I Give It a Year (2013)

De toon wordt gezet met belachelijke en onsubtiele gesprekken. Stephen Merchant (de nerd met de bril) bleef zich ook na de bruiloft als een debiel gedragen en de therapeut speelde liever met haar poppen dan hulp te bieden. Blijkbaar werkte het voor een aantal bezoekers want in de zaal werd er wel degelijk gelachen maar ikzelf vond het zo overdreven grof dat het enkel op m'n zenuwen begon te werken. Vervelend ook hoe we steeds bij haar terugkomen waarbij ze bijvoorbeeld een telefoontje van haar man aanneemt die vraagt of zij de kinderen van school op wil halen en vervolgens ook nog van tafel opstaat. Goed, na ongeveer een halfuur worden al die lompe tafarelen overboord gegooid en concentreren we ons op het viertal waarvan je natuurlijk al lang weet hoe de verhoudingen zullen gaan verschuiven. Ik vond het dan ook best een kwelling om het allemaal zien te gebeuren.

Dit is romantische komedie, dus het begin, het midden en het einde ligt grotendeels vast. Zo ook bij deze film. Na 15 minuten weet je al wie bij wie zal eindigen.

Maar toch heb ik me wel een beetje vermaakt. Er zaten af en toe redelijk grappige momenten in de film.

Anna Faris zag er wel enigszins vreemd uit in deze film, wellicht was het de pruik die ze (volgens mij) op had.

Mazer brengt de pijnlijke momenten perfect in beeld, de timing van grappen is Brits en daarmee perfect. Simon Baker speelt echter vaak een beetje flauw, Byrne is sowieso geen favoriete actrice van me en hoewel Farris erg leuk en aandoenlijk kan zijn, speelt ze hier soms buitengewoon slecht. De grappen worden naarmate de film vordert flauwer en het verhaal wordt in de laatste helft van I Give it a Year wel erg onbeschoft voorspelbaar. Daarbij komt dan ook nog het meest verrassende negatieve punt voor mij: het camerawerk wordt ontzettend slap na een tijdje; zo slap, dat ik mijn aandacht er af en toe niet meer bij kan houden. Uiteindelijk was de humor in de film ook eigenlijk veel te flauw en ondoordacht om het typisch Brits te noemen. Er zullen genoeg mensen hier zijn die de film 'lekker, typisch Brits' noemen, puur en alleen omdat de meerderheid van de personages een Brits accent heeft. De regisseur kan dus blij zijn dat positieve discriminatie bestaat, want was deze film een Amerikaanse productie geweest, dan had iedereen opeens de stempel 'flauw en voorspelbaar' op dit werk gedrukt.

Deze film had een geweldige komedie kunnen worden en hoewel ik me zeker heb geamuseerd bij een paar grandioze en uiterst gênante scènes was I Give it a Year in het algemeen gewoon erg slap. Geen pretentieuze filmanalyse hoeft te worden gebruikt, want ook voor een avondje verstand op nul en romkom kijken is Mazer niet geheel geslaagd. En daarmee is de titel dan toch erg toepasselijk. Ik geef het ook hooguit een jaar en dan is iedereen deze film vergeten.

Wat een heerlijk nuchtere film.

De film gaat over een koppel dat al snel het huwelijksbootje in stapt, maar gaandeweg het eerste jaar van het huwelijk hebben ze het enorm moeilijk. De vraag is of ze wel de juiste partners zijn voor elkaar?

De film heeft ontzettend veel, droge, (Britse) humor, waarbij ik soms echt krom lag van het lachen. Stephen Merchant vind ik hilarisch, de beste man weet een awkward situatie nog erger te maken met zijn gedrag. Anna Faris zorgt ook voor de nodige rare momenten. Alhoewel ik me wel steeds af vraag wat er gebeurd is met haar lippen? Dat ziet er niet meer uit.

Het eind is natuurlijk een beetje te mooi om waar te zijn, maar ik vind het wel gewoon eerlijk hoe ze tegen over elkaar eindigen. Ik denk dat dat nogwel het belangrijkste is in een relatie: eerlijkheid.

Leuke film, die een zwaar probleem heel komisch en nuchter over brengt. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk te gaan in het leven.

3,5*

Fijne feelgood.

De man die doorgaans enkel met Sacha Baron Cohen werkt, levert hier een speelfilmdebuut af van grote klasse. En zonder Cohen nota bene. Die wordt dan ook gemist als kiespijn, want dit is allesbehalve Ali G., Bruno of Borat. Geen platte pies- en poepgrappen dus (alhoewel), maar wel een fijne romcom van de producers van 'Love Actually' en 'Notting Hill'. En dat is te merken, want de aaibaarheidsfactor is hoog, erg hoog. Dit is bedoeld voor de grote massa.

Nu zijn we wel gewend dat men alle ingrediënten verzamelt en clichés niet schuwt om een kassucces te genereren, maar hier moge de centjes terecht verdiend worden. De grapdichtheid is namelijk enorm en, het belangrijkst, hier kan gelachen worden. Relatieperikelen die nu eens niet eindigen in een happy end. Al is dat maar hoe je het bekijkt. Feelgood is het uiteraard wel, maar zoals alleen de Britten dat kunnen en dus is het allemaal van een hoog niveau.

Dat zit hem niet enkel in de doldwaze dialogen en de herkenbare relatieproblemen, dat zit hem eveneens in de cast die niet alleen sterk is maar een enorme chemie heeft met elkaar. Die spat dan ook van het scherm in deze aangenaam grappige, soms droge en cynische romcom. Vreemd genoeg zijn de verplichte bloopers tijdens de titelrol allerminst grappig. Dit in tegenstelling tot de film zelf, die werkelijk hilarisch is.

Geweldig.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Niet mijn film.

De grappen zijn niet leuk genoeg om als grap te werken, en niet flauw genoeg om er een echte slappe klucht van te maken. De situaties zijn te afgezaagd of te flauw, de dialogen werken niet voor me, en er is geen klik met de hoofdrollen - ik vind ze eigenlijk vooral een stelletje vervelende puberale kleuters. En wat me de hele tijd opvalt is dat Rose Byrne hier vooral heel veel op Keira Knightley lijkt. Staat haar niet zo goed vind ik eigenlijk.

Al met al geen enkel lachje tijdens de film, en romantisch kan ik het ook geen moment vinden. Op twee fronten mislukt dus kennelijk.

Matig.

Enigszins sfeervol, maar ook redelijk geforceerd. Het is moeilijk om geen happy end in deze film te zien, hoewel Mazer z'n best doet is het allemaal wel érg voorspelbaar en de grove momenten komen slecht uit de verf. Vooral Merchant is eigenlijk zwaar irritant. De relatietherapeute viel me dan beter mee, al werd die na een tijdje ook iets te doorzichtig.

Visueel nog wel oké, fijne kleurtjes en moody belichting. Acteerwerk van de vier hoofdpersonages viel ook best mee, de humor is alleen een beetje hit and miss. Sommige grapjes werkten wel, al konden ze evengoed vijf seconden later gevolgd worden door een grap die de plank compleet missloeg.

Einde is erg klef, al was dat denk ik niet helemaal de bedoeling. En zo brengt Mazer het er redelijk karig vanaf. Geen rampzalig slechte film, maar nogal geforceerd en uiteindelijk nog steeds te stijf Brits.

2.0*

Matig. Dan mag ik nog wel waarderen dat de invalshoek van deze romcom eens anders is, en redelijk gespeend blijft van clichés, maar de uitwerking is dan weer belabberd. Het begint al met de speech op de bruiloft. Moet dat grappig zijn? Het is vooral irritant en pijnlijk onleuk, en dat niveau houdt de film hele tijd vol. Humor is niet grappig en de rest volstrekt oninteressant. En denk je, nu gaat het wel even lukken en kom ik in de film, dan ben je binnen een minuut de aandacht weer kwijt. Dodelijk voor een film, zeker als je iets moet hebben met de personage's.

Verder wel redelijk sfeervol gefotografeerd, af en toe goede muziek en Byrne speelt prima, maar dat kan de film niet redden. 1,5*.

Een romcom die iets te nadrukkelijk anders wil wezen dan het doorsneewerk uit Hollywood, maar er in feite weinig van verschilt. Er is duidelijk een Britse invalshoek, met dito grappen, met een Ricky Gervais-kloon , die grossiert in de gebruikelijke grappen op kruishoogte die in dit genre gemeengoed zijn.

Ik kon mijn aandacht er steeds minder goed bij houden, vooral omdat echte chemie tussen de protagonisten ontbreekt. Iedereen doet zijn ding, maar nergens hebben de karakters even normaal contact met elkaar, het is allemaal vrij overdreven hoe ze zich gedragen.

Matige film waarin een net getrouwd koppel maar met moeite door hun eerste huwelijksjaar komt. Fragmentarisch qua opzet, bestaande uit ongemakkelijke situaties. Hier en daar wel grappig (ondanks aardig wat onderbroekenhumor). Een leuke cast en wel leuk om naar te kijken, maar net niet leuk genoeg voor 3.0 sterren.

De film begint wat stroefjes en het is lastig om in de film te komen, maar eenmaal op stoom wacht je een fijne, grappige film met een originele en romantische twist die je niet vaak ziet. Het einde is behoorlijk geniaal en typeert toch wel de overduidelijke Britse humor. Vanaf het gedeelte van "Will you divorce me?" tot aan de dubbele hereniging op het station is het zo ontzettend sterk.
Toch jammer dat ze de personages niet op een fatsoenlijke manier hebben weten te introduceren, waardoor je uiteindelijk met een dubbel gevoel de aftiteling bekijkt.

Dik 3,0*

Middelmatige britse romcom van de producenten van oa Four Weddings And A Funeral en Love Actually. Het script heeft zo zijn momenten, maar veel van de grappen en grollen zijn aan de geforceerde kant en de film beschikt gewoonweg niet over de juiste hoofdrolspelers. Vooral Rose Byrne, doorgaans charmant en sympathiek, is hier behoorlijk miscast en niet leuk. Rafe Spall doet het iets beter, maar ook hij schiet regelmatig tekort. De leukste scenes zijn dan toch weer die met Stephen Merchant, onbeholpen en grof als altijd.

Rafe Spall is een acteur die prima een romcom kan dragen, qua niveau vergelijkbaar met Paul Rudd; dezelfde soort 'nice guy' personage, ietwat awkward en lomp maar met een goed hart.

Qua humor is het soms wat flauw of gemakzuchtig, en eigenlijk komen de grappigste momenten uit de mond van Stephen Merchant, die in elke scene waarin hij zit de show steelt. Ook de onderonsjes tussen het getrouwde stel Minnie Driver en Jason Flemyng vond ik wel leuk.

Voor de rest heeft het niet veel om het lijf, maar je kunt je er best anderhalf uur mee vermaken als je een keertje niks te doen hebt.

Leuk om Daisy Haggard ook te zien in een kleine rol, die door haar hoofd eigenlijk precies dezelfde rol neerzet als in de serie Episodes.

Een magere 3,5*

Nogal een laag gemiddelde voor een film die best aardige humor heeft. Ik zie dat in dit soort films in ieder geval vaak slechter. Echte onderbroekenlol blijft ons bespaard en sommige dingen zijn oprecht wel geestig en zou bijna willen zeggen gewaagd. Zo'n scene met die seksfoto's gaat net wat verder dan wat je normaal ziet, maar is ook weer niet echt plat of ranzig gebracht. Leuke rol ook van Stephen Merchant die voor een niet-echt-acteur best een heel prima prestatie neerzet.

Jammer dat het na de veelbelovende eerste helft allemaal wat minder wordt met flauwe scenes die te lang duren en de personages ook irritanter worden, met name in de onbegrijpelijke keuze van Nat om voor die gladjakker te gaan. Josh vind ik persoonlijk een prima vent, en de film slaagt er nooit zo in duidelijk te maken waarom ze eerst verliefd waren en daarna opeens heel erg niet meer. Overigens zijn de kleine en grotere irritaties die in een relatie gaan ontstaan dan wel weer leuk om te zien en vooral heel herkenbaar gedaan.

Dus ja, een film die het niet echt moet hebben van het verhaal, maar door de geslaagde humor alsnog een prima voldoende eruit weet te slepen.

3,5*

I Give It a Year

Dit moet toch wel de meest voorspelbare romcom aller tijden zijn. Hoe het afloopt staat zelfs al in de titel. Dat moeten de makers en de acteurs ook door hebben gehad, want er wordt geen geheim van gemaakt dat Byrne en Spall totaal niet bij elkaar passen. En nadat Faris en Baker zijn geïntroduceerd weet je wel waar het heengaat.

Niet erg als er maar chemie tussen de acteurs is en de humor werkt. Het samenspel tussen de vier acteurs is redelijk, maar de humor is soms pijnlijk ongrappig. Alleen Driver en Flemyng in bijrollen hebben een aantal geweldige momenten. En het einde is goed gedaan. Voor de rest is I Give It a Year een middelmatige romcom.

Kort nadat Joshua [Rafe Spall] en Nat [Rose Byrne] elkaar het jawoord hebben gegeven verklaart Nats moeder [Minnie Driver]: “I give it a year”. En inderdaad, het kersverse huwelijk komt al gauw onder druk te staan. Deels doordat Joshua’s ex-vriendin [Anna Faris] nog gevoelens voor haar ex koestert, deels door Nats geflirt met haar aantrekkelijke zakelijke relatie Guy [Simon Baker]. Het scenario (van de regisseur) zit vol ongemakkelijke momenten en probeert soms wat te geforceerd de lachers op zijn hand te krijgen. Stephen Merchant is erg grappig als de getuige met de misplaatste grappen en opmerkingen en Olivia Colman scoort als een weinig empathische relatietherapeut.

Een aardige mix van relatiekomedie (met innemend spel van Rafe Spall en Rose Byrne), ongemakkelijke humor (de manier waarop Josh het elektronische fotolijstje heeft ingericht, de relatie tussen Minnie Driver en Jason Flemyng) en overtrokken personages (gelukkig weten Stephen Merchant en Olivia Colman daar wel raad mee), handig laverend tussen realistisch en absurdistisch, en mij zeer regelmatig verleidend tot een lach hardop. Prima vermaak wat mij betreft. (Trouwens opmerkelijk hoeveel fragmenten uit de bovenstaande trailer ik niet in de film voorbij heb zien komen.)

Anna Faris by far t beste van de hele set. De rest speelt iets te duidelijk "overdone". Verder hilarische rol van de therapeute. En Nigel Planer, wie kent m nog..van The Young Ones uit the early 80's. Humor was best redelijk doch minder goed uitgevoerd door de hoofdrolspelers. Plot is.. volg je hart in de liefde...! Al met al vermakelijk en ja Britten maken mijns inziens toch betere humor dan Amerikanen.