3096 Tage (2013)

Heb zojuist, zo vroeg in de ochtend, de bluray van 3096 bekeken.

Acteurs, voor mij onbekende namen, spelen de rollen geweldig.

Toch vind ik het verhaal stroef lopen.

Daarom geen 4, maar 3 sterren.

Dit is overigens mijn eerste recensie, er volgen er meer hoor:)

Onderhoudende film, maar meer niet. Tussen Campbell-Hughes en Lindhardt bestaat nog wel enige chemie, maar hun afzonderlijke rollen zijn niet heel erg diepgravend (al heeft zij nog wel een indrukwekkende fysieke prestatie geleverd door flink af te vallen). Het Engels stoorde mij vooral in het begin (en dan ook nog met zulk een Brits accent), vooral omdat het toen nog Natascha uit Oostenrijk was en er ook Duitstalige bladen lagen op tafel, maar verder in de film was het als eender ander meisje waardoor de taal geen hinder meer vormde. Audiovisueel zit er overigens niets interessants bij. Verder kijkt het redelijk weg allemaal, maar echt beklijvend -ondanks het onderwerp en de sobere respectvolle manier van aanpak- wordt het nooit. 2,5*.

Erg matig.

Redelijk onderhoudend en daar is meteen het beste mee gezegd. De synopsis doet vermoeden dat de nasleep van de ontvoering een belangrijke rol heeft in deze film. Niks is minder waar... Jammer is dat, daar was ik nou juist benieuwd naar.

Acteerwerk is oké. Minder is dat de film niet gewoon Duits is gesproken, maar dat er gekozen is voor Engels. Komt erg onnatuurlijk over. Ik had het idee naar een nagesynchroniseerde film te kijken, terwijl dit toch duidelijk niet het geval is. Vreemd.

111 minuten speelduur met deze uitwerking is veel te lang. De regisseur lijkt nogal geïnspireerd door de film Michael, maar hij lijkt ook het talent te missen om zelfs van een voorgekauwd gegeven een interessante film te maken. 4/10*

Zonder genade wordt de keiharde realiteit van Natascha Kampusch's ontvoering in beeld gebracht.

De film zal lang niet voor iedereen zijn weggelegd, want hij is behoorlijk heftig.

Zelf ben ik niet zo van de literatuur, en heb me zonder hoge verwachtingen aan de verfilming gewaagd.

Het nadeel is inderdaad dat de film in het Engels werd uitgebracht.

Desondanks zijn het zeker geen saaie 111 minuten.

3,0 *

Redelijke film over een 10-jarig meisje die meer dan 8 jaar lang wordt ontvoerd door een man. Het bijzondere, waargebeurde verhaal over Natascha Kampusch. De film is meer een verslag van die 8 jaar waarbij de personages helaas nogal oppervlakkig blijven. Dit ondanks het goede acteerwerk van de twee hoofdrolspelers.

Waar velen vallen over het feit dat de film Engelstalig is, is dat voor mij juist een pluspunt. Natuurlijk red ik me wel in het Duits als er ondertiteling bij is, maar in het Engels hoef ik niet alsmaar te lezen en begrijp ik 90% ook zonder de ondertiteling mee te lezen. Vind dit persoonlijk altijd wat prettiger kijken.

Het langdradige kan ik mij enigszins wel in vinden, toch denk ik wel dat je hierdoor een aardig beeld hebt kunnen krijgen van wat dit meisje mee heeft gemaakt. Wij vinden dit al wat langdradig, moet je nagaan als je dit dag in dag uit mee moet maken en dat voor ruim 8 jaar lang. Wat ik wel heel erg mis in deze film is wat er met haar gebeurt nadat ze vrij is gekomen. Het betreft natuurlijk een waargebeurde film, dus heb dit achteraf ook wel opgezocht, toch had dit de film wel wat completer kunnen maken.

Verder weinig op aan te merken eigenlijk. De acteerprestaties waren goed en in sommige scenes uitstekend. Het lijkt mij als acteur heel lastig om je in zo'n personage in te leven, zeker als je je bedenkt dat deze man daadwerkelijk heeft bestaan. Hij zette zijn rol geweldig neer en kwam ook over als een psychopaat. Campell-Hughes zet haar rol ook goed neer, vaak emotieloos, wat dit personage juist moet hebben. Ook haar jongere versie deed het prima, met name haar laatste scene dat ze wilde eten en in de camera keek. Dit duurde eigenlijk zo lang, dat ik me bijna aangesproken voelde.

Wat een ongelofelijk stompzinnige egoistische reacties hier op zo'n afschuwelijk drama dat dit meisje heeft doorgemaakt. Echt, jullie zouden je kapot moeten schamen!

Deze film ook eens bekeken en vond het wel een aanrader. Niet het meest leuke verhaal, maar toch wel de moeite om gezien te hebben. De cast kwam overtuigend over en ondanks de langere speelduur wist het toch te boeien.

Film die is gebaseerd op de biografie van Natascha Kampuschs die als tienjarig meisje werd ontvoerd en zoals de titel al aangeeft 3096 dagen werd gegijzeld. Een bij vlagen boeiende film die vooral impact heeft door het ongelofelijke verhaal en door de overtuigende acteerprestaties van de twee hoofdpersonages.

De rol van Kampuschs wordt (behoudens het eerste stuk film) gespeeld door Antonia Campbell Hughes. Nu schijnt Campbell Hughes in het echte leven een model te zijn en wel van de hyperslanke soort en dat helpt haar hier bij de geloofwaardige vertolking van haar personage. Ze geeft aan de sterk vermagerde en verzwakte Kampbusch heel realistisch en meelijwekkend gestalte.

De ontvoerder wordt gespeeld door Thure Lindhardt. Hij speelt zijn rol als buitenbeentje en excentriekeling prima. Een eenzaat die zo gepreoccupeerd is met structuur en controle dat ook hij evenals zijn gevangene geen handelingsvrijheid heeft. En hoe sneu dat gegeven ook is, met hem krijg je als kijker geen medelijden. Zijn enige motief om te ontvoeren lijkt mij dat hij per sé een vrouw wil bezitten. Geen vreemd streven, maar de illegale manier waarop hij dat wil bewerkstelligen is dat natuurlijk wel. En dus is en blijft hij te allen tijde de gestoorde ontvoerder, die verachtelijk is.

Behalve dat het verhaal van de ontvoering verschrikkelijk is en automatisch fascineert, is er nog een aspect aan het verhaal dat (vooral in de aftastende fase) bevalt. En dat is de weergave van de emotionele en lichamelijke verhouding tussen ontvoerder en gegijzelde. De drukkende en angstige atmosfeer waarin dit schouwspel zich afspeelt maakt gevoelens van verontrusting en ongemak los bij de kijker en brengt interessante dynamiek in het verhaal.

Toch boeit de film niet over de hele linie. De relatie tussen de personages intrigeert en prikkelt vooral in de aftastende fase. De interesse verflauwt daarna snel. Het is zelfs zo dat Ik vaak dacht in een saai relatiedrama terecht te zijn gekomen en de link met een ontvoering gewoonweg vergat.

Pijnlijk relaas over de ontvoering en gevangenschap van Natascha Kampusch tussen 1998 en 2006. Niet alleen de mishandelingen, maar ook de aanblik van de broodmagere Antonia Campbell-Hughes maakt dat deze film veel ongemakkelijke momenten kent, vooral in het tweede gedeelte. Campbell-Hughes volgde ter voorbereiding van haar rol een streng vermageringsdieet. Dat had van mij niet gehoeven. Zonder dat had ik het verhaal ook wel geloofd.

Eerst dus de docu Natascha Kampusch - 3096 Tage Gefangenschaft (2010) gezien om een beetje achtergrond te hebben bij de film. Uiteraard was het verhaal van Kampusch me wel bekend, maar de details ontbraken wat en blijkbaar gooide ik ook wat elementen van Jozef Fritzl uit mijn geheugen.

De film lijkt me vrij waarheidsgetrouw zijn opgezet. Alleen wat jammer dat deze perse in het Engels was en dat voor een Duitse film en regisseuse. De film bevat een aantal zwaarmoedige gebeurtenissen zoals het naakte sterk vermagerd tienermeisje dat in beeld verscheen. Ook de psychologische terreur kwam sterk aan bod. Het is frappant te moeten zien dat er eigenlijk nog een aantal andere ontsnappingsmogelijkheden waren, maar dat ze nooit de stap durfde te zetten, uit angst dat het een val was.

De acteerprestaties zijn ok. Zowel Antonia Campbell-Hughes als Thure Lindhardt doen het erg goed. Een vreemde vogel die Priklopil die vooral wou domineren en bezitten. Waarheidsgetrouwe verfilm, qua uitvoering kon het misschien net iets beter.

****Ik wist dat maar één van ons het zou overleven. Dat bleek ik te zijn. Niet hij......****

Deprimerende dramafilm over het waargebeurde verhaal van de ontvoering van Natascha Kampusch in Oostenrijk. Cinematografie: donker en grauw, met weinig kleuren, alleen een groene omgeving tijdens haar ontsnapping. Scѐnes: voornamelijk binnenscѐnes in de kelder van het huis van Wolfgang Priklopil, buitenscѐnes voor de ontvoering op straat en na de ontsnapping in bos/tuin. Muziek: zachte treurige filmmuziek afgewisseld met af en toe snoeiharde metal. Cast: de film wordt voornamelijk gedragen door de twee hoofdrolspelers; de Engelse Antonia Campbell-Hughes als Natascha en de Deense Thure Lindhardt als Wolfgang.

Plot: het alombekende verhaal van de ontvoering van Natascha als 10-jarig meisje. Jarenlang bleef ze spoorloos en de politie tastte in het duister. De film is gemaakt naar aanleiding van het boek met dezelfde titel, wat Natascha na haar ontsnapping heeft geschreven. De film volgt redelijk nauwgezet de gebeurtenissen zoals Natascha ze ervaren heeft.

Resumé: geen leuke of gezellige film, maar een kleurloze verfilming van het boek. Afgrijselijk moet het voor Natascha zijn geweest: ontvoering, mishandeling, misbruik, sociale isolatie van familie, vrienden en bekenden. Vaak keren slachtoffers beschadigd terug in de maatschappij. Eigenlijk is het een wonder dat ze het overleefd heeft, want ze woog met 18 jaar net zoveel als met 10 jaar. Jammer dat de film in het Engels is, want hij was zoveel realistischer in Duits geweest. Maar die kritiek heb ik wel op meer films dan alleen deze......

Boodschap: bewustzijn creëren betreft de gevaren van verknipte mensen in de maatschappij. Leren van de fouten die in het verleden zijn gemaakt. Begrip voor de slachtoffers.......

Het onderwerp is aangrijpend en weerzinwekkend.

Af en toe dringt dat gevoel zich dan ook aan je op.

Tegelijkertijd is het acteerwerk onder de maat,

en oogt het geheel regelmatig als een B-productie.

En een 14-jarig meisje laten spelen door een vrouw van 31?

Kom op zeg... *2,5

Het verhaal over een meisje dat op tienjarige leeftijd wordt ontvoerd en achteneenhalf jaar wordt opgesloten in een kelder is absoluut verschrikkelijk als je bedenkt dat het nog echt gebeurd is ook. Dat is al een film. En zo zal de maker er ook over gedacht hebben want veel meer is het ook nauwelijks. Het werkelijke verhaal wordt waarschijnlijk gewoon nagespeeld zonder dat er veel aan toegevoegd wordt. En dat is vanzelf een boeiende film omdat het een boeiend verhaal is niet omdat het verder een boeiende film is. Verder heb ik naar een Engelstalige versie gekeken wat ook behoorlijk storend was in een verder Oostenrijkse omgeving met Oostenrijkse mensen. Maar de originele versie is dus waarschijnlijk toch Duits. Dat scheelt dan in ieder geval. Maar bij nader inzien toch niet. De hoofdrolspeelster is Engelstalig en doet in meer Engelstalige films mee. Dus misschien is het origineel dan toch Engels en niet Duits, zoals hier overigens wel vermeld staat.

Naar aanleiding van Room en Girl in the Basement ook deze film gekeken. Waar laatstgenoemde film opde Fritzl zaak gebaseerd is, is 3096 Days op de Kampusch zaak gebaseerd. Room lijkt meer een film te zijn die losjes elementen uit beide zaken combineert. Net als in Girl in the Basement en in tegenstelling tot Room draait het hier meer om het leven tijdens de gevangenschap dan het leven na de ontsnapping. En ondanks dat Room slechts losjes op de genoemde zaken gebaseerd is, steekt de film flink boven de andere films uit, met name door het veel betere acteerwerk en het camerawerk. Van de drie films heeft 3096 Days veruit het minste camerawerk en acteerwerk. Daarom krijgt deze film van de drie de laagste waardering. 1*.

Naar mijn idee is deze film vooral van waarde, doordat die uitstekend toont wat zich daadwerkelijk afgespeeld heeft. De film is waardevol omdat hij de realiteit van het gebeurde weergeeft en overbrengt. En van het gebeurde niet teveel afwijkt, om maar iets lekkerder of makkelijker kijkbaarders te scheppen. Zo'n intentie zou deze geschiedenis onwaardig zijn. De personages worden zeer natuurgetrouw neergezet. Goed geacteerd: zoals ze daadwerkelijk waren, leefden, ageerden. Zeer indrukwekkend.

De tienjarige Oostenrijkse Natascha Kampush [Amelia Pidgeon] wordt in 1998 bij klaarlichte dag ontvoerd door Wolfgang Priklopil [Thure Lindhardt]. Het nieuws van haar verdwijning en de zoektocht was lange tijd wereldnieuws. Pas na acht jaar wist de inmiddels volwassen Natascha [Antonia Campbell-Hughes] te ontsnappen. Ze schreef een autobiografie die de basis is voor deze reconstructie van de 3096 dagen die haar ontvoering duurde. Nadat de tragische dood van scenarist Bern Eichinger als gevolg van een hartaanval, maakten Ruth Tom en Peter Reichard het scenario af. Heeft een paar goede momenten, maar is slechts een beschrijving van de veranderende relatie tussen Natascha. Het ontbreekt daardoor aan diepgang en is meer een opeenstapeling van incidentjes dan een gestructureerd verhaal. Campbell-Hughes is bovendien te oud om een tiener te spelen. Zelfs met Michael Ballhaus achter de camera lukt het Hormann bovendien niet om te ontsnappen aan de statische setting. Natascha’s ouders (gespeeld door Tryne Dyrholm en Roeland Wiesnekker) komen er wel heel bekaaid vanaf.