The Catered Affair (1956)

Goeie film waarbij een aangekondigde bruiloft voor heel wat problemen en hartzeer zorgt. Goed geschreven dialogen en een mooi einde. Soms wat eentonig, maar dit wordt zeker goedgemaakt door een uitstekende cast waarbij Bette Davis in een a-typische rol voor haar.

Duidelijk op een play gebaseerd, waardoor de dialogen wel heel belangrijk worden. Gelukkig valt dat mee.

Eigenlijk een banaal onderwerp, deze tragi-komedie, die soms saai overkomt maar ook meerdere sprekende scènes bevat.

Bette Davis heeft haar jeugd maar niet haar talent verloren en "Marty" Ernest Borgnine is uitstekend. Heb mij, zoals steeds verkneukeld in het figuurtje van Barry Fitzegerald.

Genietbaar en erg sociaal voor Amerikaanse normen.

When you're in love, nothing else matters

Gisteravond was het weer voor de zoveelste keer werkelijk niets op televisie. Op zich niet slecht natuurlijk want zo kan ik nog eens een poging wagen om mijn kijkachterstand te laten dalen, al zou ik om die weg te werken elke avond 3 films moeten zien en dat voor een heel jaar lang, en The Catered Affair was een film die al erg lang op de planning stond. Indertijd van TCM opgenomen omdat het met Bette Davis was maar het heeft toch een halfuur geduurd eer ik doorhad welke rol Davis speelde maar daar straks meer over.

The Catered Affair is een film die erg klassiek aanvoelt. Niet zo verwonderlijk met een cast die bestaat uit onder andere Bette Davis, Ernest Borgnine en Debbie Reynolds maar ook vanwege het verhaal. Gesitueerd ergens in de jaren '50 in New York vertelt de film het verhaal van een jong koppel dat wilt trouwen maar waarvan de schoonouders elk hun eigen idee hebben hoe de trouwpartij er moet gaan uitzien. Vandaag de dag is het een thema dat we al eerder zijn tegengekomen in films en series maar om de een of andere reden moet het dan altijd in de komische hoek worden gezocht en dat is hier, gelukkig, niet het geval. Zeker het eerste deel van de film heeft een aantal geweldige scènes maar naarmate de film vordert, begint het ook allemaal wat minder te worden. Het personage van oom Jack zorgt af en toe nog voor een opflikkering maar ook die wordt op den duur te veel gebruikt waardoor het eigenlijk niet meer zo erg leuk wordt. De film lijkt dan uiteindelijk ook iets te lang te duren. Best wel jammer eigenlijk want het einde waar pa en ma Hurley elkander dan toch terug vinden is dan wel weer geslaagd. Het verhaal van de trouwpartij op zich wordt dan eigenlijk ook compleet opzij gezet voor de relaties tussen het Hurley gezin te tonen en dat is in ieder geval wel een goede zet.

Maar eerlijk is eerlijk, het is dankzij de cast dat dit allemaal naar een hoger niveau getild word. Davis zit in een a-typische rol en ziet er ook erg oud uit. Dat kan misschien ook wel aan mezelf liggen want ik had de avond ervoor The Petrified Forest gezien met Davis in een romantische rol maar er zit dus wel 20 jaar tussen en dat doet wel wat met een mens. Ik noem het een a-typische rol omdat ze deze keer niet zo'n uitgesproken personage vertolkt zoals ik van haar gewoon ben. Davis steelt bij vlagen de show maar dat is voornamelijk dankzij haar wederhelft in de film, Ernest Borgnine. Borgnine is een naam die me erg bekend voorkomt, ik kan er alleen nu niet opkomen vanwaar ik hem eigenlijk juist ken, maar dit doet hij erg degelijk. Debbie Reynolds, die moeder is van Carrie Fischer die legendarisch zou worden met haar rol in Star Wars, is hier nog erg jong maar doet het meer dan behoorlijk en moet schijnbaar niet onderdoen tegen de oude rotten in het vak. Eén van die oude rotten is trouwens een bij vlagen erg hilarische Barry Fitzgerald.

Gisteren weer wat nieuws geleerd, ik wist niet dat catered affair een ander woord was voor een bruiloft, maar voornamelijk heb ik me vermaakt met de prestaties van Davis, Borgnine en Fitzgerald. Het verhaal stelt misschien niet zoveel voor maar zij maken erg veel goed waardoor dit een vermakelijke film is om naar te kijken. Had misschien alleen iets korter gemogen..

Dikke 3.5*

Intens psychologisch drama over armoede, valse schaamte en kansloze illusies. Naar eigen zeggen was dit de favoriete film van Bette Davis. Die is inderdaad sterk bezig, maar niettemin wordt zij wat dat betreft naar de kroon gestoken door Ernest Borgnine als haar echtgenoot, die lijdzaam moet toezien hoe zijn toekomstdroom langzaam maar zeker aan gruzelementen gaat. Ook de voortdurend met haar loyaliteiten vechtende Debbie Reynolds levert een topprestatie af. Het slot is de spreekwoordelijke kers op deze delicate taart. Zonder meer een erg mooie film.

Ernest Borgnine won in 1955 een Oscar voor zijn ontroerende rol als de verlegen, iets te dikke en onzekere Marty in de gelijknamige film die ging over alledaagse dingen in het leven van gewone mensen. In A Catered Affair speelt hij Tom Hurley, de Padres-Familias die uit alle macht probeert te voorkomen dat zijn vrouw Aggie [Bette Davis] zijn laatste spaargeld uitgeeft voor een uitbundig bruiloftsfeest ter ere van hun dochter Jane [Debbie Reynolds] en Ralph [Rod Taylor[ de zoon van rijke, ietwat hooghartige ouders. Hoewel de bruid en bruidegom aangeven een eenvoudige bruiloft te willen, volhardt Aggie er om haar eigen redenen in haar dochter een grootse bruiloft te geven.

Hoewel Bette Davis het prettig vond om een rol te spelen zonder glamour, is haar spel hier toch wat teleurstellend. Uiteraard past Davis' gebruikelijke flamboyance niet mij het karakter van een eenvoudige huisvrouw, maar Aggie is wel de hoofdpersoon in deze film en Davis speelt hier dusdanig ingetogen dat de emotie nauwelijks voelbaar is. De film komt tot leven wanneer Borgnine zich openlijk verzet en in de gesprekken tussen moeder en dochter en Barry Fitzgerald zorgt voor leven in de brouwerij als Aggies broer die al geruime tijd bij de Hurleys inwoont. Het resultaat is een film die prima is uit te zitten, maar die vooral voor fans van Bette Davis niet aan de verwachtingen voldoet.

Borgnine en davis zijn beide goed op dreef en zeer geloofwaardig als ouder koppel waar de sleur flink in geslopen is .

Fitzgerald ken ik niet echt goed als acteur maar hij speelt op zijn komische manier erg sterk .

De rest van de cast doet het naar behoren maar raakt hier een beetje ondergesneeuwd bij , het verhaal is verder zeker herkenbaar en blijft boeien tot aan het feel good maar nietemin sterke einde .