The World's End (2013)

Snap niets van het hoge gemiddelde. Dat was voor mij de reden om 'm dan toch maar te huren (want dat doe ik nog, ouwe melancholische gek die ik ben), al leek het verhaal me flut.

Nou, ik heb het geweten. Wáárdeloze film, met een onvoorstelbaar slecht verhaal, humor van het allerflauwste soort, al is het amper humor te noemen. De enige die nog een beetje acteert is simon pegg, maar ook zijn rol wordt met de minuut zieliger. Ik had na precies 53 minuten, 1 glimlachmomentje, en dat was dan ook de enige. Hoe kan je met zo'n relatief sterke cast, zo'n k.u.t.-film maken. En het is niet eens campy o.i.d. Nee, gewoon onvoorstelbaar (slecht). Zonde van je tijd.

Geef een willekeurige voorbijganger een bierviltje, geen hem of haar 5 minuten de tijd om een willekeurig verhaaltje op te krabbelen. Dan zal het resultaat een goddelijk scenario zijn dat tot in de eeuwigheid der dagen glansrijk de vergelijking met dit prul kan en zal doorstaan.

0,5

P.s.: en dan te denken aan al die interviews die "de sterren" altijd moeten geven om "hun" film te promoten. Dát had ík nou willen zien, dat moet een echte dijenkletser zijn geweest...

De film is tegengevallen..

..ook al vreesde ik ervoor dat de films met het duo Pegg Frost (waarbij ik vooral Shaun of the Dead geweldig vond) minder en minder indruk gingen maken op me.

Er zat genoeg potentieel in deze The World's End, maar het verhaal en de humor komen naar mijn mening te geforceerd over waardoor de film gedeeltelijk een flop wordt.

Visueel was de film dan weer wél geslaagd en ook de gevechtsscènes zijn bij momenten heel erg leuk, waardoor de film al bij al leuk blijft.

Erge tegenvaller deze film!

Ben grote fan van zowel Shaun of the Dead en Hot Fuzz.

Eerste helft van de film was vermakelijk, maar voor de rest stelde het niet zoveel voor.

De chemie van hun vorige films is misschien wel een beetje verdwenen en de mannen zelf zijn hier ook niet zo heel grappig, maar Pegg en Frost spelen toch ook wel weer een hoofdrol in een film die af en toe zo bizar verzonnen is dat de grote grap die schuilt in het plot van de film toch wel te waarderen valt.

3,0*

Nu mijn Simon Pegg afkeer is verdwenen, is het de kans om deze film te kijken. Gelukkig, want ik vond het erg leuk.

Simon, die er uit ziet als Loki in deze film, is erg grappig. Nooit gedacht dat ik dat zou toegeven, maar het is echt zo. Ook de andere vier mannen, waaronder hobbit Bilbo, zijn leuk. De vriendengroep, hoe disfunctioneel dan ook, heeft chemie.

De eerste helft was duidelijk het grappigst, daarna beetje veel van hetzelfde. Als je eenmaal door hebt wat er gaande is zie je hoe voorspelbaar het is. Gary verliest ook sympathie naar het einde toe. De oppervlakkigheid van zijn personage wordt dan vervelend.

Desondanks zijn de vechtscènes best leuk. Visueel gezien is het oké, met een dosis humor. Andy heeft me positief verrast, waar ik hem in Shaun of the Dead nog gruwelijk irritant vond, was hij hier echt een baas.

Einde is een beetje er over, desondanks ondanks lage verwachtingen best een fijn filmpje.

Matige film over een aantal vrienden die een kroegentocht uit hun jeugd overdoen. De film begint zeker goed met leuke personages en goeie dialogen. De flinke draai in het verhaal pakt echter minder goed uit. Het wordt allemaal te over the top. Nog wel enigszins vermakelijk, maar verreweg het minste deel uit deze onofficiële trilogie.

Ik vond deze film wel iets weghebben van de komische film "Shaun of the Dead" (ook van regisseur Edgar Wright) waarbij het verhaal draaide om vrienden, bars en zombies en in deze film draait het om vrienden, bars en blauwe robots. Deze film is overigens wel wat minder dan "Shaun of the dead".

Het verhaal is eigenlijk te belachelijk voor woorden, maar ondanks dat is de uitvoering nog redelijk (wel geregeld flauw, saai en langdradig) en dat terwijl er niet echt veel te lachen valt. De wending na circa 40 minuten vond ik overigens wel goed dan, want daarvoor vond ik het maar een flauwe bedoeling. Met name de gevechten die na de wending plaatsvinden zijn wel leuk in beeld gebracht en zijn misschien ook wel het grappigste in deze film.

Qua cast pakt men best groot uit met o.a. de altijd fraaie Rosamund Pike en Pierce Brosnan (komt weliswaar na precies een uur voor in het verhaal en heeft ook geen grote rol). Echt geweldig wordt er overigens niet geacteerd en Simon Pegg vond ik best vervellend en soms ook wel irritant (dat was wel min of meer de bedoeling, maar ik vond het niet geslaagd). De enige die het nog leuk deed en ook wel grappig was, was Nick Frost in de rol van Andy. De scene in het laatste gedeelte van het verhaal, waarbij een robot vrouw tegen hem zegt "Andy, ik wil je in me hebben" en waarop hij zegt "oké" en daarna een vuist (nee het was niet fisten ) door haar heen sloeg was wel geinig. Net zoals "Shaun of the Dead" eindigt ook deze film min of meer in een bar maar is het einde wel heel flauw en ook behoorlijk langdradig.

Leuk om eens gezien te hebben, zullen we maar zeggen, maar al met al is dit eigenlijk gewoon maar een matige bedoeling.

De film blijft matig. Soms een beetje grappig. Soms erg irritant en gewoon niet leuk. Special effects zijn soms wel mooi. Maar deze verzanden snel door de belachelijke scènes. Overall geen sterke film.

De laatste film van de Cornetto-trilogie vind ik persoonlijk misschien wel de beste. De verrassing is er misschien ietwat af, maar Wright en Pegg hebben duidelijk ervaring opgedaan en lijken steeds beter te zijn geworden op het gebied van komische timing, maar ook gewoon scriptwerk. Een van de dingen die ik waardeer aan hun films is dat ze tegelijkertijd een gigantische verzameling grappen zijn als wel een consistent, goed uitgewerkt verhaal met meerdere lagen. Er zijn er toch maar weinig die dit echt goed (de Coens hebben nog eens streepje voor overigens), maar het voegt wel degelijk wat toe.

De film is erg grappig en Wright vuurt de komische momenten op in een hoog tempo. Ik hou daar wel van. Veel ervan doet vertrouwd aan en niet alleen door de knipogen naar Shaun of the Dead en Hot Fuzz, om nog maar te zwijgen van enkele science-fiction klassiekers. Het zit hem er ook in dat de drie films thematisch sterk verbonden zijn, iets wat me niet bewust opviel toen we nog slechts alleen Shaun of the Dead en Hot Fuzz hadden. De hele trilogie gaat over non-conforme hoofdfiguren die in conflict komen met een groter deel van de maatschappij waarin iedereen hetzelfde wordt (zombies, perfecte dorpelingen en robots). Ook dat voegt wel wat toe aan het geheel.

Uniek voor dit deel - en ook de reden waarom ik denk dat dit mijn favoriet is - is dat Wright nu ook wat meer speelt met toon. De lol voert nog steeds de boventoon, maar ik bespeurde ook een sterke dosis melancholie, al is het maar omdat Pegg een wel erg treurig personage speelt. De films van deze trilogie hadden altijd al een groot hart dat zeldzaam is voor parodiefilms, maar nu zit er ook een kwetsbaarheid in. Dat maakt de belachelijk triomfantelijke finale, waarin Pegg een superieure levensvorm weg pest door z'n dronken zelf te zijn, alleen maar meer aandoenlijk. En grappiger!

Pegg komt vaak wat minder tot zijn recht in films die niet met Wright gemaakt zijn, Wright zelf deed het erg goed met Scott Pilgrim. Of ze nog eens met elkaar samenwerken valt te bezien, maar het zijn wel twee namen in filmkomedie waar ik veel hoop voor hou.
4*

Leuke afsluiter van een trilogie, waar pas bij het derde deel duidelijk wordt dat de verbintenis veel verder gaat dan het eten van een ijsje. Het gaat in alle delen over mannen die maar lastig volwassen willen worden (zoals Simon Pegg hier, Nick Frost in Hot Fuzz en beide mannen in Shaun) of daar juist zo’n serieuze invulling aan geven dat ze het er op een andere manier lastig mee krijgen. Die mannen moeten zich zien te redden in een klein en afgelegen dorpje overgenomen door zombie’s, sekteleden of aliens. En dan heb ik het niet eens over het gebruik van dezelfde acteurs, of de vele running gags zoals de verwijzing naar kleuren van de Cornetto’s, het springen over hekjes of de bijrol van een gokkast.

Wanneer je op een gegeven moment op een leeftijd bent dat je weet dat je jeugd voorbij is, zal je (hopelijk niet te vaak), misschien vooral als man toch eens weemoedig terugdenken aan een tijd die toch wel erg leuk was. En misschien probeer je met een aantal vrienden zo nu en dan die tijd weer een beetje her te beleven. En daar zit het leuke in van the World’s End; het herkenbare. In de film is dat natuurlijk uitvergroot zoals het hoort bij zo’n komedie. Pegg speelt een leuke rol, maar zijn vier vrienden zijn helaas ietwat kleurloos. Dat was natuurlijk de bedoeling, maar wellicht had er wat meer variatie in die rollen gekund. Als je dan toch op stap gaat met je oude vrienden, maak er dan ook wat van.

Net op het moment dat je je begint af te vragen in welk van de 12 kroegen er iets gaat gebeuren waardoor de sfeer omslaat, vindt er iets plaats dat je compleet zal verrassen, tenminste als je het niet van te voren al wist. Bij mij was dat gelukkig niet zo. De film kon het wel gebruiken, al wist ik aanvankelijk niet zo goed wat er van vond. Uiteindelijk past het natuurlijk goed in het drieluik. Ik vond dit plan bijna net zo briljant, als in Shaun of the Dead, waarin het enige is dat ze zich kunnen bedenken na het uitbreken van de Zombieapocalyps, om zich schuil te houden in de lokale pub en onder een biertje te wachten tot alles overwaait. Hier is nadat blijkt dat het stadje (en misschien) wel de wereld is overgenomen door Body Snatchers, natuurlijk het enige dat men zich kan bedenken, om te doen alsof er niets aan de hand is en de kroegentocht ondanks alles af te maken. How's that for a Slice of Fried Gold. Het is dan ook een van de weinige films waarin onlogisch gedrag van de hoofdpersonages alleen maar versterkend werkt.

Niet alle scènes werken even goed, maar het merendeel wel. Shaun of the Dead vind ik met enige afstand de beste van de drie, maar de andere 2 delen vond ik allebei wel de moeite waard. Ondanks alle gebeurtenissen in de film, kon ik het na het einde niet laten om contact op te nemen met wat vrienden om eens een goede kroegentocht te houden.

Schamele drie sterren maar voor deze Britse komedie met Edgar Wright als regisseur en Simon Pegg weer eens als hoofdpersonage. Hij neemt vier jeugdvrienden mee op stap in een kroegentocht om lang vervlogen tijden weer te doen herleven. Wat de film nog een beetje okee maakt is het gegeven dat de bewoners van een of ander duf dorpje veelal robots blijken te zijn. Het levert wel wat leuke actiescenes op, maar overall viel dit me niet mee. De humor is ongrappig en alles doet routineus aan. Het leek meer op een matigere versie van Shaun of the Dead.

Ik zie hier nogal wat wisselende reacties, maar ik heb me toch prima vermaakt met deze film. Het is, niet geheel verrassend, een soort van Shaun of the Dead meets Doctor Who waarin, net als bij de eerdere komedies van Wright, er een soort mengeling is tussen een buddyfilm en een compleet ander genre (nu sci-fi, na eerder horror en politiefilm). Het verhaal is natuurlijk ontzettend over the top, maar dat vind ik hier geen enkel probleem - het werkt vooral als katalysator om de gemankeerde, gefrusteerde maar uiteindelijk geloofwaardige (voormalige) vriendengroep zich te laten ontwikkelen en natuurlijk om de grappen, actie en een snufje sociaal commentaar aan op te hangen.

De humor slaat wel eens de plank mis, en met name de gevechten konden me af en toe niet boeien. Ik vond de mindere momenten juist eerder als oubollige slapstick overkomen zoals je die in de jaren '20/'30 al had, in plaats als van modern en van deze tijd, maar goed. Hoe dan ook, ik heb hier grotendeels met lol naar gekeken, en zal zeker mijn ogen eens open houden als ik binnenkort eens een biertje ga pakken in Welwyn Garden City of ik nog wat bekends zie.

Toch wel verreweg de minste uit de cornetto-trilogie. Misschien óók wel omdat Shaun of the Dead en Hot Fuzz op zichzelf hele originele komedies waren, terwijl deze titel veel meer overeenkomsten heeft met zijn voorgangers dan dat het werkelijk nieuwe dingen doet. Al is het uitgangspunt van een oude vriendengroep op apocalyptische kroegentocht aardig gevonden. Helaas dat de melancholische tragikomische opbouw iets te bruusk overgaat in ongrappig gedoe met robots/aliens.

“Ever have one of those nights that starts out like any other, but ends up being the best night of your life?”

Deel drie van de Cornetto trilogie. The World's End begint ontzettend sterk maar zodra het echte verhaal (lees: Aliens) zich aandient raakt de film het spoor een beetje bijster. Het eerste gedeelte met Gary die de oude vriendengroep bij elkaar wil brengen voor een ongelooflijke biertocht in hun oude woonplaats is erg grappig en de personages worden sterk neergezet door Pegg, Frost, Freeman, Considine en Marsan.

Gary was vroeger de populaire jongen van de groep maar zoals het zo vaak gaat met zulke gasten is hij nu een loser met de blik te veel gericht op het verleden in plaats van de toekomt. De andere mannen hebben het (op het eerste gezicht) beter voor elkaar met gezinnen en goede banen. Ze willen eigenlijk niets meer te maken hebben met Gary maar als zelfs Andy (die de grootste hekel aan Gary heeft) komt dan willen de anderen ook wel over hun hart strijken. Het centrale thema van de film is vriendschap en dan vooral die tussen Gary en Andy. Frost is voor mij de ster van de film als humorloze en alcoholvrije kantoorklerk, die uiteindelijk helemaal los gaat in zijn gevechten met de emotieloze aliens die zich voordoen als echte mensen. Wanneer deze wezens hun intrede doen gaat het wel een beetje bergafwaarts met de film. De sterke en spitsvondige humor wordt ingeruild voor flauwe grappen en eindeloze gevechten met inwisselbare "bad guys". Het einde van dit verhaallijntje is lachwekkend en hoe minder woorden er aan vuil worden gemaakt des te beter. Het einde rond de vriendengroep die in een verwoeste en desolate wereld proberen te overleven is een stuk beter. Dat redt de film net en zorgt ervoor dat het allemaal niet als een nachtkaars uitgaat. Oja, en Rosamund Pike maakt natuurlijk alles beter…

Mijn voornaamste kritiek op Baby Driver hield verband met de clichématige inkleuring van een welhaast verplichte romance en de opzichtige invulling van een aantal stereotypen. Hoe ironisch is het dan dat je tweede Wright-titel krankzinnige afslagen neemt, en daardoor gevoelsmatig niet verder van de genre-mainstream af had kunnen staan...

The World's End begint echt hilarisch; Wright en Pegg voeren de flauwigheden en getimede scriptgrappen in rap tempo op. De film zelf voelt qua narratief aan als T2: Trainspotting avant la lettre, met de jeugdversies van het jolige vijftal ditmaal verpakt in een wel erg korte flashback.

Hoe jammer is het dan dat Primal Scream: de film na een ruim halfuurtje de plank volledig misslaat. Aan originaliteit ontbreekt het The World's End echt niet, maar die aliens waren mij wel zo stompzinnig dat ik tóch liever een buddy-comedy zónder sf-twist had gezien. Met het niveau van de humor gaat het snel achteruit, de verholen kijk op de maatschappij die in het script verborgen zit komt maar beperkt over. Alle aandacht wordt opgeëist door Wrights eigenzinnige antwoord op die ene vraag: Wat als Carpenter zijn The Thing wél uit de hand had laten lopen en de sequel in Groot-Brittannië had gesitueerd?

Ik zal de andere films van Wright nog wel de revue laten passeren, al is het alleen al omdat deze titel wel een erg groot hit or miss-gehalte bleek te hebben.

To err is human, so errr...

Met het kijken van Baby Driver in de cinema een tijd geleden had ik me voorgenomen om eens wat meer van regisseur Edgar Wright te gaan zien. Het enige wat ik uit zijn oeuvre had gezien was zijn korte bijdrage aan Grindhouse en aangezien zijn laatste nieuwe film me kon bekoren, waarom dan niet in terugwerkende lijn gaan? Vandaar eens gaan zitten voor The World's End. Absoluut geen idee waarover dit überhaupt ging, al zat ik wel ergens met het idee dat dit onderdeel ging zijn van de Pegg/Frost/Wright reeks.

Ik ging er echter van uit dat je Hot Fuzz of Shaun of the Dead niet gezien moet hebben om At World's End te kunnen waarderen en dat lijkt me in ieder geval te kloppen. Beste lijkt me dan ook dat je hier zonder enige voorkennis qua plot aan begint, want dan krijg je misschien wel de leukste twist sinds From Dusk Till Dawn voorgeschoteld. Wat begint als een leuke film over een uit elkaar gegroeide vriendengroep die een jeugdherinnering willen herleven eindigt als een knotsgekke film die bigger en larger than life wordt. Geen grootschalige climax, maar gewoon Gary die de aliens wegpest.. Heerlijk! Sowieso wel veel toffe actiescènes, zag er visueel erg leuk uit. Beetje jammer weliswaar dat de film verhaaltechnisch wat inzakt (gaap, Oliver blijkt al een robot te zijn) maar verder is dit een film waar de nodige fun van afstraalt. Veel verwijzingen in de details ook die er wel eens voor kunnen zorgen dat dit met een herziening nog leuker wordt.

Leuke touch ook met die ridderlijke verwijzingen en de rol van King in het geheel is weggelegd voor Simon Pegg. Niet altijd de grootste fan van de man, maar dit doet hij toch wel leuk. Hier en daar weliswaar iets te overdreven (en de tragikomische noot komt niet altijd even goed tot zijn recht) maar zet hem samen met het vriendengroepje en je hebt een leuke bende. Martin Freeman is sowieso altijd geknipt voor dit soort rollen, de chemie met Nick Frost is duidelijk aanwezig en met Paddy Considine en Eddie Marsan heb je nog twee degelijke aanvullingen. Dat een groep met zoveel testosteron ook een vrouwelijke touch nodig heeft begrijpt Wright blijkbaar ten volle en via een leuke Rosamund Pike wordt er nog voor flink wat haantjesgedrag gezorgd. Reken daar dan ook nog eens een aantal leuke bijrollen (Pierce Brosnan! Bill Nighy!) bij en je hebt amusant vertier voor een kleine 2 uur.

Jah, de stijl van Wright ligt me in ieder geval. Lees hier regelmatig de commentaar dat dit de zwakste is uit de zogenaamde Cornetto trilogie, dus dan staan me in ieder geval nog 2 leuke films te wachten. Ben benieuwd wat de rest van zijn oeuvre gaat brengen, toch ook maar eens dringend werk van gaan maken dan.

4*

Blijft een opvallend lage score, hier. Ik merk in ieder geval dat hoe vaak ik The World’s End ook kijk, ik word er steevast belachelijk vrolijk van. Wat mij betreft een perfecte afsluiter van de Cornetto trilogie van Wright, wellicht één van de leukste filmtrilogiën die er is.

Pegg speelt de rol van zijn leven als Gary King, die veel te veel in het verleden is blijven hangen en waar niet mee te discussiëren valt. Het blijft knap hoe King makkelijk een eendimensionaal typetje had kunnen zijn, maar naast hilarisch een enorm intrigerend figuur is, waar je uiteindelijk veel sympathie voor krijgt. Nick Frost mag in deze derde Cornetto zich eens van een andere kant laten zien en speelt - in tegenstelling tot zijn rol in Shaun en Hot Fuzz - eens niet de dombo, maar de serieuze saaie burgertrut, waar diep van binnen nog wel een neanderthaler verstopt zit. De rest van de vriendengroep is ook enorm leuk, met zakenman Martin Freeman, de gladde Paddy Considine en de sympathieke stille sukkel Eddie Marsan. Het eerste half uur van de film, waarin de vriendengroep wordt herenigd en ze in hun oude woonplaats beginnen met de kroegentocht is - dankzij dit kleurrijke vijftal - schitterend om te zien.

Gaandeweg neemt de film een andere wending en hoe minder je daar vooraf van weet, hoe beter. Edgar Wright heeft een paar mooie sequenties in petto en regisseert actie waar menig actieregisseur nog een puntje aan kan zuigen. Het geheel gaat enorm over de top, maar de personages blijven gelukkig centraal staan. Het tempo ligt enorm hoog; de scherpe one-liners, adrenalineverhogende actie, geestige injokes en gortdroge typetjes vliegen je met een straaljagersnelheid om te oren, mede dankzij de altijd strakke montage van Wright en meegeholpen door een passende soundtrack. Wat dat betreft heeft The World’s End alle ingrediënten om je enorm vrolijk te krijgen. Aan het einde heb je als kijker het gevoel alsof je zelf twaalf bier achterover hebt gegooid.

4,5 sterren.

Het 3e deel van The Three Flavours Cornetto Trilogy na Shaun of the Dead en Hot Fuzz. Meteen ook het minste deel van de drie. Ik hield wel van de licht absurde humor van de vorige delen. Wat Britse humor en een gezellige parodie op andere films. Duidelijk films die zichzelf niet al te serieus namen.

The World's End gaat in die lijn verder, maar de humor is wat flauwer en het lijkt wel een Brits antwoord op The Hangover. Vooral Simon Pegg lijkt er geen zin in te hebben. En ook al is dit niet zo belangrijk bij het genre, is het verhaal echt wel flinterdun. Hier en daar zijn nog wel geslaagde grappen, maar meestal is het wat belegen en had ik toch meer pit verwacht. Zoals wel meer bij trilogieën lukt het ook niet bij deze 3e film om de glorie van de voorgangers te evenaren.

Beste Cornetto.

Shaun of the Dead mag dan wel een luchtige komedie zijn die verrukkelijk wegkijkt, lachen kon ik er niet echt om. Hot Fuzz was al beter, met veel meer parodies die op de hak worden genomen en waar ik dus wel slaagde om te lachen.

The World's End vond ik het grappigst, al begon hij wat luchtig. De effecten zien er lollig uit, en Wright / Pegg weten duidelijk al wat beter is. Wright is soweiso een regisseur waar ik graag films van kijk. Het einde vond ik ook best lollig.

Acteerwerk is natuurlijk dik in orde, de cast heft duidelijk wel plezier aan de film. Maar de cast is dan ook niet verkeerd met Freeman, Pegg en Frost aan boord. Ja, hier kon ik het meest plezier aan beleven.

Ik kreeg na het kijken erg trek in M&M's.

Tsja, wat moet ik hierover zeggen. Absoluut niet hoogstaand, maar je moet je verstand ook meteen op 0 zetten bij het kijken van deze film. Lekker ongeloofwaardig, soms grappig, maar bovenal behoorlijk voorspelbaar en niet amusant om te blijven kijken. Net niet uitgezet, maar het scheelde niet veel. 2**

Niet veel beter of slechter dan de eerdere samenwerkingen tussen regisseur Wright en het komisch duo Pegg/Frost. Net als Shaun of the Dead en Hot Fuzz aandoenlijk overdreven kolder, die best goed werkt. Ik heb me geamuseerd bij deze prent die echter de originaliteitsprijs nooit zal winnen, omdat het eigenlijk slechtst een lichte variatie is op de eerder genoemde films. Werkt ook niet mee dat het hoofdpersonage Gary een vrij irritante en vermoeiende nietsnut is, die niet al te subtiel wordt neergezet door de meestal toch betrouwbare Pegg. Gelukkig krijgt hij in de bijrollen sterk tegenspel van de ervaren cast, die daarmee zorgen dat dit lekker absurd verhaal nog enigszins menselijk blijft ook. Gewoon leuk zonder heel hoog te vliegen.

Fijn!

Gewoon een hoop onzin verpakt als actiekomedie. Pegg vind ik altijd wel leuk en neemt ook hier het voortouw als melancholische veertiger die maar weinig doelen in het leven heeft, behalve dan het eindelijk voltooien van een gedoemde kroegentocht die in zijn jeugd is stukgelopen. Tijden veranderen en dat wordt in deze film op een grappige manier weergegeven. Het omslagpunt in deze film is gelijk het hoogtepunt, dat was gewoon even een waar WTF moment. Daarna wordt het allemaal wat minder. Echter zeker vermakelijk! Mijn favoriet van Wright blijft Hot Fuzz. 3,5*

Als groot liefhebber van Shaun of the dead, Hot fuzz (allebei 5*) en Simon Pegg (vrij recent nog gezien in het geweldige Man up) zat ik er helemaal klaar voor om dit derde deel van de officieuze trilogie even leuk als z'n twee voorgangers te vinden, en de eerste helft stelde me ook niet teleur, met vijf perfecte acteurs, diverse geslaagde grappen en een scherpe montage. Maar na de twist volgen er teveel vechtscènes die gewoon niet zo boeiend zijn, en de manier waarop de plot wordt afgewikkeld en de aliens verjaagd worden is extreem statisch en bijzonder lam. Daardoor vind ik dit toch de minste van de drie, nog altijd bovengemiddeld leuk en grappig dankzij de eerste helft, maar als geheel toch niet van het niveau waarop ik hoopte en dat ik eigenlijk ook wel verwachtte van deze hernieuwde samenwerking tussen de regisseur en zijn twee voornaamste hoofdrolspelers.
        Overigens, Paco Delavega's favoriete soundtrack-moment is 20 seconds to comply van Silver Bullet, maar zelf kreeg ik kippenvel toen opeens het briljante So young van Suede te horen was.

Matig.

Af en toe leuk, zeker het eerste uur. Nadien is het mij net iets te veel een herhaling van zetten. Ik ben niet zo'n fan van Simon Pegg, maar de rest van de cast kon me wel bekoren.

Veel onzin bijeen, die ietsje te lang duurt m.i., maar al bij al net oké als wegkijker voor tussendoor.

2,5

In het begin nog wel aardig, maar toen het verhaal omsloeg was ik het al snel zat. Weinig gelachen, waar de film het van zou moeten hebben.

Veruit de minste van de drie. Waar Shaun of the Dead en Hot Fuzz de clichés van een bepaald filmgenre in het belachelijke trokken door ze te verplaatsen naar sullige personages in kleinsteeds Engeland, begint de actie in The World's End wel heel laat. Heel lang denk je dat je naar een 'gewone' komedie zit te kijken over vijf vrienden die elkaar na jaren terugzien, voor de bal pas echt aan het rollen gaat. En wat er dan gebeurt, komt eigenlijk helemaal niet uit de verf, met de ontknoping als een gigantische anticlimax. En er zijn zoveel clichés uit het genre waar niets mee gedaan wordt. Jammer, want de vijf heren spelen hun rollen met zichtbaar plezier en Rosamund Pike is een frisse toevoeging die het geheel meer kleur geeft. Toch maar een vierde film maken dan, die nog een ander platgetreden filmgenre op de hak neemt?

Fijne onzinfilm, maar niet hoogdravend. Wat onzin op zijn tijd is best prima, ik zag er van de week nog eentje, maar die ging er stukken beter in bij mij dan deze. Eigenlijk is het gewoon een komedie, over een reünie van 5 oude vrienden die hun kroegentocht opnieuw doen. Niet diepgaand, maar ik had er wel zin in (inclusief stukje melancholie van de gesloten cafés). Na 38 minuten wordt dat even compleet overboord gegooid en zitten we ineens in een sci-fi, ingegeven door een idioot verhaal dat aan het einde nog even 'uitgelegd' worden. Je moet er maar gewoon in meegaan en dan zitten er zeker nog voldoende leuke grappen in. De steeds maar herhalende vechtscenes met de 'robots' zijn wel vermoeiend. Matig leuk.

Oh, fuck of you big lamp!

Na een avondje game en het nodige aan riddergeweld met Flesh & Blood nog even iets gemakkelijks en humoristisch. En wat kan je dan beter pakken dan een filmpje met Simon Pegg en Nick Frost wiens Shaun of the Dead heerlijk is, plus het mindere Hot Fuzz, om te kijken hoe deze The World's End zich tot die twee verhoudt. En laat ik vast zeggen dat The World's End zich de eerste kijkbeurt beter houdt dan dat Hot Fuzz dat deed die destijds behoorlijk tegenviel.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de vriendengroep die met moeite door Gary King bij elkaar gekregen wordt voor de mythische Golden Mile in hun thuisplaats Newton Haven. Overduidelijk loopt de rest er niet bepaald warm voor en lijkt het er op dat Gary de nodige problemen heeft, daarnaast kan gesteld worden dat de rest volwassenen geworden is en Gary niet. Alhoewel, je kan net als wat Gary zegt ook andersom redeneren, hij heeft namelijk de vrijheid om te doen wat hij wil en de rest zit vast in het keurslijf en verplichtingen. Afijn, de tocht van de twaalf kroegen neemt zijn aanvang zonder dat die echt los lijkt branden en eigenlijk lijkt te stranden in saaiheid, maar Gary King laat zich niet kisten.

Aardig is het ensemble van acteurs dat het prima doet, net als de film moeten de mannen ook even los raken wat eindelijk gebeurt in de kroeg waar ontdekt wordt dat het niet bepaalt pluis is in de Newton Haven. Leuk is toch wel het beeld dat op een gegeven ontstaat rond de mannen die herinneringen ophalen en wel degelijk een goede tijd gehad hebben met elkaar, en op een gegeven natuurlijk ook nog dronken worden, heerlijk is tevens het gekibbel en discussies die er ontstaan en niet te vergeten de ondertoon van verloren dromen en dat voor sommige mensen het leven niet uitpakt zoals ze zouden willen cq dat het tegenvalt.

Maar goed, de echte verassing zit natuurlijk in wat er allemaal speelt binnen Newton Haven, misschien niet het meest sterke verhaal maar komedie en actie technisch wel leuk vertelt en ingevuld. Vooral de knokkerij rond Andy is sterk net als de scène waar Gary zijn biertje probeert op te drinken terwijl hij regelmatig belaagd wordt. Zoals gezegd is het verhaal, en waarom, niet heel erg super, telt dat net zo goed voor de ontknoping, maar voldoet The World's End toch prima als leuk tussendoortje.