Être et Avoir (2002)

Iedereen die enigszins in het onderwijs zou willen maar twijfelt zou deze documentaire moeten zien! Heeel mooi gemaakt.

Toch voelde ik mij ook ietwat ongemakkelijk als ik moest lachen om het gedrag van de kinderen. Het voelde toch een beetje als aapjes kijken. Het zal wel aan mij liggen want elke recensie die ik las, was juist zo lovend over de integriteit ervan en de afstand tot het subject.

Het is weergaloos mooi gefilmd. Veel close-ups, de natuur en de beweging ervan en in een oogwenk ervaar je weer wat je als kind zag en beleefde in al die vormen en kleuren en de bewegingen.

Je voelt de gevoeligheid van de kinderen, hun hardheid ook, hun eeuwige 'goeddoen' en dat wat ze meekrijgen vanuit hun familie.

Het indrukwekkendste is toch de leraar, meneer Lopez. Hij is een strenge maar rechtvaardige man die ruimte en aandacht g/heeft voor elk kind. Ik snapte gelijk dat zoveel kinderen in zijn klas op de vraag wat ze later wilden worden, antwoordden: meester.

Eigenlijk wordt er niet veel nieuws gebracht in deze documentaire; het is voornamelijk de rust, menselijkheid en herkenbaarheid die het hem doen. 3,5 *

De kracht van de film zit 'm in de eenvoud.

Ik vind een sobere registrerende documentaire niet per definitie minder waardevol dan een documentaire die vol zit met interviews, eerder meer waardevol.

De natuurbeelden dienen om een context aan te geven en te laten zien in welk gebied de kinderen leven. De romantiek van het kleine schooltje wordt daarmee nog eens versterkt.

Enkele opsommingen

1: waar ik naar verlangde na de film : Cola, McDonalds, internet, digicams, iPods, strobos, lasers, knettergekke electronic, neon, discotheken, reclame, TV, fluo blauwe stereos, Nike, Puma, racewagens.

2: woorden die beginnen met kut en van toepassing zijn op deze docu: dorpje, kinderen, leraar, school, boeren, koeien, bomen, weer, velden.

Dit is mijn persoonlijke hel. Het summum van dodelijke saaiheid. Wat heb ik aan een kleine met zo'n vreselijk wollen trui aan (die ik vroeger ook al nooit aanwilde) die met zijn familie er 10 minuten over doet om enkele rekensommetjes te maken. Troosteloos is het enige woord wat mij bijblijft. Troosteloos in al zijn aspecten.

Eén mooie scene, wanneer het klasje afscheid neemt van de leraar. De enige moment wanneer ik ook maar een schraal beetje empathie voelde voor één van de personen.

Niet dat dat de film redt van de 0.5* ... één van de slechtste dingen die ik al gezien heb. Deze film belichaamt alles waar ik niet van hou.

LOL @ Onderhond, ohoh wat zijn wij verschillende karakters (gelukkig maar )

Etre et avoir: een aangename, warme film met een dankbaar onderwerp. Senior Lopez is een held en de kindertjes hebben een hoog aaibaarheidsgehalte, hoewel de film naar het einde toe iets teveel van hetzelfde begint te worden.

3,5*.

Ontroerend, grappig, rustig en zeer geestig filmpje.

Op het eerste gezicht lijkt het niet veel bijzonders, en dat is het eigenlijk ook niet. Gewoon een klein schooltje in een klein dorpje met kleine en grote kinderen die op de basisschool sommetjes maken en zinnetjes schrijven. Wat de succesformule is, is mij eigenlijk ook niet helemaal duidelijk, maar het eindresultaat is verassend. Pure onschuld en een aardige meester, die zich met zo weinig kinderen écht kan bekommeren om hun welzijn, achteraf zelfs nog afspraken maakt om de kinderen te blijven ontmoeten als ze naar het middelbaar onderwijs moeten. Hun laatste fase van het kind zijn is voorbij. En dat wordt aanstekelijk leuk in beeld gebracht en levert mooie momenten op.

3*

Toch wel een wat te romantisch beeld van zowel het platteland als van het bestaan als leraar en het basisschoolleven. Er valt eigenlijk nauwelijks een wanklank te ontdekken in deze film, die daarmee te zoet wordt. Natuurlijk is het een 'documentaire'-achtig portret, maar het blijft een constructie. Dat een en ander overdreven rooskleurig is voorgesteld, wordt alleen al gedemonstreerd door de rechtszaak van de ineens geld ruikende meester Lopez (die hij overigens verloor). Nee, geef mij op dat punt dan liever Entre les murs, daar zit wat meer vennijn in. Omdat ik me verder geen moment verveeld heb en de kinderen inderdaad vertederend zijn een krappe drie.

Vond dit een schitterende documentaire over een klein schooltje in de Auvergne. Een oudere en zeer toegewijde onderwijzer heeft een hele klas onder zijn hoede met leerlingen van alle leeftijden. Wat een duizendpoot moet je zijn om breuken uit te leggen maar tegelijkertijd ook een jochie opdracht te geven netjes een kleurplaat af te maken! Hilarische momenten wisselen dramatische momenten af, waardoor je een heel mooi beeld krijgt van het klasje. Alles wordt zonder voice-over heel rustig in beeld gebracht. Deze film had wat mij betreft nog veel langer mogen duren .

Geen traditionele film, maar een documentaire over een klasje. Tja, het was niet mis en eens leuk om gezien te hebben.

'k ben er nu niet echt onderste boven van, maar het was zeker ook geen afrader.

Charmante film over het wel en wee op een piepklein schooltje in the middle of nowhere. Het is eigenlijk pure registratie, op wat korte vraaggesprekjes na, waarbij de soms ouderwets aandoende argeloosheid van de kinderen en de rust van de leraar perfect passen in het tijdloze Franse plattelandsleven.

Het is wel erg lief allemaal, al borrelde er af en toe wel wat onder de oppervlakte (het gesprekje met de schuwe Nathalie bijvoorbeeld op het eind).

De documentaire laat simpelweg het reilen en zeilen in en rond een schoolklasje op het Franse platteland zien: er is geen verhaal en het brengt je als kijker in eerste instantie vooral terug naar de kindertijd die voor jezelf al lang vervlogen is. Voor zover dat nostalgie oproept helpt de film daarbij want het platteland oogt uiterst idyllisch en de leraar blijkt bijzonder toegewijd zodat de film eindigt met de onvermijdelijk brok in de keel als het schooljaar om is en de kinderen afscheid nemen van hun geliefde meester. De niet bijster snuggere leerlingen vereisen veel geduld van de meester en zo ook vergt de slechts registrerende film geduld van de kijker maar die wordt net als de meester er wel voor beloond, in het geval van de kijker doordat de film een zekere schoonheid of poëzie in het alledaagse blootlegt.