Lee Towers: The Voice of Rotterdam (2013)

Gaat in première op IFFR.

YouTube - Filmmaker Hans Heijnen over The Voice of Rotterdam

Vertoningen:

zo 27 jan 19:00 Oude Luxor

ma 28 jan 11:30 Cinerama 6

do 31 jan 21:45 Cinerama 4

za 2 feb 09:00 LantarenVenster 1

Een voordeel: Een nog groter ego kan hij hierdoor niet krijgen.

Na Heijnen's geniale Johnny Hoes docu zit ik hier best op te wachten.

Dat valt toch wel mee? Heb toen gefigureerd in die Beter op Weg-commercial met hem en ik vond het een hele aimabele, uiterst vriendelijke man. Documentaire was dik in orde. Weinig nieuws onder de zon, maar evengoed een leuk document.

3,0*

Ik vond de film over Gildo best erg goed. Maar ik heb een stukje hiervan gezien bij P&W.. genante en vreselijke man die Towers (ontroerd zijn door zichzelf) met zijn kleindochter op schoot. Misschien toch eens gaan zien.

Ik ken Lee als een van de aardigste en normaalste artiesten van allemaal. Een professional zonder enige kapsones. Snap niet waar het negatieve beeld op gebaseerd is.

Dat is een persoonlijk beeld, maar misschien heb ik het mis. Ben ook wel benieuwd naar het totaal plaatje. Aan de andere kant.. man wordt wat oud gedraag je je wat sentimenteel.

Zat vanavond bij de premiere in de zaal en ik moet zeggen dat ook ik wat huiverig voor de film (en Lee) was. Maar uiteindelijk -zonder dat er veel hoogstaande dingen in de documentaire gebeuren (dat ie z'n speldje kwijtraakt is ongeveer het meest dramatische moment in de film)- zorgde de film bij mij toch voor een kippenvel moment. En als toegift Lee Towers die in een vol Luxor theater You never walk alone zingt, is iets dat je toch niet vaak op het IFFR meemaakt.

Niet bijzonder, maar een nuchter en eerlijk portret, met de nodige zelfspot over Towers.

3,5*

Ja. misschien wel. Het is een vooroordeel van me. Ik vind hem altijd zo patserig overkomen met zijn gouden microfoon, maar wie weet is hij wel heel sympathiek.

Die gouden microfoon is meer een uiting van professionaliteit en perfectionisme. Hij draagt tenslotte ook altijd een smoking en wil gewoon dat het er goed uit ziet en perfect klinkt. Daarom heeft hij altijd zijn eigen geluidsset en geluidsman bij zich. Patser is het laatste waar ik bij hem aan denk. Warme aardige man, die (backstage) stevast begint met het vertellen van een mop om het ijs te breken.

Heb me zeer vermaakt met deze docu. Ja, Leen is duidelijk trots op wat hij heeft bereikt, en dat wordt misschien als on-Nederlands gezien ('doe maar gewoon...'). Maar je kan er niet omheen dat hij, wat je ook van zijn muziek e.d. vindt, heel wat heeft bereikt, en dat respecteer ik bijzonder. Daarnaast krijg je een eerlijk beeld van hem te zien, met alles erop en eraan: ijdelheid, onzekerheid, zijn flauwe mopjes, halfverwerkte trauma's. Filmmaker HansHeijnen heeft mooi werk geleverd!

P.S. Oh, en zijn gouden microfoon heeft hij naar eigen zeggen destijds gekregen van (naar ik meen) zijn geluidsjongens

Deed-ie dat? Lijkt me inderdaad een unicum. Dat zijn wel de leuke dingen lijkt me.

Yep, was idd leuk om mee te maken. Hij zong trouwens ook het nr. Memories (o.a. opgenomen door Elvis).

André Hazes, Zij Gelooft in Mij 'revisited'...

Ditmaal is de Amsterdamse bierzuipende levensliedzanger vervangen door een Rotterdamse drop-etende crooner. De formule werkt nog steeds.

Leen vertelt openhartig over de ups en downs van zijn carriere veelvuldig overmand door emoties. "Legitiem dat je dat vraagt in een documentaire, maar het is moeilijk om over te vertellen." De prívé-trauma's uit de jaren '90 zijn amper verwerkt, en de liefde voor zijn familie spreekt boekdelen. En langzaam maar zeker behoort de documentaire tot een verwerkingsproces die heelt, met als hoogtepunt natuurlijk weer de Ahoy vullen na 11 elf jaar 'stilte'.

Een lach en een traan, met leedvermaak maar bovenal respect. De vooroordelen die een aantal gebruikers hier boven uitspuwen worden compleet weggevaagd.

Volgend weekend weer veelvuldig te zien op RTV Rijnmond en begin mei (hoogstwaarschijnlijk verknipt) op de nationale zenders.

Mooi en integer gemaakt, sluit me verder aan bij de reactie van Mug hiervoor.

Knippen viel volgens mij mee en duurde die op TV ook gewoon 93 minuten.

Brave documentaire over een brave zangert!

De persoon Lee Towers krijgt van mij 5 sterren. Hoe hij leeft voor zijn werk en omgaat met zijn famillie, diep respect. Helaas heb ik niets met de muziek van Lee.

Mooie documentaire, ogenschijnlijk simpel en rustig voortkabbelend, maar tegelijkertijd subtiel aangrijpend en zeer onderhoudend. Ik hoor de als Leen Huizer geboren artiest liever praten dan zingen (prachtige vertelstem heeft die man), maar zelfs voor niet-fans is dit een aanrader. Prachtig mens, prima docu.

Ik zit morgen klaar, verwachtingen zijn hoog in ieder geval. Vond Heijnens Johnny Hoes - Och Was Ik Maar... (2008) bijzonder ontroerend.

Helaas een stuk minder dan de Hoes-documentaire. Vooral omdat de film wat minder te vertellen heeft. Is een aardig portret van de zanger maar stijgt daar niet bovenuit. Wel een aantal aardige momenten, zoals de tegenstelling tussen het feestje van die verstandelijk gehandicapte man en het ondernemersfeestje waar hij optreed. Op het eerste is hij een sfeerbrenger en hebben ze een toffe avond, op het tweede zij de ondernemers en politici aan het netwerken en eten en is er niet meer aandacht voor 'm dan voor de stereo apparatuur als er een CD zou zijn opgezet. Op beide plekken vertelt hij nog hetzelfde mopje.

2.5*

Het zal allemaal wel met voetbal te maken hebben, waar ik geen dus voor alle duidelijkheid geen fan van ben (Ajax, Feyenoord of weet ik het wat voor club... het zal me allemaal aan mijn reet roesten) wat mij vooral stoort is dat je als Rotterdammer zijnde bijna verplicht lijkt te zijn om deze man sympathiek te vinden. Niet dat ik me daar nou zo keihard tegen af wilde zetten door dit te gaan zien want ik was juist oprecht benieuwd wie nou precies die persoon was achter al die platen waar ik me op rommelmarkten en in kringloop winkels altijd doorheen moet worstelen om bij het intressante spul te komen. En ja lieve fans... Ik wou dat het anders was, maar ik weet het nog steeds niet. Lees hier oa ''profesioneel'' ''warmhartig en ''zonder kapsones'' en vraag me vol verbazing af: zijn jullie blind? Dit is een afschuwelijk sentimentele vent. Een zelfverklaard genie dat al 30 jaar meelift op het succes van andere, zich heeft omringt met mensen die hem dag in dag uit weer bevestiging geven ''hard werkende Leen dit, hard werkende Leen dat'' en letterlijk verdrinkt in zijn eigen ego. Het overschot aan scenes waar hij de gehele avond door naar zijn eigen liedjes, wat niet eens zijn eigen liedjes maar enkelt covers zijn, aan het luisteren is en hierdoor keer op keer weer ontroert raakt of kippenvel van zichzelf heeft of begint te janken als hij voor de 569e keer weer eens in een uitverkocht Ahoy mag staan zorgt na anderhalf uur toch voor wat heerlijk onbedoelde lachsalvos van mijn kant: hilarisch ook, dat verhaal over zijn ''fietsie'' Maar eerlijk is eerlijk. Als serieus portret is dit toch ronduit lachwekkend? Ze hadden wat mij betreft geen minder boeiend figuur uit kunnen kiezen. Dan is een Andre Hazes (over wie ik eens een soortgelijke documantaire zag en met wiens muziek ik al even weinig heb) toch een stuk interessanter. (1,5*)

Ik vind deze documentaire een onderhoudend inkijkje in de persoon Lee Towers. Dat zorgvuldig gecultiveerde imago, ach. Toch komt de man op mij best sympathiek over.

Zeg Niethie,

Het valt mij op dat het kennisniveau van jouw Nederlands ongeveer evenredig is aan de kwaliteiten die je aan Leen Huizer toedicht. Anders gezegd, als je niet in staat bent juist te spellen en ook nog eens verdrinkt in je ellenlange zinnen, blijf dan ook van het (openbare) internet weg en ga op taalles.

Typisch gevalletje van de pot en de ketel...