De Nieuwe Wereld (2013)

Zo zie ja maar hoe onze verbitterde Mirte, die er trouwens niet voor terugdeinst vluchtelingen hun weinige bezittingen af te truggelen, toch de intrieste situatie van deze mensen gaat inzien.

Deze ommekeer is waarover deze TV-film te doen is en dit zonder dat er al te veel sentimentaliteit en sterke emoties bij te pas komt. Ook het slot is zonder zwaarwichtigheid en best knap en enigszins verrassend.

Geen echte hoogvlieger maar met een stukje realiteit van onze samenleving benaderd, toch een genietbare werkje.

Zouden ze daar geld voor krijgen, want na Exit is dit de tweede Telefilm dit jaar met asielzoekers als belangrijk onderwerp. Al gaat het hier om de hoofdpersoon die overduidelijk het één en ander heeft meegemaakt in haar leven de laatste jarig. Dat leidt zeker in het begin tot een zeer komische ondertoon - hoe zij bits in het leven staat, rustig ringen en kettingen aftroggelt, keihard zegt dat iemand zijn polsen verticaal moet opensnijden en vooral haar hele blik. Uitstekend spel van Krijgsman wat dat betreft. Jammer dat de ijskast tegen het eind (o verrassing!) begint te ontdooien. Wat verder privé en zakelijk met elkaar van doen hadden was mij onduidelijk. Dat zij, Mirte, een ontwikkeling doormaakt is wel helder, maar dat had wel iets strakker gekund. Visueel verder aardig, net als de muziek, maar de getokkel op een gitaar kennen we nu wel. Toch een goede voldoende, 3,0*.

Aardig, maar minder dan zijn vorige film. Vooral wat conventioneler dan Win/Win. En net als bij die film mag het wat mij betreft nog allemaal wel een tandje subtieler. De aanzet is er en het lijkt soms alsof Van Heusden piepklein drama zou willen maken, maar toch wordt Mirte (en haar omgeving) als extreem cynisch en afgestompt neergezet, zoveel zelfs dat ze keihard misbruik van ze maakt, wordt de relatie met haar zoon heel flink benadrukt terwijl hoe het zover is gekomen weer heel subtiel wordt aangestipt. Krijgsman is een mooie casting, dat dan weer wel. En de film is fijn optimistisch zonder al te zoet te worden

3.0*

Aardige film waarin over nogal stugge schoonmaakster van een asielzoekerscentrum. De film heeft een rustig tempo en kijkt daardoor gemakkelijk weg. Een aantal mooie momenten, maar hier en daar had er best wat verder op het hoofdpersonage in mogen gaan. De hele setting is geloofwaardig neergezet.

De film weet de aandacht goed vast te houden en Bianca Krijgsman zet een uitstekende prestatie neer als de getraumatiseerde Mirte . Langzaam maar zeker wordt je het verhaal ingezogen en krijg je steeds meer sympathie voor Mirte.

Intrigerend uitgangspunt: een getraumatiseerde schoonmaakster doorziet de onmenselijkheid van een streng asielbeleid. Het gegeven wordt helaas een beetje lafjes uitgewerkt. Het zal voor niemand echt een schok zijn dat Mirte dichter bij Luc komt en daarmee ook weer zal weten te ontdooien voor de buitenwereld. Zelfs het emotionele afscheid tussen de twee zat er al van ver aan te komen Desalniettemin is het wel zo´n film waarbij de reis naar die ontwikkeling op zichzelf interessant en mooi genoeg is om voor de volledige speelduur te boeien. Het heeft een prettige zwarte humor die de zware lading dragelijk maakt.

Wat mij een beetje tegenstaat aan dit soort films is de karikaturale manier waarop medewerkers van de IND worden gepresenteerd. Volgens de logica van deze film is het daar een corrupte rotzooi met medewerkers die geen greintje medeleven hebben naar de medemens. Met dit soort karikaturen doe je de complexiteit van het onderwerp helaas geen recht. Ik denk dat het nou juist de wrangheid van dit soort systemen is dat er mensen werken die heus het beste met medemensen voor hebben, maar die te maken hebben met verschillende politieke krachten waardoor alles steeds onderhevig is aan verandering. En dat levert inderdaad onmenselijke situaties op.

Helemaal niet onaardig. Het drama is niet altijd even sterk uitgewerkt, maar de rauwe sfeer wordt goed neergezet en de gedoseerde inzet van zwarte humor past Krijgsman uitstekend.

Mirte [Bianca Krijgsman] werkt als schoonmaker in het Justitieel Complex Schiphol waar ze de aanwezige asielzoekers met argusogen bekijkt. Ze laat hen zelfs betalen om (maximaal 4 minuten!) gebruik te maken van haar telefoon om familie te bellen. Haar houding verandert door haar contact met Luc [Issaka Sawadogo] die ze bij toeval een beetje leert kennen. Parallel loopt het verhaal van de moeizame verhouding met haar zoontje [Teun Stokkel] die al een tijd woont bij zijn oom [Ali Ben Horsing] en tante [Janni Goslinga]. Weinig subtiele aanklacht tegen de kille asielzoekersprocedure geeft onvoldoende inzicht in de redenen voor de afstandelijke houding van Mirte en Krijgsmans gemanierde spel helpt ook niet. Sawadogo is echter charismatisch en authentiek als een asielzoeker die het zich maar moet laten welgevallen dat hij constant bewijs moet leveren voor zijn oprechtheid.