Être et Avoir (2002)

Dat ik dit woord nog over zou hebben voor een film:

lief.

Deed me trouwens een beetje aan Spring, Summer, Fall, Winter and Spring denken.

Maar dan de Europese en non-fictieve versie ervan en met slechts het 'Spring'-gedeelte.

Of zijn dat al behoorlijk wat verschillen en draaf ik nu gewoon door?

Ja!

Af en toe een beetje te veel van hetzelfde, maar grotendeels was het best wel redelijk. 3*

Waarschijnlijk ben ik wél net oud genoeg om nostalgisch om m'n basisschoolperiode terug te kijken, want ik voelde me weer even helemaal een klein Goodfellaatje. Ik heb het normaal niet zo op puur registrerende docu's, maar hier ontvouwt zich gewoon een erg mooi (al dan niet geregisseerd) tijdsbeeld. Grappig, herkenbaar en zowaar best ontroerend soms. 3,5 sterren

En Jojo rules

Hij heeft mijn gum gejat

Ik heb deze documentaire gisteren voor het eerst gezien in de Plaza Futura en nog steeds zat te zaal letterlijk vol, volledig uitverkocht en nog altijd een applaus aan het einde, dit zijn de films waarbij de romantiek van een filmhuis het best tot zijn recht komt m.i.

4,5 *

Geweldige film, in het begin kon ik hem totaal niet waarderen, maar na de 2e keer zeker wel. Vond alleen de manier waarop hij de kinderen behandelde een beetje weird....3,5

Prachtige Franse documentaire. Zeker als je de ontwikkeling van kinderen en onderwijs interessant vindt, is dit een aanrader! Het gedrag van de kinderen en de docent in de verschillende situaties en omgevingen is mooi en integer in beeld gebracht. Je moet wel van documentaires houden, want het zijn rustige, en soms vrij lange, scenes. Verwacht hier geen sensationele en gewelddadige acties, maar een prachtig document over een Frans dorpschooltje waar er meer van zouden moeten zijn.

Leuke documentaire met prachtige beelden van spelende kinderen en het natuur. Heb veel gelachen om onderdeurtje JoJo, hij is constant ergens anders met zijn gedachten en de opmerkingen die hij tussendoor maakt zijn erg grappig. Kinderen zijn geweldig! 3,5*

Ik word helemaal gelukkig van de rust in deze film. Zelfs de grote problemen lijken daardoor meer hanteerbaar en te relativeren. Vergelijk de docent met de kinderen. Het leven blijft zo lekker klein. Focussen op de dagelijkse dingen en wat je moet leren om vooruit te kunnen en verder alles laten komen zoals het komt.

Mooie documentaire, lekker rustig tempo. Wel jammer dat sommige kinderen er meer uitgelicht worden als anderen. Maar ik weet natuurlijk niet hoeveel invloed ouders en kinderen hadden op wat je ziet. 3,5*

Zeer verbaasd ben ik door het ellenlange commentaar en de 1* (!) van Yurlunyur (crew) hierboven. Het is een duidelijk voorbeeld van veel woorden en weinig wol. Met veel woorden tekst zou je zo elke film volledig onderuit kunnen halen. En waarom nou juist bij deze mooie, warme, prachtige, lieve, hoogst originele 'docu'? 4,5*

Prachtige doumentaire. Ontroerend. Blij dat er geen interviews met de leerlingen waren. Het leek alsof de kinderen de aanwezigheid van kamera niet meer merkten.

Wat een fijne onderwijzer hebben die leerlingen.

Philibert is er in geslaagd om de mooie en minder mooie kanten van en klein Frans schooltje in beeld te brengen. De ademloze rust die het beeld uitstraalt liet een diepe indruk op mij achter.

Inderdaad, het leek net of ze geen besef hadden dat de camera er nog was. Een hele mooie documentaire die op zijn manier heel speciaal over komt, echt een aanrader!!!

Hele mooie, rustige documentaire 4*

Enkele opsommingen

1: waar ik naar verlangde na de film : Cola, McDonalds, internet, digicams, iPods, strobos, lasers, knettergekke electronic, neon, discotheken, reclame, TV, fluo blauwe stereos, Nike, Puma, racewagens.

2: woorden die beginnen met kut en van toepassing zijn op deze docu: dorpje, kinderen, leraar, school, boeren, koeien, bomen, weer, velden.

Dit is mijn persoonlijke hel. Het summum van dodelijke saaiheid. Wat heb ik aan een kleine met zo'n vreselijk wollen trui aan (die ik vroeger ook al nooit aanwilde) die met zijn familie er 10 minuten over doet om enkele rekensommetjes te maken. Troosteloos is het enige woord wat mij bijblijft. Troosteloos in al zijn aspecten.

Eén mooie scene, wanneer het klasje afscheid neemt van de leraar. De enige moment wanneer ik ook maar een schraal beetje empathie voelde voor één van de personen.

Niet dat dat de film redt van de 0.5* ... één van de slechtste dingen die ik al gezien heb. Deze film belichaamt alles waar ik niet van hou.

.

Relax eens man . Voel de rust.

Ik zit hier als een gek Rubber Johnny op repeat te kijken ... met twee tandenstokers tussen mijn ogen .

Ik ben geen mens van rust

Grappig, als ik mijn persoonlijke hel op z'n sterkst verbeeld zie, zit ik meestal in een bijzonder sterke film. Wat niet wegneemt dat ik Être et Avoir stevig vond tegenvallen, helaas.

mooie, sobere, trage (soms wel heel erg traag) docu waarin prachtige beelden zitten van hoe mooi onderwijs kan zijn.

Subliem met een hoofdrol voor Jojo!!!!

4*

LOL @ Onderhond, ohoh wat zijn wij verschillende karakters (gelukkig maar )

Etre et avoir: een aangename, warme film met een dankbaar onderwerp. Senior Lopez is een held en de kindertjes hebben een hoog aaibaarheidsgehalte, hoewel de film naar het einde toe iets teveel van hetzelfde begint te worden.

3,5*.

Prachtige docufilm die doet inzien waarom mensen nog voor het onderwijs kiezen. Als je bij één kind bereikt wat die man bereikt, dan ben je geslaagd. Idealisme, soms tegen beter weten in, maar niet zinloos. Zeker niet dodelijk saai, zoals Onderhond het noemt. Deze film biedt alles waar ik van hou: kinderen zoals ze zijn, in het gewone leven, gelukkig zonder Hollywooddrama of -actie, met een leraar die houdt van zijn klasje.

Marie is cool

Heerlijke docufilm, lekker rustig. 4*

Deze hebben we gekeken bij de Franslessen. Niet echt een geweldige docu, maar wel leuker dan onze normale lessen

Jojo is toch wel het leukst in de film

Gisteravond deze DVD gezien. Dat deze produktie door het Ministerie van Onderwijs is gefinancierd is niet zo verwonderlijk. Na het zien van de documentaire wil iedereen wel zo'n lekker rustig baantje als onderwijzer op het platteland. De onderwijzer wordt nauwelijks met echt grote problemen geconfronteerd zoals dat hier in Nederland gaat met die overdreven regelgeving.

Overigens wel een mooie documentaire en sfeerbeeld, maar net niet echt bijzonder.

Het leek wel of daar in dat dorpje de tijd 50 jaar heeft stilgestaan.

Viel ontzettend tegen. Net zoals Queto Yurlunyur al zei, zag ik slechts gebeurtenissen die to-taal geen verband met elkaar hadden, zodat het werd: kind A probeert poster op te hangen: 5 minuten. kind B schrijft letter op papier: 6 minuten. kind C heeft ruzie: 10 minuten. Ik ben zeker een liefhebber van films waarin weinig gebeurt, die rustig voortkabbelen, enz. Maar Etre et Avoir is gewoon té simpel en vooral saai...

Zo kan ik overal wel een documentaire van maken, dit was niet meer dan een registratie van een paar gebeurtenissen. Punt.

Na een kwartiertje heb je het wel gezien, daarna volgt meer van hetzelfde.

Inderdaad, het enige moment van ontroering, emphatie is het einde. Maar om daar nu zo lang op te moeten wachten...

1,5*

Edit: dit nog: Die leraar die zo wordt geprezen door iedereen, nou. Ja, hij heeft liefde voor zijn vak. Maar hoeveel docenten op deze aarde hebben dat niet? Ik ken genoeg voorbeelden uit mijn eigen omgeving die ook leven voor hun vak als leraar: alleen maar prijzenswaardig, maar ik vind die bewondering voor deze man specifiek een beetje overdreven.

Docu die we bij Frans gingen kijken (met Engelse ondertiteling, zodat we toch Frans ervan meekregen natuurlijk).

Het is een hele andere cultuur he, ik vind het altijd wel leuk om naar Frankrijk te gaan (zijn we al vaak geweest). Sommige dingen wist ik nog niet, bijvoorbeeld dat je daar moet staan voor de leraar zegt dat je mag gaan zitten. Of hoe ze afscheid nemen en groeten, hoewel dat meer in Zuid Frankrijk is.

De docu is gewoon écht. De kinderen zijn zoals ze zijn, de leraar, de ouders. Alles is echt, en dat maakt het zo mooi denk ik. Eenvoudig en realistisch.

4,0*

Marie en JoJo, die twee kindjes, ooh die waren zo leuk

Ooh hier heb ik een klein stukje van gezien op school. Jammer genoeg niet af gekeken.

Hoewel geen bijzondere documentaire, was wel opvallend hoe de klas aan de camera gewend was geraakt. De rust en de concentreerde aandacht van de leraar waren daar debet aan. Zou de leraar altijd zo ingetogen praten.....ook zonder de camera? Jojo (de copiëermachine!) was inderdaad innemend, maar het geprek met de leerling over zijn zieke vader was ook indrukwekkend.

De rust van de leraar werkte aanstekelijk op de klas. Het verschil met de middelbare school zal enorm zijn.......en over persoonlijke aandacht zullen we het maar niet hebben.........

Maar ik had iets meer verwacht. 3,5*

Ontroerend, grappig, rustig en zeer geestig filmpje.

Op het eerste gezicht lijkt het niet veel bijzonders, en dat is het eigenlijk ook niet. Gewoon een klein schooltje in een klein dorpje met kleine en grote kinderen die op de basisschool sommetjes maken en zinnetjes schrijven. Wat de succesformule is, is mij eigenlijk ook niet helemaal duidelijk, maar het eindresultaat is verassend. Pure onschuld en een aardige meester, die zich met zo weinig kinderen écht kan bekommeren om hun welzijn, achteraf zelfs nog afspraken maakt om de kinderen te blijven ontmoeten als ze naar het middelbaar onderwijs moeten. Hun laatste fase van het kind zijn is voorbij. En dat wordt aanstekelijk leuk in beeld gebracht en levert mooie momenten op.

3*