Gekijouban Fairy Tail: Houou no Miko (2012)

Een aardig verhaal en veel respect voor de serie. Maar of ik ook een 4 zal geven? Nee, daarvoor is het iets te pover. Ik volg die serie namelijk ook (geweldige serie, elke aflevering is het wel genieten geblazen), maar eigenlijk bevat het verhaal niet veel meer dan een gemiddeld seizoen. De overgang vond ik ten eerste niet best, wat ik vaak wel vrij aantrekkelijk vond aan de serie. Het hele verhaal had een rode lijn die strikt werd gevolgd, maar ik had idee dat deze film niet met heel veel durf werd gemaakt. Van die rode lijn werd maar moeilijk afgestapt en het zorgde voor weinig creativiteit en door (waarschijnlijk) het lage budget moesten ze geregeld een scène bruut afkappen waar je prima op voort kon borduren. Normaal vind ik anime-films altijd wel iets te lang (ik heb de afgelopen tijd veel Pokémon-films gekeken wat natuurlijk op een heel ander niveau bivakkeert in dit genre en daar had ik dat gevoel wel steeds), maar ik had het helemaal niet erg gevonden als ze wat meer aandacht gaven aan een paar scènes die daarvoor echt de moeite waard zijn.

Het einde vond ik dan weer een beetje gezocht en bevatte niets origineels onder de zon. Dat hele Godzilla-gebeuren waar ik mij in meerdere Japanse anime-films wel aan stoor begint mij nu wel op de zenuwen te werken. De hoofdpersonages kijken veelal boos naar de slechterik en vechten ondertussen clichématig met zijn handlangers die als kers op de taart nog vrij makkelijk werden verslagen ook.

De goeie punten waren daar in tegen niet schaars. Het leuke aan zo'n film is altijd dat je alle personages die tijdens de serie voorbij kwamen nog eens terugkwamen op het witte doek. De sfeer vond ik wel geinig. Zeker met die legende er bij gaf het wel een derde dimensie die goed werd aangehouden. Maar nogmaals, het was niet veel meer dan een gemiddeld seizoen van Fairy Tail. Al zegt dat ook wel veel over de kracht van de serie. De hand van Hiro Mashima was gelukkig goed herkenbaar die in Japan vooral bekend stond om zijn rondborstige vrouwelijke personages en soms puberale humor. Beide aspecten waren hier ook aanwezig en ook daar maakten zij goed gebruik van. De finale scène met Erza en haar pijl die het monster wegvaagde maar tegelijk Eclair vond ik dan weer sterk en bracht je wel een brok in je keel. Een redelijke poging om de serie nog extra in het zonnetje te zetten die ik wel een voldoende wil geven. Alles wat rest is hopen op een 176e aflevering van deze toffe serie als de manga wat adem heeft gekregen.