Phil Spector (2013)

Als ik Phil Spector op youtube een interview zie doen, dan zie ik Phil Spector. Als ik Al Pacino Phil Spector zie doen, dan zie ik Al pacino helaas. Verder wel leuk om hem te berechten verder ( zoals altijd met rechtbankdrama's), mijn uitspraak is gewoon schuldig.

3 *

De langzame opbouw en het makke plot laten al snel zien dat het hier gaat om een doorsnee tv-film, maar een rits aan ervaren acteurs tillen het geheel naar een hoger niveau.

Er wordt van je verwacht dat je weet waar de zaak om draait en wie Phil Spector is. Gelukkig had ik er al eens iets over gelezen, anders had ik de eerste 10 minuten niet makkelijk kunnen volgen.

Zoals vaker met films over excentrieke figuren (zoals ook Behind The Candelabra over Liberace) is de kans aanwezig dat de hoofdpersoon waar het om draait wordt neergezet als een karikatuur. Gelukkig doet Al Pacino dat niet, maar het scheelt soms niet veel.

Helaas laat de film maar weinig zien over de rechtszaak zelf en focust het meer over gebakkelei tussen een advocate en haar collega over of Phil Spector al dan niet de moord gepleegd heeft. Dankzij Helen Mirren is dit soms wel leuk om te zien, maar het is het niet wat ik ervan had verwacht. Misschien hoopte ik teveel op een rechtbankdrama à la A Few Good Men. Ook het einde liet me onbevredigd achter, zo abrupt was het afgelopen. Kon beter dus.

Matige film over de moord-rechtzaak tegen de wereldberoemde muziekproducent Phil Spector. Alhoewel redelijk interessant, concentreert de film zich iets te veel op de technische kanten van het proces. De excentrieke Phil Spector blijft hierdoor wat oppervlakkig (ondanks een verder prima rol van Al Pacino). Ook had de film best wat langer mogen duren. Hier had meer in gezeten, net geen 3.0 sterren.

"This is a work of fiction. It's not "based on a true story." It is a drama inspired by actual persons in a trial, but it is neither an attempt to depict the actual persons, nor to comment upon the trial or its outcome."

Met deze vreemde disclaimer begint de 'fictieve' reconstructie van de aanloop naar de rechtszaak waarin de even geniale als temperamentvolle muziekproducer Phil Spector [Al Pacino], het brein achter 'The Wall Of Sound' die megahits produceerde voor o.a. The Beatles, Ike & Tina Turner en The Righteous Brothers, terecht staat op verdenking van de moord op Lana Clarkson die in februari 2003 dood werd aangetroffen in Spectors huis. Helen Mirren speelt de rol van Linda Kenney Baden, de sceptische advocate die Spector verdedigt die geleidelijk begint te geloven in zijn onschuld.

David Mamet (Wag The Dog, Glengarry Glen Ross) geeft de twee sterren ijzersterk materiaal om mee te werken en Pacino zet één van zijn beste (en meest controversiële) vertolkingen van de laatste 20 jaar neer. Dit is een acteursfilm pur sang en David Mamet laat zich dan ook niet verleiden tot allerlei visuele truukjes: het vuurwerk tussen Mirren en Pacino is genoeg om je als kijker van begin tot einde geboeid te houden.

Mijn verwachtingen zijn waarschijnlijk te hoog als David Mamet iets geschreven heeft. Toch de man achter het knallende acteerspectakel Glengarry Glenn Ross. Dit voelt als een wat al te gemakzuchtig geschoten tussendoortje.

Als rechtbankdrama niet helemaal geslaagd, het ontbeert de spanning, het venijn en de emoties van zo'n zaak. Teveel belangrijke aspecten worden ook overgeslagen, zoals wat de chauffeur meende te hebben gehoord. De case om Spector vrij te pleiten vond ik best sterk. Hij had nooit vlakbij kunnen staan. Daarom was ik verbaast over de afloop die even snel met wat tekst wordt afgeraffeld. Mirren en vooral de eccentrieke Pacino, die ook nog even een explosief Tony Montana momentje heeft bij een oefening van de zitting, zijn zeker genietbaar. Hoewel het thema (de vooroordelen bij een rechtzaak als deze, de rol van de media, hoe belangrijk de "optics" zijn) misschien beter is behandeld in zat andere films, weet de film je goed in te laten leven in het personage van Mirren die oprecht twijfelt aan Spector's schuld.

De voornaamste misdaad van Spector lijkt succesvol en bovendien een raar mannetje te zijn. Men wil graag dat hij een monster is. Maar hij trekt zelfdestructieve randfiguren aan die een laatste kans zien om het te maken...op zijn minst tot de krantenkoppen. Stof tot nadenken.