Suzhou He (2000)

Een genot om naar te kijken, visueel maar vooral ook emotioneel. Met als enige zekerheid de videobeelden van de verteller, mag de kijker naar hartelust piekeren over hoe het verhaal zich in werkelijkheid heeft afgespeeld. Is het een verzinsel (de verteller geeft meerdere malen toe dat hij goed kan liegen)? Bekijkt de verteller zijn weinige video's van de hem onbekend gebleven Meimei keer op keer, om de rest van haar leven daaromheen uit zijn eigen fantasie te putten? Komt de hele film voort uit de dingen die de verteller heeft gezien in en om de rivier uit de titel (en waren het 'verdronken verliefde paartje' wat hij ooit zag Mada en Mudan)? Is het werkelijk gebeurd, en is Meimei uiteindelijk vertrokken omdat ze besefte dat Mada de waarheid had gesproken, en ze hem daarom onterecht op afstand heeft gehouden?

Wat mij betreft verdient deze film het om door velen gezien te worden. Zhou Xun (Mudan/Meimei) is bovendien het meest aandoenlijke filmpersonage sinds Rebecka Liljeberg in Fucking Åmål. 4,5*

Mooie film zeg. Het begint al met de sfeervolle openingsscene.

Erg bijzonder, klein gelaagd verhaal dat belanceert tussen werkelijkheid en fantasie. Tussen wat je ziet en weet en wat je wil zien en voelt.

Erg mooie fascinerende personages.

Fraaie muziek ook.

4.0*

Wat een prachtige film!

Erg mooi maar eenvoudig geschoten. Ontroerend van het begin tot aan het eind. Ik vond de muziek ook erg mooi en bijpassend. Ik heb van het begin tot het einde genoten. Dikke 5 * dik verdiend

80 minuten weggeweest naar Shanghai, tussen de krioelende massa `s mensen, die uitzicht hebben op skylines en een vervuilde rivier die door Jan en alleman voor allerhande zaken gebruikt wordt.

Intro was geweldig, je werd echt even ondergedompeld in het bad waar de Shanghainezen in leefden, het daarop volgende liefdesverhaal deed het goed bij mij. Alles wordt lekker onbevangen in beeld gebracht. Ik zat constant te dubben van hoe zit het nou precies met de onderlinge relaties en bestaan beide mannen wel? Uiteindelijk bleek alles wonderwel op zijn plaats te vallen. 4*

Esthetisch en schitterend deze film. Knap hoe Ye Lou het lelijkste decor ooit tòch mooi kan laten ogen!!!

Het af en toe filmen door de ogen van de voice-over hoofdpersoon vind ik erg effectief (point of view shots? Ik ben niet zo thuis in die termen). Het creert sfeer, betrekt je als toeschouwer meer bij het verhaal en geeft je het gevoel dat je zelf 'meedoet'.

Belichting is prachtig, soundtrack is prima, verhaaltje/plot wat simpel, maar verveeld niet doordat de speelduur van de film in ieder geval niet tè lang is.

Mooie film, ik ben benieuwd naar de andere films van Ye Lou....

O ja, sluit me overigens volledig aan bij de lovende woorden over Xun Zhou!

Vond Suzhou He op visueel vlak eveneens best geslaagd, met korrelige beelden, aardig kleurgebruik en een camera die z'n personages van dichtbij volgt. Jammer genoeg wist Ye Lou me toch niet helemaal onder te dompelen in het tragische liefdesrelaas, daarvoor doet deze prent me te "geconstrueerd" aan. Verhalen in verhalen waarbij realiteit en fictie moeilijk uit elkaar vallen te halen enz., het spreekt me persoonlijk allemaal niet geweldig aan.

Overigens wel een erg mooie "karaoke"-scène: doet het altijd goed bij mij als er al eens een micro ter hand wordt genomen.

Redelijk, maar ben duidelijk minder enthousiast dan de meesten hier. 2,5*

Suzhou He begint veelbelovend met prachtige shots van de vieze rivier. Bij de stad Shanghai denk ik aan drukte en veel neonverlichting, maar Ye Lou zet de stad neer als eentje waar je in geen honderd jaar naar toe zou willen. Mooi in docu-stijl geschoten.

Het liefdesverhaal begon nog wel lekker, maar later vond ik het allemaal wat geforceerd worden. We gooien er een dubbelganger in en laten de kijker zelf wel beslissen hoe en wat er is gebeurd. Had het liever allemaal wat duidelijker gezien. Overigens is Xun Zhou best een leuk meisje ( zonder staartjes!). Rest van de cast maakte geen indruk op me.

Speelduur is gelukkig kort, want al bij al heeft de film toch een ietwat duffe uitstraling.

Duffe uitstraling? Dat zijn sinds tweeënhalf jaar de laatste twee woorden op deze pagina. Niet echt een typering die ik herken, integendeel, Suzhou He is een dynamische en levendige film, chaotisch, niet volledig te doorgronden, nonchalant, mooi, kortom: het verbeeldt in z'n vorm de stad waarin het speelt, Shanghai en vooral de omgeving van de rivier Suzhou.
Zoals Yak al suggereert lijkt het mij dat de beide verhalen uiteindelijk allebei uit de fantasie van de hoofdpersoon, die gezichtsloos blijft, zijn ontsproten. Heel relevant is dat verder niet. De twee verhalen en hun onderlinge verbondenheid zijn voor de speelduur interessant genoeg en de slotscène blijft sowieso wel z'n kracht houden.
Zoals gezegd is het vooral de vormgeving die Suzhou He tot zo'n fijne film maken. Veel point-of-view shots met handheld camerawerk, maar tegelijk fraaie belichting en expressief kleurgebruik, wat een erg sterke combinatie blijkt. De montage wordt gekenmerkt door een hoop jump-cuts (vooral de shots vanonder de brug in het begin zijn gaaf). Muzikaal vond ik het ook erg goed, het is vaak bijna klassieke filmmuziek wat je hoort maar toch net een beetje anders, en ook dit combineert door het contrast weer erg goed met de rest van de film en z'n Aziatische uitstraling.
Bijzondere film. Niks dufs aan.

Mooie beelden en nog mooiere muziek maken dat je wat wegdroomt in deze Aziatische sferen.

Het is een liefdesverhaal meen ik, maar dat heeft niet zoveel indruk op me gemaakt.

Films waarin een (onzichtbare) verteller de hoofdrol speelt zijn niet mijn ding. Dat geldt ook voor deze docudrama-achtige film waarin schokkerige beelden mij kennis laten maken met de zelfkant van een lelijke en vieze industriestad als decor voor een deprimerend, mysterieus liefdesverhaal. Of zijn het twee verhalen?

Ik word niet vrolijk van al die neerslachtigheid met als enig lichtpuntje het optreden van Xun Zhou. Gezien alle lofuitingen op deze site moet ik dit filmpje wellicht een herkansing geven. Daar wacht ik toch maar even mee.

Ye Lou doet een Godard, althans, daar moest ik aan denken met die losse camera, vele jumpcuts, verhaal en mooie kleurrijke scènes. Ook erg fijn geacteerd en de sfeer en vuil van Shanghai komen mooi naar voren. Op momenten een enorm fijn filmpje met enkele mooie losse scènes, die helaas halverwege wat inzakt en met niet altijd evengoed erbij betrekt. Op momenten is het wat kil allemaal. Maar dat doet verder voor het geheel weinig af, behalve dat een topscore er niet in zit. 4,0*.

Blijft mooi.

Al is het wel een film die een oppoetsbeurt verdient, het oogt allemaal wat onzuiver en modderig ondertussen, en dat terwijl je achter de technische vuiligheid toch echt wel een mooi filmpje ziet liggen. Allicht nog wat te vroeg, maar binnen een jaar of 10 zal hier waarschijnlijk wel een HD versie van verschijnen.

Verhaal blijft ook wel mooi, Xun Zhou bewijst waarom ze uit zou groeien tot één van de grote madammen van de Chinese cinema en de stedelijke setting zou zorgen voor een grote ommekeer. Geen revolutie deze film, maar wel een duidelijk evolutie naar een meer modernere en stedelijkere vorm van cinema, vandaar verdient deze z'n plekje in de geschiedenisboeken.

Duurt gelukkig niet te lang, wordt nergens vervelend en bevat een aantal scenes die bijblijven. Nu maar hopen dat de film een waardige restauratie krijgt, anders vrees ik dat het de volgende keer toch een halfje minder wordt.

4.0* en een uitgebreide review

Het voordeel van een film later pas ontdekken, is dat voor mij inmiddels wél de hierboven meermaals verlangde restauratie beschikbaar was, aan de hand van een nieuwe in Babelsberg opgepoetste 2k scan, en een nieuwe color grading. Ik weet natuurlijk niet hoe hij eerst was, maar kan melden dat de toepasselijke 16mm korrel die er eerst ook was, behouden is. Het ziet er goed uit.

Ik kan me voorstellen dat Suzhou River een film is die meer prijsgeeft bij herziening, maar ik moet zeggen dat ik hem nu ook al erg mooi vond. Zowel visueel als qua vertelling een fijne ontdekking. Prima score ook, viel me op.

4,2*

Het zijn nogal treurige personages in een troosteloze omgeving. Het is in de kern een nogal naïef en simplistisch liefdesverhaaltje.

Er gebeurt in deze film niet zo heel veel. Het Vertigo achtige verhaal geeft het nog wel wat extra's maar echt raken deed de film me niet. De film heeft wel een consequente stijl.

Zo heb ik de film ook ervaren.

Een prachtige Chinese film waarbij de rivier Suzhou centraal staat. Niet voor het eerst overigens, want ook in de film Empire of the Sun (Film, 1987) is er een gevangenenkamp gevestigd. De lelijkheid van de stad vanuit het standpunt van de rivier wordt knap weergegeven. De rivier creëert veel leven en bedrijvigheden waardoor arbeiders, handelaars en wie weet misschien ook vissers hun gezin mee onderhouden.

Vanuit het standpunt van de rivier wordt ook het liefdesverhaal van Mardar en Moudan verteld via een voice-over, een lokale videograaf. Het klonk als een soort sprookje, een mythe en later blijkt dat de (mogelijke) fictie de realiteit achterhaalt en wordt verweven met het heden.

Verhaaltechnisch zat ik volledig in de flow van de film. De knappe (lelijke) beelden versterkten dat gevoel alleen maar. Mooie cinematografie ook en bijzonder sfeervol. Van genoten!

De film zou zijn geïnspireerd door Hitchcocks Vertigo, die over de ‘male gaze’ gaat die het ideaalbeeld van de vrouw dus een illusie ziet en de obsessieve man telkens een ‘kopie’ van zijn eerdere liefde doet nastreven, maar de stijl van filmen doet meer aan Godard denken en ik vraag me ook af of de film niet ook is geïnspireerd door het Koreaanse concept van’in-yun’ waarbij je direct een band met de ander voelt omdat je elkaar eerder hebt ontmoet in een eerder leven. Hoe dan ook, de film geeft er zowel een romantische draai aan als dat het dat im Frage stelt: als je van de ander houdt dan blijf je dan die ander zoeken tot het einde der tijden of is dat slechts een verhaal maar niet realistisch omdat je in het echte leven verder gaat en nieuwe liefdes zult vinden? De film is wat dat betreft misschien een interessante missing link tussen Vertigo (1957-Hitchcock) en Past Lives (2023-Song) zonder dat de film erin slaagt zelf naar een klassieke status op te klimmen. Het verwonderde me dat de film niet eens in het midden laat of Meimei nu wel of niet Moudan is, zodat uiteindelijk de film onverwacht toch nog heel eenvoudig en ondubbelzinnig is; het einde is wel romantisch.