camera laat het interieur gretig zien en toont de geest die routinematig de dag beleeft. De beelden zijn niet heel spectaculair. De camera haalt geen uitzonderlijke toeren uit die extra suspense of extra vervreemding genereren. Nou ja, hier en daar zijn de beelden lichtelijk surrealistisch. Maar dat is het dan ook.

De camera is veel meer gericht op het personage. Dat is ook logisch want de geest is in zowat elke scène te zien. Met de camera confronterend dicht op de geest, wordt de kijker deelgenoot van het onbegrip, de verwarring, de pijn en de onrust waar de geest mee te kampen heeft. En dat klinkt dan weer verdacht veel als een psychologische studie van een entiteit en dat klopt ook wel. Het is echter wel een spannende studie.

De film houdt zich vooral bezig met de dagelijkse routine van een geest en ontkomt zodoende niet aan momenten waarop de sukkeldraf wordt ingezet en herhaling aan de orde is. Maar ondanks die inzakmomenten wordt er vooral een goed verhaal verteld. Een verhaal met voldoende verrassende wendingen om bij de les te blijven. Ook een verhaal dat door zijn gedegen opbouw confronterend is, spannend is en zelfs ontroerend is.

Een aangename verassing, dit.

Een slowburn spookhuis film, vanuit de belevingswereld van de geest. Daarmee tapt I am a Ghost een beetje uit hetzelfde vaatje als David Lowery’s A Ghost Story (2017), al was deze film natuurlijk eerder. Mendoza moet het met eentiende van het budget van Lowery doen (10.000 dollar), en had geen Casey Affleck en Rooney Mara tot zijn beschikking. Een ton is ook niet heel veel om een film van te maken, maar Mendoza laat wat mij betreft zien dat het ook met 10.000 kan, en zonder een lelijk ogende film af te leveren.

Emily kan door een trauma deze wereld niet verlaten en zit gevangen in een soort geestenwereld, waar ze gecontacteerd wordt door een medium dat ingehuurd is door de bewoners van het huis. Emily blijkt alles te vergeten wanneer ze een kamer verlaat, wat een constructieve dialoog om haar te kunnen helpen lastig maakt. Ze is gedwongen dezelfde routine almaar opnieuw te beleven, al heeft ze daar op zich weinig last van. Het maakt de film iets repetitief, maar echt storend vond ik dat niet.

De afgeronde hoeken en wat seventies ogende color grading geven I am a Ghost een unieke look, vooral omdat er wel gekozen is voor een 1.85:1 aspect ratio, in plaats van het meer boxy 1.33:1 (4:3) van A Ghost Story. Dat had voor deze film ook uitstekend gewerkt, en het verbaast me eigenlijk iets dat Mendoza daar niet voor gekozen heeft. Hoe dan ook is er ook hier zorg aan de kadrering besteed en wordt Emily’s verhaal gestaag en vakkundig uit de doeken gedaan.

Fijne ondergewaardeerde slow burner om mee wakker te worden, en een interessante minimalistische take op het haunted house genre. Het gemiddelde op MovieMeter met 2,3* is vrij bedroevend, en het is dan ook enigszins troostend om te zien dat Cinemagazine ook 4 sterren gaf. Wat het uiteraard nog niet direct een aanrader alle horrorfans maakt, maar wie in de markt is voor een goed opgebouwd, sfeervol horrordrama, kan ik I am a Ghost zeker aanraden.

3,8*