Faustina (1968)

Ze bestonden nog niet : films van auteur Luigi Magni of met Vonetta McGee....wat je noemt een strange meeting : de latere blaxsploitation coryfee in een film van een oeritaliaanse en meer bepaald Romeinse figuur als Magni die bijna niet te "vertalen " is , en dan nog wel in beider debuut ! Zoiets als Pam Grier die zou opdraven in een Totofilm , zo absurd is dit wel ongeveer.

Hoewel niet meteen typisch voor Mc Gee die een paar maanden later doorbrak met il grande silenzio , wel reeds een voorproefje van wat Magni later voor ons in petto zou hebben : een Romeins gesette praatfilm waarin the grandeur that was Rome wordt gecontrasteerd met het triviale heden. "Niet alle wegen leiden naar Rome, maar alle wegen vertrekken vanuit Rome " zo luidt het motto van dit werk dat ons leert dat de nakomelingen van de wereldverovereraars diep gezakt zijn...

Geset in een lumpenpaupermilieu, wat nogal contrasteert met de latere kostuumdrama's van Magni. Ook de supersterrencasts waar hij later patent op had leken hier nog ver weg : Cerusico, Montagani de latere sex comedy coryfee en de nog volstrekt ongekende debutante. We zijn dan ook bij uitzondering in het heden gebleven en volgen de treurige wederwaardigheden van een stel marginale verschoppelingen. Ik weet niet wat jullie gewend zijn, maar om de lumpenpauper Montagnani die in een krot met Faustina woont, haar als boxbal gebruikt en in zijn levensonderhoud voorziet als voddenman met als clandestiene bijverdienste het jatten en doorverkopen van Etruskische oudheden als "van goede komaf " te kwalificeren, is nogal opmerkelijk. Met liefdesrivaal Cerusico is het materieel al niet beter gesteld, maar deze straatmuzikant is tenminste nog een "nobele ziel " en schijnbaar de enige die Faustina Mc Gee uit haar hopeloze misère kan ontrukken.

In de eigen tijd geset zei ik, maar het betreft hier eerder een abstract, tijdloos Rome dat bijna onbevolkt lijkt te zijn en waar de stad direct overgaat in de eeuwige campagna, terwijl de bewoners letterlijk wonen in en naast antieke ruïnes. Punt lijkt me duidelijk.

Zoals alle latere Magni's ook een praatmarathon waar de regisseur maar geen eind lijkt te kunnen breien aan de dialogen, het tempo van dit merkwaardige moodpiece is dan ook gezapig te noemen. En de retoriek komt hier ver voor het visuele, zoals ook altijd bij Magni het geval zou blijven.

Slechts geschikt voor de fanbase van de regisseur au fond, ik vraag me trouwens af of we dit nog wel als een komedie moeten kwalificeren, neigt meestentijds naar melodrama. Zo had ook Trovajoli het schijnbaar begrepen die een op zich wel mooie snik en snotter score met wat pastorale trekjes aan de film toevoegde.

Devoot katholieken en klerikalen- onder wie ik- zullen wat aanstoot nemen aan de ironische benadering van Zijne Heiligheid die hier even te " zien " is.

U kunt het allemaal zelf beoordelen dankzij de DVD die afgelopen maand is uitgebracht, zonder subs. In het fansubcircuit wacht Magni nog steeds op erkenning, zal goeddeels wel zo blijven.