Blu Gang e Vissero per Sempre Felici e Ammazzati (1973)

Er bestaan er niet zoveel van : FF films van Luigi Bazzoni...jammer want zijn genrefilms getuigden toch van enig talent, en zelfs neigingen tot originaliteit. Zo ook deze, zijn tweede spaghetti na LU,LO, LV; die gekender is dan deze, en reeds met Tina Aumont ( die jullie ook kennen uit necropolis...).

Neigingen tot originaliteit zei ik, maar dat tot op zekere hoogte : voor een spaghetti wel iets tamelijk nieuws, maar zwaar schatplichtig aan de Amerikaanse revisionistische westerns alsmede Bonnie and Clyde, vrij opzichtig . Ook geen pogingen om de gekende spaghettiwoestijnen te evoceren, maar alles in het groen, vastgelegd op film door niemand minder dan Vittorio Storaro !

Een cast zonder gekende spaghettiregulars maar tamelijke no names als de eponieme blu brothers ( titel evoceert natuurlijk ook soldier blue, revisionistische klassieker ). Falsi en Mannari zijn als Johnny en Kane de belangrijkste, de laatste getrouwd met Aumont die zo te zien weer rijp was voor rehab en niet erg florissant oogt. Ze hebben een achterlijke buddy- Teddy- die wat weg heeft van de gebruikelijke spaghettipias, uiteindelijk echter ook een meer Amerikaans angehauchte figuur vertolkt.

Het lijkt allemaal te beginnen als een typische post trinitaklucht en wel op een...schijthuis, maar Bazzoni speelt een beetje vals. Het wordt al snel serieuzer en de joligheid van het begin verdwijnt geheel, zeker als niemand minder dan Jack Palance op het toneel verschijnt. Niet voor zo heel lang, of liever: hij begeleidt ons wel tot het bittere einde, maar slechts bij vlagen en zwijgend. Tot hij geheel op het eind wat mompelt, 1 zinnetje slechts. Deze permanent achter een zonnebril verborgen Pinkerton dick lijkt wat op de figuur van Saint John in giù la testa, zelfde narratieve functie bedoel ik. Of ze ook hetzelfde eindigen, moet u zelf zien.

Veel meer in beeld zien we de blu gang, helaas zorgden budgettaire beperkingen ervoor dat we enkele keren worden vergast op zeeeeer lange montagesequenties per still in z-w, wat je noemt armoedig. Of was het een eerbetoon ? Dat de film als geheel een eerbetoon is hadden we al aangestipt, Butch Cassidy en co zijn niet ver weg en het slot zie je ook van mijlenver aankomen, slot natuurlijk in de gekende Peckinpah slomo stijl.

Een film van zijn tijd duidelijk, getuige de radicaal sjieke rants tegen kapitalisme en uitbuiting, vooral Kane lardeert zijn optredens met wat mallotige salonretoriek in de trant van "jij hebt het bloed van de armen op je handen ! ( tegen Palance ), en wij mogen vermoeden dat het hier ook een zijdelingse lofzang op de rode brigades betreft ( die zoals gekend bankovervallen pleegden omdat de Revolutie nu eenmaal geld kost...)

Hoe dan ook, visueel wijkt dit dankzij Storaro sterk af van de gekende genremodellen, met soms aardige resultaten als in de cabin siege shoot out die behoort tot de beste die ik in een spaghetti heb gezien, of het ongeluk met de huifkar. De laatste mass shoot out viel me dan weer tegen, het anti- climactische slot kwam zoals gezegd niet als een verrassing.

Toch al met al een aardige western, al zal hij mensen die de typische spaghettisfeer verwachten waarschijnlijk tegenvallen. Of wie weet juist blij verrassen.

Waar ik zelf minder blij mee was : de score van Renis, bekroond met een NDA nog wel, maar ik zat niet echt te wachten op deze Bacharach style Butch Cassidy eerbetonen. Trompetten en gitaren for the win. Mijn mening.

Rest mij nog de droeve plicht te memoreren dat deze prent niet op een adequate beelddrager is verschenen, tuurlijk je kunt hem overal downloaden maar de kwaliteit is miserabel. Dit verdient eens een goede release voor een afdoende beoordeling. Wat niet wegneemt dat veel mensen hier deze film met Palance gezien moeten hebben, op welke manier dan ook. Ik wil jullie stemmen zien, en jullie meningen horen.