The Bay (2012)

Don't drink the water.

Leuke found footage horror filmpje. Vooral de diversiteit aan manieren waarop het incident is vastgelegd is een verademing. Normaal zitten we aan een aantal personen vast met een camera, maar in The Bay wordt gebruik gemaakt van face time, dash cams, veiligheidscamera's en blogs. Erg jammer dat Donna de hele film er doorheen praat en de film een beetje warrig overkomt door de vele locaties en personen die gevolgd worden. Hadden ze daar wat meer structuur en rust in toe gevoegd, was het een stuk meeslepender dan het nu is geworden. Neemt niet weg dat The Bay een vermakelijke film is binnen dit subgenre en er qua horror ook nog wat te genieten is zo af en toe.

Heel goed.

Prachtige invulling van de vorm om een ernstig uit de hand lopende epidemie aannemelijk én angstaanjagend naar het scherm te vertalen.

En dat weer via een veelheid aan schermen, uiteraard. Beelden die men op een website kon aanleveren, worden effectief aaneengebreid om een totaalbeeld te schetsen van de verspreiding van een vleesetende bacterie.

Minder investering in personages maar bewust een stadje als ‘hoofdpersoon’ gekozen; voor mij bracht de exponentieel groeiende grootschaligheid meer gruwel teweeg dan de individuele verhaaltjes hadden gekund. Ergens in het centrum van de wirwar bevindt zich het CDC, een of ander epidemiologisch centrum. Aanvankelijk wordt er laconiek gereageerd; enkele telefoontjes later wordt moedeloos verbinding met The White House gevraagd. Het verspreidt zich snel.

Daarbovenop is een vleesetende bacterie (of ja: larven, uitgroeiend tot geleedpotige organismen) (‘vleesetend’ is vooral het woord om op te focussen hier ?) buitengewoon akelig, evenals het aanbeeld van mensen en lijken die erdoor zijn aangevreten. Perfect in beeld gebracht, met goed uitgevoerde gore en vernuftige suggestie.

Dat laatste dus veelal door de (found-footage) vorm. Speelt veel met ruis en (on)scherpte, de onvolledigheid van beeld of bestaat bij momenten alleen uit geluid. Werkt goed suggestief. De film neemt het ook niet altijd even nauw maar kiest vol voor effect. Een onverklaarbaar camera-standpunt hier en daar voor behoud van sfeer. Eigenlijk telkens, tot en met het einde, perfecte keuzes daarin. Vergeet daarbij ook de soundtrack niet; die illustreert perfect wat de film wil doen.

Ondergedompeld in een actueel onderwerp, is deze eco-horror hartstikke geloofwaardig en effectief uitgewerkt én bovendien totaal gespeend van (directe) belerende moraal. Een knappe koorddans met adembenemend resultaat. Dikke 4*

Wel oké om een keer gezien te hebben.

De film verhaalt van een biologische ramp. In een groot meer met de naam Chesapeake Bay leven enorme parasieten die het op levende wezens hebben voorzien. Met behulp van bijeengesprokkeld videomateriiaal neemt een journalist de kijker mee vanaf het prille begin tot de escalatie.

Het begint onschuldig als de kijker binnenvalt in een reportage die verslag doet van festiviteiten in een plaatsje in Maryland gelegen aan het meer. De reportage is als het ware de basis van de film. Vanuit die basis worden allengs verontrustende videofilmpjes gelanceerd die zorgen voor een atmosfeer, die steeds paniekeriger aanvoelt. Een carrousel van kwalitatief sterk wisselend beeldmateriaal wordt over de kijker uitgestort. De samenvoeging van al het materiaal is spannend. Het wordt bloediger. Het wordt smeriger. Het wordt intenser.

Behalve sensationele filmpjes komen ook opnames voorbij waarin dieper op de vleesetende problematiek wordt ingegaan. Opnames vanuit een ziekenhuis bijvoorbeeld alwaar een arts via skype overleg heeft met een crisiscentrum vol wetenschappers. Ook de inkijkjes in de communicatie tussen de wetenschappers onderling geven een goed beeld van de serieuze omvang van de ramp en verlenen de kijker wat achtergrond over het ontstaan van de parasiet. Ook aardig is dat Levinson de angst van de overheid voor imagoverlies in de filmpjes weet te verwerken. Ondanks dat Levinson het niet kan laten om hier en daar wat clichématige momentjes te laten passeren en ook een jumpscare niet uit de weg gaat, is de schijn van realiteit onverminderd aanwezig.

Tot slot nog dit: het is zeer opvallend en zeer aangenaam dat er in The Bay amper een wild heen en weer beewegende camera valt te ontdekken. The Bay is goede found footage.

Snel herzien. Beviel me nog altijd prima en ik wil mezelf graag corrigeren op de kritiek richting het realisme van de film. De diversiteit aan invalshoeken, de creativiteit met het camerawerk en het onvoorspelbare verloop zorgen juist voor een uitermate realistische ervaring, de absolute kracht van The Bay. Enkel het acteerwerk is over de grote lijn niet geweldig, maar regisseur Barry Levinson brengt de escalatie knap naar voren. De aanpak is werkelijk uniek te noemen, in meer dan 5000 films heb ik nergens iets soortgelijks aangetroffen. Het feit dat de film zich niet echt bezighoudt met de figuren en zich juist volop om het mysterie bekommert vond ik dit keer ook vooral positief, ik doe bij deze dus graag afstand van mijn vorige recensie.