La Jaula de Oro (2013)

In deze roadmovie is onbereikbaarheid een terugkerend thema. Het toneelspel van de kinderen is overtuigend. De documentaire stijl wordt afgewisseld met prachtige sferische beelden en poetische intermezzo's. De verloop van de film (de snelheid en het plot) is erg afwisselend en daarmee ook verrassend en origineel. Jammer genoeg kon ik de Q and A op het movies that matter festival (Den Haag) niet meer meemaken. Één van de toppers die ik in 2014 zag!

Mooie interessante film. In de eerste plaats is het natuurlijk een roadmovie, dus veel shots van reizen, van weidse omgevingen (het brede bioscoopformaat komt goed tot zijn recht) en vooral is het een opeenstapeling van scènes met de reis van a naar b als rode draad.

Maar er zit nog iets achter, en dat is de migratieproblematiek. In beginsel is het natuurlijk absurd dat je als kind van Moeder Aarde niet overal je mag bewegen (op wat privé-eigendom na allicht) maar dat je blijkbaar ergens illegaal kan zijn of aan een grens kan worden geweerd. Net als vogels te kunnen leven, en volledig vrij zijn, dat zou zo horen. En verrek als we niet veel beelden van vogels te zien krijgen. Maar goed, dat neemt voor veel mensen niet weg dat ze toch proberen naar betere oorden te vluchten. Voor veel latino's is dat dan de alheilige USA. An sich gaat de film niet heel diep in op de problematiek, maar toont vooral de ontberingen van de vele vluchtelingen (al die shots op de trein!) waarbij het risico van opgepakt te worden er één is, en een grote ook.

Het spel is redelijk. Martínez is nog het best met zeer naturel spel en een leuke lach. De rest is aardig maar nergens heel bijzonder. De beelden van de omgevingen (zowel de kapotte treinen, afgebrokkelde huizen als overweldigende natuur) zijn mooi, maar vooral doordat die beelden sowieso mooi zijn, Behoudens een enkel shot wordt er niet heel veel mee gedaan behalve dan het te tonen. Ietwat saai camerawerk dus. Verder duurt de film me net iets te lang, al eindigt de regisseur dan wel bijzonder sterk.

Toch heb ik me goed vermaakt met een zeer onderhoudende film. 3,5*.

Indrukwekkende film waarin we meereizen met een aantal tieners die aan een reis beginnen met als bestemming de Verenigde Staten, waar ze illegaal binnen proberen te komen.

Het heeft een tijdje geduurd voor ik deze mening schreef, ik werd toch een beetje sprakeloos van deze film. Het draait om de reis naar de VS, motieven komen niet aan de orde al zijn die niet zo moeilijk te bedenken, het begin van de film is dan ook het begin van de reis. Dit maakt het ook zo sterk omdat er nauwelijks fictie bij komt kijken. De film op zich is niet waargebeurd, maar alles wat de reizigers meemaken (berovingen, ontvoeringen om losgeld, verkrachtingen, met scherp schietende grenswachters) is aan de orde van de dag voor de duizenden illegale migranten die via Mexico in de VS proberen te komen. Samen met het indrukwekkende en authentieke acteerwerk maakt van deze film een zeer realistische prent die me zeker niet onberoerd liet. Ook het camerawerk, de prachtige beelden en de rustgevende montage mag er wezen.

Hele dikke aanrader. 4,5*

Film over de hartverscheurende beproevingen van minderjarige immigranten uit Midden-Amerika, die wanhopig op zoek zijn naar een betere toekomst. Vooral de overvallen door Mexicaanse struikrovers hakken er flink in. Bijzonder actueel onderwerp in het licht van de heftige politieke discussie in de Verenigde Staten over het lot van deze jongeren.
De fraaie cinematografie steekt schril af bij het schrijnende, rauwe verhaal dat naar mijn inschatting een hoog realiteitsgehalte heeft. Uitstekend geregisseerd en prima acteerwerk. De mooie slotscène zal bij mij nog wel een tijdje blijven hangen. Beklijvender dan het gelijksoortige Sin Nombre (2009).

Deprimerende en zeer indrukwekkende productie een film over dromen , vriendschap en verlies... Het jonge meisje dat gelijk mijn hart veroverde de stille indiaan en zelfs het haantje van de drie jongeren kon me sympathie opwekken. Verder vele mooie opnames op de treinen, en een hartverscheurend verhaal doen de rest...

Deze film deed me sterk denken aan Sin Nombre. Onvermijdelijk eigenlijk. Jaula de Oro ziet er wel een stuk rauwer en minder hollywoodiaans uit : de tocht naar de Amerikaanse droom voelt hier aan als een zware beproeving waarbij de vluchtelingen hun leven riskeren. Met de drie jongeren kreeg ik niet teveel binding en dat leek ook de bedoeling : alles wordt vanop afstand bekeken en er komt weinig dialoog (zeker met die Indiaan). De bruuske manier waarop Sara in de mensenhandel verdween deed me toch wel wat, net als het racisme tegen de Indiaan waarop de makers de vinger willen leggen. De film kent hartverwarmende momenten, maar ook evenveel harde momenten. Ook prachtige beelden, je waant je bijna op reis. Verborgen parel.

Een goed realistisch sober en hard drama over drie tieners uit Guatemala, die een beter leven hopen te vinden in de Verenigde Staten. De film is ook een soort van reclamefilm (zeker m.b.t. "hoe krijgen we meer personen in een trein") voor de spoorwegen, want er werd wel erg veel gereisd (beter gezegd zitten bovenop de trein) met de trein

Het interessante verhaal weet te boeien en ook met de uitvoering (o.a. beelden van de omgevingen) zit het meer dan goed. Ondanks dat er niet veel in wordt gepraat, doet de jonge cast het goed en met name Karen Martínez (ze is zelfs een paar keer topless te zien) in de rol van de 15 jarige Sara. Om haar kansen te vergroten om in de Verenigde Staten te komen, verandert ze zelfs in het begin van de film haar vrouwelijke uiterlijk (lange haren worden geknipt en borsten worden weggewerkt door ze strak te omwikkelen met verband) naar dat van een jongen, omdat dat minder gevaren met zich meebrengt. Het was natuurlijk triest om te zien wat er met haar uiteindelijk gebeurt als gewapende bandieten (die vrouwen aan het ronselen zijn) ontdekken dat ze een vrouw is. Ook wat er met de andere jongeren gebeurt is niet bepaald vrolijk (eentje wordt zelfs neergeschoten door een schietgrage Amerikaan als men illegaal de grens oversteekt) en de film eindigt dan ook niet bepaald happy.

Ondanks dat het verhaal me wist te boeien van de eerste tot de laatste minuut, vond ik de film soms wel wat langdradig en saai. Maar al met al is dit gewoon een goed drama, die ook best indruk maakt en soms ook aangrijpend is.

Een goede drama film...

Sterke verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed kwaliteit (geen HD!) breedbeeld...

Af en toe schokkende camerabeweging...

Goeie film over drie tieners uit Zuid-Amerika die hun geluk willen beproeven in Amerika en de reis wagen. De eerste helft van deze roadmovie is wat eentonig. De vluchtelingenproblematiek wordt hier rauw en realistisch in beeld gebracht en bevat vooral tegen het einde een aantal aangrijpende momenten.

Aardig.

Menigeen placht deze met Sin Nombre te vergelijken, en dat kan ik wel duiden. Alleen is dit een soort ongepolijste, rauwere versie daarvan, met een aanzienlijk lager huilie-huilie gehalte. Lijkt zich veel meer op het arthouse circuit te richten.

De film weet succesvol een schrijnend, realistisch portet te schetsen van hoe het er zoal aan toe gaat binnen de desbetreffende contreien. De barre reis van de drie jongeren blijft constant boeiend om te volgen; stuk voor stuk zetten zij hun personage au naturel neer. Aan geloofwaardigheid dus geen gebrek. Audiovisueel vond ik het dan weer een pak minder, maar deze 'stijl' schijnt klaarblijkelijk nu eenmaal te horen bij dit soort films.

Helaas werd ik nergens echt van m'n sokken geblazen. Kudos voor de film om zo'n realistisch beeld te schetsen, is ook zeker een relevant onderwerp, alleen naderhand had ik nou niet het gevoel écht naar iets unieks gekeken te hebben. Is ook niet helemaal mijn ding verder, toegegeven. Maar voor de fans van dit 'genre' lijkt me dit zeker wel één van de betere. 3,0* dan maar.

Mooie film over een uiterst actuele en een van de meest prangende kwesties van onze tijd, de vluchtelingenproblematiek. Alleen het woord al is vreselijk. Enfin.

Op indringende wijze geeft deze film verslag van de reis en het verlangen naar een betere wereld van een aantal jongelingen uit Guatamala.

Met zo nu en dan mooie beelden van het landschap en enkele getoonde sprankjes hoop zoals tijdens de dansavond komt de trein van dit verhaal uit op zijn ontnuchterende eindstation.

Aanrader. Ondanks het thema wordt het nergens echt loodzwaar. Het acteerwerk is ook dik in orde en de extra's komen ook zeer overtuigend over.

Een deprimerende, realistische en wat mij betreft geslaagde road movie over drie tieners uit Guatemala die pogen om naar het noorden te trekken, naar wat hen het beloofde land lijkt: de Verenigde Staten. Maar de realiteit van deze reis blijkt bar tegen te vallen, waarbij Juan, Sara en Chauk vrij machteloos blijken en meerdere malen de speelbal worden van criminelen, mensensmokkelaars, drugshandelaars en grenspolitie, die maar graag profiteren van de kansloze vluchtelingen en niks geven om hun leven. En dat loopt ook voor twee van de drie slecht af, waarbij ook het leven van Juan in Amerika nou niet echt paradijselijk is. De film is fraai geschoten, en er zijn ook wel mooie momenten, waarop de vriendschap, kameraadschap en zelfs een soort van ontluikende romance en jaloezie opduiken. Maar uiteindelijk biedt de film vooral een ontnuchterende, deprimerende blik in het immigrantenleven, zonder al te prekerig of zwaarmoedig te worden.

Deprimerend en ontmoedigend, ja. Dat zouden kernwoorden kunnen zijn die deze film omschrijven. Sterke Mexicaanse film die de tocht van enkele tieners volgt om van Guatemala doorheen Mexico naar het beloofde land van de Verenigde Staten te raken. Ik vond het vooral knap dat de balans in de film steeds werd bewaakt. Hoewel het zware thema en de gebeurtenissen blijft de film zijn authenticiteit behouden. Geen overhelling naar te veel sentiment, integendeel. Vele scènes waren sereen en intens.

Haast tegen beter weten in wordt de gevaarlijke tocht ingezet. Naarmate de film vordert volgt de ontnuchtering. Eentje wil niet meer meegaan nadat ze terug bij af zijn. En van de drie anderen haalt het er maar eentje. De vraag is of zijn toekomst te benijden valt als illegale working poor in een erg afstompende job.

Zeer mooi geschoten beelden ook in een prima cinematografie. Goed acteerwerk en ondanks de minimalistische dialogen had deze film weinig woorden nodig. De beelden spraken voor zich. Sterk!

Zo, die film krijgt een erg hoge waardering hier. Het is een vluchtelingendrama over een stel jongeren die van Guatemala via Mexico naar de VS proberen te reizen. De hele tijd had ik het idee dat ik de film mogelijk al eens gezien had. Hij leek op een andere film die ik al eens had gezien over dezelfde reis en dezelfde manier van vervoer per trein. En met dezelfde risico's en gevaren onderweg. Maar de details hier waren toch weer anders als ik me kon herinneren. En dat klopt dus ook, want ik had deze film inderdaad nog nooit gezien. Maar echt bijzonder was het dus ook weer niet. Al die vluchtelingendrama's zijn hetzelfde. En als je er één gezien heb, heb je ze waarschijnlijk allemaal gezien. Zo kwam het dus nu op mij over, hoe vreselijk het ook allemaal is wat er gebeurt. En zeker als je bedenkt dat het allemaal ook nog eens in het echt gebeurt. Overal ter wereld. Maar goed, deze film wist me toch niet echt te raken. Waarschijnlijk omdat het allemaal toch wat te afstandelijk bleef en de onderlinge dialogen tussen de "vrienden" ook niet echt de diepte in gingen. Ik ben dus vooral heel erg verbaasd dat deze film zo'n hoge waardering krijgt, want ik vond hem niet wezenlijk anders of beter dan vergelijkbare films. Bij het lezen van de andere recensies kwam ik er achter welke film ik dus al eens eerder had gezien. Sin Nombre (Film, 2009) - MovieMeter.nl