Di Yi Ci (2012)

Heerlijk!

Zou zo in het rijtje van recente Taiwanese films passen, maar is toch echt een Chinees product. Charlie Lam (cinematograaf van Isabella) zorgt er eigenlijk voor dat het vanaf het begin tot het allerlaatste frame genieten is. Wat schiet hij prachtige plaatjes in deze filM;

Verder een erg lieflijk filmpje dat na een half uurtje iets te melig dreigt te worden, maar meteen daarna het roer omgooit. Toch weet het drama nooit de romantiek te overheersen, iets wat Yan erg goed doet.

Prachtig, lief en aandoenlijke romance dit. Yan is er eentje om in het oog te houden, en Charlie Lam mag zich tot één van de beste cinematografen van het moment rekenen.

4.5* en een uitgebreide review

Met Eternal Movement (2011) en Spring Subway (2002) kan ook deze hartverwarmende film toegevoegd worden in het rijtje Chinese pareltjes. Op visueel vlak ziet het er allemaal prachtig uit met als absoluut hoogtepunt de schitterende dansscène op het einde die de 'final' dansscène in Black Swan doet verbleken. En ja, die Angelababy is toch wel een prachtige verschijning. Verder mag natuurlijk niet onvermeld blijven de soundtrack en vooral het zeer goede en originele script.

Opvallend natuurlijk wel dat dit een Chinees filmpje is, die laat zien dat het huidige China een modern land is met toch wel duidelijke westerse invloeden. Wel enigszins vertekend uiteraard, want de donkere zijde van China zul je niet te zien krijgen. Daar zorgt de Chinese censuur wel voor. Chinese filmmakers hebben lijkt me nu eenmaal niet de vrijheid zoals in bij voorbeeld Hong Kong en Taiwan.

4,5*

Dat moet ik nog zien.

Het begint steeds meer mode te worden Koreaanse kassuccessen opnieuw te verfilmen. Niet alleen de Amerikanen maken zich daaraan schuldig, maar in de persoon van regisseur Han Yan nu ook de Chinezen. Zoals wel vaker het geval is kan deze remake van ...ing (2003) niet tippen aan de oorspronkelijke versie. Een groot aantal scènes en ontwikkelingen zijn letterlijk overgenomen uit dat origineel, zoals “Your father was an alien”, de snotterende verkeersbegeleider op regenachtige dagen, het ziektebeeld van het meisje en het inhuren van een liefdesrelatie. Het enige nieuwe is eigenlijk dat regisseur Yan het verhaal twee keer vertelt, waarbij het tweede deel de inhoud van het eerste stuk goeddeels ontkracht. De mooie cinematografie zorgt voor enige compensatie, maar ik zit niet te wachten op dergelijke vormen van plagiaat.

Ik denk dat mijn verwachtingen een beetje te hoog lagen door voornamelijk de eerste twee beoordelingen van zei op wiens mening ik altijd blind af kan gaan als het om dit genre aankomt. Maar deze is toch wel een tikkie te sentimenteel voor mij, alsof je een fles onverdunde siroop in een keer leegdrinkt. Het een na het andere cliche van dit soort verhaaltjes komt omhoog borrelen, bijna als of je een blockbuster aan het kijken bent. De karakters zijn te bortkarton. Het plot te uitleggerig, voorspelbaar en uitgekouwt, met de meest kitscherige kleurenfilter die ik in jaren tegen was gekomen. Normaal aanbid ik die stijl en juich ik het maken van filmpjes die je even je eigen cynisme kunnen doen vergeten en laten geloven dat de wereld werkelijk zo'n mooie zonnige plek is, juist toe. Slecht zijn ze dan ook nooit omdat er altijd een goede bedoeling achter schuil gaat, zo ook hier waardoor ik het compleet afbreken niet over mijn hart kan verkrijgen. Misschien is het ook wel zo dat ik teveel van dit soort werkjes gezien heb en de magie er daar door toch wel een beetje vanaf is inmiddels, of dat het cynisme in mijn persoon inmiddels zo ver de overhand heeft genomen dat ik de dingen alleen nog maar van de lelijke rauwe kant kan bekijken. Dan toch liever dat tweede, met af en toe een opleving, want ik kan echt niet zonder zo'n toverbal als Heavenly Forest en Hana & Alice op zijn tijd. (2,5*)

Een mooie en hartverwarmende film, met aandacht voor kleine dingen die het leven mooi maken, hetgeen een thema is dat me erg aanspreekt. Daar bovenop een erg mooie cinematografie, die erg zacht over komt, met een paar aardige animaties.

Kant A schuurt wel een beetje, hoe lieflijk het allemaal overkomt, het voelt een beetje geconstrueerd aan. Het één en ander valt op z'n plek op Kant B, wat me toch een beetje verraste. Uiteindelijk voelt het einde qua plot natuurlijk aan, al wordt het wel erg uitgesponnen. Nogal uitleggerig zoals hierboven al gezegd wordt, terwijl de clou vaak al duidelijk is.

Grootste pijnpunt is de soundtrack. Op een paar flamenco-achtige stukken na veel pop- en rockmuziek die nogal slap aanvoelt, en dat kost de film toch wel een halve ster. Liedjes in films blijven riskant, het kan goed gaan, maar hier dus duidelijk niet. Ik blijft het overigens opmerkelijk vinden dat rockbandjes in films maar zelden echt weten te rocken.

Samenvattend: Een lief filmpje met fraaie beelden, maar met een wat mindere soundtrack. 4*.