September (1987)

Erg sterke Allen film. Boven verwachting goed.

Erg goed geacteerd, knappe dialogen en boeiende ontwikkelingen. Het verhaal kent een goede opbouw.

Mooie locatie en stemmige muziek (Art Tatum), erg goed passend bij dit 'ensemble' drama.

Voordat Mia Farrow's emotie-rollercoaster van start gaat, is dit een tamelijk tam drama. De karakters vond ik maar weinig spraakmakend op een brullende oma (met rokersstem) na dan. De deprimerende sfeer kwam goed over, maar het zorgt niet voor de impact die een Interiors wel heeft.

Allen laat na Interiors en Hannah and Her Sisters wederom zien dat hij 'mensen-drama's' prima kan neerzetten. ik had al eerder gezegd dat Woody enorm goed acteurs kan regisseren. Fijne mensen, fijne dialogen, fijne problemen. Jammer dat Farrow een beetje de film overschaduwt richting het einde toe, misschien daardoor halfje minder. Leukste rol vond ik die van Warden.

September blijft ook voor mij bij een derde kijkbeurt de beste drama film van Allens 3luik. Interiors heeft een 2de plaats en Another Woman de derde plaats, al ben ik van mening dat het echt maar weinig scheelt.

Als ik wat recensies doorlees komt er eigenlijk vooral naar voren dat de meeste toch wel Interiors als Woody´s beste drama film beschouwen. Misschien omdat Interiors zijn eerste echte drama film was en het meeste over de dood gaat? ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee maar vind September zo duidelijke sfeer hebben dat er voor mij geen twijfel is dat ik dit de beste drama film vind.

Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen smaak maar ik vind het toch erg jammer dat September voor aardig wat mensen lijkt onder te doen aan Interiors. Vergelijk ze eens echt op een eerlijke manier en kijk ze alle 2 binnen een week eens terug Ben benieuwd of meer mensen mijn mening dan kunnen delen.

September blijft zonder twijfel op een 4,5 staan en ik beschouw het nogmaals als de beste van de 3.

Dit is verreweg de minst interessante film van Woody Allen die ik tot nu toe heb gezien. Het is alsof ik naar een saai toneelstuk over familieperikelen heb zitten kijken. Ik herken er ook helemaal geen Woody Allen film in. Afgezien van het relatie geouwehoer, waar Woody Allen patent op lijkt te hebben. Maar deze film had eigenlijk door iedereen gemaakt kunnen zijn. Daarnaast is het ook nog eens een heel erg oppervlakkige film die me nergens wist te raken. Gelukkig heb ik al heel veel films van Woody Allen gezien. Nog zo'n film als deze, en ik had geen andere films meer hoeven zien van Woody Allen. Dan was hij gelijk uit mijn lijstje van interessante regisseurs geschrapt.

Ik lees hieronder dat deze film met Interiors vergeleken wordt. Interiors heb ik een half jaar geleden ook gezien, maar ik herinnerde me hem niet meer. Blijkt dat ik die film ook 1.5 ster gegeven heb om vergelijkbare redenen als deze film. Ik ga dus kennelijk meer voor de humor in Woody Allen films.

Woody Allen mengt enkele "one-way-love-affairs" met een bijzondere moeder-dochter-relatie in een soort huis clos en maakt er een boeiend kijkstuk van, met een, naar mijn gevoelen, typische Allen-sfeertje (wat zijn die mooie evergreens weer passend ingelast) met eevoudige, maar keurige, soms pittige dialogen en uitstekend acteerwerk van het ganse stel.

Redelijk relatiedrama waarin het conflict moeder-dochter niet helemaal lekker is uitgewerkt, en de film zich verder vooral focust op de wat kansloze pogingen van de gescheiden Sam Waterston om de getrouwde Dianne Wiest te versieren. Denholm Elliott heeft een overbodige rol als steun en toeverlaat voor de als altijd licht neurotische Mia Farrow.

Verder typisch Allen, met lekkere jazzy soundtrack, scherpe dialogen en ook een prettig korte speelduur, maar kan zich niet meten met Interiors wat mij betreft.

I think I just put my hand in guacamole

Het gebeurt niet zo vaak dat Woody Allen besluit om een ensemblefilm te maken die zich nagenoeg op dezelfde locatie afspeelt, maar ik vind het altijd wel leuk als hij het doet. A Midsummer Night's Sex Comedy is één mijn favoriete films van de regisseurs en ik was dan eigenlijk ook wel benieuwd wat hij met deze September ging doen. Een ietwat soortgelijk plot op het eerste zicht met een aantal mensen die samenkomen in een huis en het leek erop alsof de relaties onderling weer serieus gingen fluctueren.

En dat blijkt uiteindelijk wel te kloppen. Altijd fijn als Allen de drama-kant opgaat en de regisseur is op zijn best wanneer hij zich kan laten gaan in verhalen als persoon A is verliefd op persoon B die dan weer verliefd is op persoon C terwijl die verliefd is op persoon B. Allen beseft dat hij dit soort spielereien niet te lang moet laten doorgaan en klokt dan ook af op een speelduur van ongeveer een 80 minuten. Lang genoeg om je toch tot het gevoel te geven dat je effectief naar een film bent aan het kijken in plaats van een uitgerekte aflevering van een soap en toch kort genoeg dat het allemaal niet begint te slepen. Beetje vreemd wel dat hij besluit om een er nog een manke moeder-dochter relatie tussen te gooien, maar juist dat moment blijkt het interessantste moment voor Lane te zijn. Voorheen kreeg ik het gevoel dat zij wat uit de boot viel in het verhaal.

Al blijft Farrow toch wel een uitstekende actrice. Een actrice die ik pas echt heb leren kennen via haar rollen in Woody Allen films en hoewel ze daar niet altijd even goed op haar plaats zit, is dit toch één van haar meer doorleefde performances. Fijn ook om Dianne Wiest nog eens even terug te zien, dat is ook nog zo'n degelijke Woody Allen regular, en sowieso is er qua cast weinig op te merken aan deze kleine Allen film. Lang geleden dat ik alweer een film heb gezien waar de regisseur zelf geen rolletje in heeft en September is een schoolvoorbeeld dat dat niet nodig is om een vermakelijke film te maken. Had hem hier trouwens ook niet in willen zien, dat zou volgens mij echt niet passen in de film.

Kleinschalige film die over de gehele lijn blijft boeien. Het is altijd knap wanneer een regisseur er in slaagt om je voor anderhalf uur compleet mee te nemen in iets wat zich uiteindelijk afspeelt in een momentopname van een handvol personages.

4*