The Two Faces of January (2014)

Deze psychologische "on-the-run" thriller film zal niet blijven hangen in mijn film geheugen.

Positief waren de mooie locatie opnames op oa. Parthenon in Athene, en Knossos te Kreta. De aankleding in 60ies stijl is ook stijlvol, maar het verhaal an sich was niet denderend. Het was niet echt spannend en het boeide me niet. Nee, niet mijn ding.

Dankzij een vrijkaart deze film vanavond in de bioscoop bekeken. Verwachtingen had ik niet, en daarom is het denk ik des te meer dat deze film voor een zeer mooie kijkervaring zorgde.

De locaties zijn schitterend, Athene, Istanbul, Knossos, ( Kreta )..

In eerdere reacties wordt het gezegd... de film werkt toe naar een climax die er eigenlijk niet is. Dat is jammer, en ook ik vond het einde niet erg bevredigend, maar er waren ook voldoende plotwendingen die mij wel bevielen.

Ik betrapte mij erop dat ik, terwijl het verhaal toch geeneens zo heel bijzonder is, werd meegesleept in dit verhaal, dat, mede door de constant broeierige omgeving, erg spannend was.

Mortensen, Isaac en Dunst zijn erg goed met z´n drieen: over het acteerwerk dus niets dan lof.

Vooral de 2 heren speelden enorm goed.

Ja, dit was een zeer aangename verrassing, met een goede speelduur, een fijn muziekje en een prima plot... zeker een herziening waard.

4*

Doet inderdaad wat denken aan een hedendaagse Hitchcock, maar die maakte zijn films toch wel ietsjes spannender en sterker. The Two Faces of January kabbelt, kabbelt en kabbelt, tot het vermoeiende aan toe. Je wacht steeds op die ene scène die het verhaal écht in werking gaat zetten, maar dat blijft eigenlijk de hele film uit. Elke scène begint en eindigt en ze volgen elkaar ook netjes op, maar nergens gaat de boel lopen. Laat staan dat het echt interessant wordt.

Verder komen de personages ook niet van de grond. De climax doet suggereren dat er een bijzondere - bijna vader- achtige - band is ontstaan tussen Isaac en Mortensen, maar nergens komt dat in de film uit de verf. Hetzelfde geldt trouwens voor het karige romantische plotlijntje tussen Isaac en Dunst. De personages en hun relaties blijven - ondanks dat we anderhalf uur met ze zitten opgescheept - opvallend plat. Dat de acteurs niet de minste zijn en Griekenland een redelijke sfeervol decor is, maakt nog wel wat goed. Een enkel spannend scènetje hier en daar, maar verder is The Two Faces of January toch vooral een film die schijnbaar veel wil, maar erg weinig levert.

2,5 sterren.

Zeer sfeervolle film, mede door de broeierige Griekse setting. Goed acteerwerk van de drie hoofdrolspelers, de onderlinge interactie is zeer goed en is het sterke punt van de film. Het plot is onderhoudend en spannend tot het einde, met een mooie achtervolging door Istanbul.. Doet wel enigszins aan een moderne versie van een Hitchcock-film denken.

Eindelijk nog eens een volwassen,degelijke thriller in de zalen. Bijna een wonder dat deze nog gemaakt en vertoond kan worden in deze debiele, comicbook- en speelgoed verfilmingenwereld. Bijwijlen heel spannend en Viggo bewijst eens te meer wat een klasse-acteur hij wel niet is. Wanneer die oscar?

Eindelijk eens een film die vooral drijft op ouderwets vakwerk, mooie locaties, mooi licht en slim camerawerk, cinematografie en goede acteurs - niet op overweldigende CGI of overdreven spektakel.

Jammer wel dat in het verhaal de spanningsboog wat te kort blijkt, en dat geen van de hoofdrollen interessant of sympathiek wordt. Samen met het wat inkakkende einde levert dat een wat schrale uitsmijter op. Het begin vond ik erg veelbelovend, daarmee is de film aan het einde vooral ietwat een teleurstelling.

Film met potentie, maar met een wat matige uitwerking, vooral in op psychologisch vlak. Want op zich is die driehoeksrelatie best interessant, zeker die tussen beide mannen, maar door de rol van Mortensen die vooral boos en dronken is werkt het niet. Elke potentie tot genegenheid wordt de kiem in gesmoord. En dan krijg je die laatste scène en je denkt: waarom? Die uitwerking had veel mooier gekund (zoals op het vliegveld).

Verder duurt de film niet te lang, ziet Dunst er bijzonder fraai uit (net als de Griekse landschappen en heeft de film een aantal aardige momenten. Ook de muziek is mooi passend. 2,5*

Een iets boven het gemiddelde uitstijgende woestijnzandkleurige misdaad/thriller waarbij je direct een associatie maakt met een degelijke Hitchcock vermengd met elementen uit een Agatha Christie roman. Het rijke Amerikaans echtpaar Chester (Viggo Mortensen) en Colette (Kirsten Dunst) zijn op vakantie in Europa en ontmoeten in het zonovergoten Griekenland de Amerikaanse gids Rydal (Oscar Isaac) die er niet voor terugdeinst om op kleine schaal mensen op te lichten en die het echtpaar een geleid bezoek aanbiedt door de stad. Uiteindelijk blijkt het echtpaar ook niet zuiver op de graat te zijn en nadat Chester een redelijk opdringerige privédetective vermoord, biedt Rydal zijn diensten aan om het echtpaar te helpen. Wat volgt is een psychologisch steekspel waarbij jaloersheid en een ontluikende liefde centraal staan. Een stijlvol gefilmde psychologische thriller, met uitstekende vertolkingen en een subtiel in beeld gebrachte vlucht van Athene naar Heraklion die uiteindelijk eindigt in Istanboel. Inhoudelijk stelt het geheel niet echt veel voor en verwachtte ik er toch iets meer van. Een verhaal waarbij een kleine oplichter een oplichter van groter kaliber uit de brand helpt en verstrikt raakt in een psychologische driehoeksverhouding. Prachtig gefilmd, bij momenten levensecht, maar uiteindelijk toch een beetje saai en doorsnee ondanks de charismatische vertolkingen. Hossein Amini, die in het verleden de scenario’s schreef voor “Drive” en “47 Ronin”, slaagt er niet echt in om dezelfde spanningsopbouw te creëren zoals in “Drive”. Misschien een aanrader om een zelfgeschreven scenario te regiseren ...

3*

Zeer fraaie thriller gebaseerd op de roman van Patricia Highsmith, met een meeslepend verhaal en sfeervolle locaties. Visueel is het allemaal zeer eclatant en de personages zijn door hun complexiteit en onderlinge chemie zeer goed neergezet. Het regiedebuut van Hossein Amini die ook zelf het scenario schreef is echt van ongekende waarde en smaakt absoluut naar meer.

Het verhaal is niet altijd erg geloofwaardig en het lijkt iets te snel in elkaar geflatst, toch is het een aardige film. Dunst en Mortensen spelen goede rollen, de setting is sterk en de film kent hierdoor een lekkere sfeer zodat je goed in het verhaal komt.

Willoze wijn.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: The Two Faces of January is geen goede film. Het is echter ook geen slechte. Wellicht zal de film het goed doen bij de minder veeleisende toeschouwer, maar als je serieus je brein activeert tijdens het bekijken van deze 'ouderwetse' thriller kom je er achter dat je de hersenpan niet echt hoeft te gebruiken. En dat is jammer, want de film over een misdadige driehoeksverhouding in het Griekenland van de jaren zestig leent zich bij uitstek voor meer diepte. Op welk vlak dan ook. Helaas blijft de film zeer oppervlakkig. Zonder pit of wil.

Hoe mooi een en ander ook in beeld is gebracht en hoe aardig de mise-en-scène misschien wel is gedaan, het houdt verder totaal niet over. Zelfs de acteurs lijken er niet helemaal in te geloven, maar zij zijn wel de enige reden om door te blijven kijken. Na een goed begin heb je immers alras door dat, ondanks de gedachten aan Hitchcock, alle mogelijke suspense - vreemd genoeg - uitblijft. Hossein Amini is zeker geen Brian De Palma, die hier vast nog iets lekkers van had kunnen brouwen. Nu is het vooral een pak doorsnee druivensap dat wordt gepresenteerd als een fles goede wijn.

Redelijk.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Redelijke thriller. Het verhaal is recht toe recht aan en bevat geen echte verrassingen. De film kabbelt rustig voort zonder saai te worden. Er is wat spanning, maar op het puntje van je stoel beland je nooit. De acteurs leveren goed werk. De film oogt erg mooi, wat met name te danken is aan de mooie achtergrond van Griekenland. Hitchcock achtige thriller, maar dan een stuk minder. 3.0

Prima thriller in een mediterrane 50-60's setting. De rol van Viggo was sterk en overtuigend. Niet perse bad of good guy maar een realistisch personage van een opportunistische gelukszoeker en frauduleuze levensgenieter.

Bijrollen prima, 3 sterretjes.

Deze eens meegebracht en het was niet mis, maar ook niet meer dan dat. Visueel en qua cast zat het wel goed alleen qua verhaal viel de film een beetje tegen.

Tja, niet echt een memorabele film, meer eentje die het moet hebben van de sfeer.

Goeie film waarin een Amerikaanse reisgids in Griekenland in de problemen raakt als hij een toerist helpt. De ontwikkelingen zijn niet altijd even geloofwaardig, maar de personages blijven boeiend. Een ouderwets aandoende thriller, en niet alleen vanwege de sfeervolle setting (Griekenland begin jaren '60). Mede door de cast nog net 3.5 sterren.

Een goede romantiek/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Viggo Mortensen en ook een bekende

actrice Kirsten Dunst ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Deze Thriller film (heeft inderdaad wat weg weg van een Hitchcock achtige thriller) mag dan misschien niet hoogstaand of origineel zijn, maar hij was wel behoorlijk sfeervol en bovendien deed de cast het ook nog eens goed.

Het verhaal (draait om oplichten, bedriegen en moord) dat zich afspeelt in de jaren 60 in Griekenland zit best aardig in elkaar en weet zelfs te boeien en op het einde wordt het zelfs nog spannend. Wat deze film vooral goed maakt is de sfeer, het visuele aspect (beelden van Griekenland, decors en aankleding) en de cast in de vorm van Viggo Mortensen, Kirsten Dunst (die vind ik altijd mooi om te zien in films) en Oscar Isaac. Met name Viggo Mortensen speelt zijn rol goed en overtuigend. Het duurt eventjes voordat deze film echt lekker opgang komt, maar na de tragische dood van Colette (gespeeld door Kirsten Dunst) wordt het best genieten tot het spannende einde van het verhaal welke best goed was.

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke Thriller, welke zich lekker wegkijkt en die ook niet lang duurt.

Hossein goes Hitchcock

Hossein Amini, onder andere schrijver van het bejubelde Drive, heeft met The Two Faces of January zijn eerste langspeelfilm gemaakt. Een film die vreemd genoeg na 2 jaar al een beetje in de vergetelheid is geraakt. Er was natuurlijk wel een promotietour met onder andere Kirsten Dunst die aan Graham Norton in diens show vertelde hoe ze aan een leger straatkatten was geraakt tijdens het filmen, maar de film maakte duidelijk geen brokken in de box-office. Ikzelf was dit ook alweer praktisch vergeten totdat ik de DVD gisteren in de Kringloopwinkel tegenkwam.

Natuurlijk meegenomen, anderhalve euro voor een film uit 2014 sla ik niet af, en gisteravond meteen maar eens opgezet. Ik heb een zekere fascinatie voor La Dunst in ieder geval. Eerst dacht ik altijd dat het vanwege het feit is dat ze de ultieme Mary Jane Watson is, maar ze heeft een zekere aantrekkelijkheid die zelfs in chickflick tienerkomedies zoals Bring it On wel werkt. Dit terwijl ik een 25-jarige man ben, niet meteen de juiste doelgroep lijkt me. Soit, Dunst heeft hier nog altijd diezelfde aantrekkingskracht en je begrijpt zonder problemen dat Rydal als een baksteen voor haar valt. Die Rydal wordt gespeeld door Oscar Isaac die tot nu toe enkel X-Men Apocalypse als teleurstellende performance op zijn CV heeft staan. De driehoeksverhouding wordt voltooid via Viggo Mortensen die eigenlijk nooit iets verkeerd doet. Amini levert dan ook een driehoeksverhouding af zoals ze hoort te zijn. De romantiek is geloofwaardig, de ingehouden strijd tussen de twee mannen is dat evenzeer.

Verder is dit een verhaallijn die Hitchcock (of een Richard Thorpe bijvoorbeeld die met Above Suspicion indertijd een erg goede Hitchcock-achtige thriller afleverde) wel had geïnteresseerd. Een degelijk web van intriges waar de hoofdpersonen dieper en dieper in de shit geraken. Hoewel de film in kleur is geschoten, krijgt het geheel een zekere noir vibe en dat komt de sfeer ten goede. Echt nagelbijtend spannend wordt het nergens, daarvoor moet Amini toch nog een tandje bijsteken, maar degelijk is het wel. Pluspuntje ook dat de film niet nodeloos wordt gelengd om aan een 'acceptabele' speelduur van 100 minuten te komen.

Ik heb me hier in ieder geval goed mee geamuseerd en het verbaast me ook een beetje dat de film hier niet al te denderend wordt beoordeeld. Kan me voorstellen dat velen mijn 4.0* overdreven zullen vinden, maar had het gemiddelde toch eerder tegen 3.5* verwacht. Ach, wat maakt het ook allemaal uit. Zolang het Amini niet tegenhoudt om nog eens een film te maken.

4*

Film die uitstekend begint en die een scenario aanvoert dat perfect destijds voor een filmnoir had gezorgd en bovendien zodanig is uitgewerkt dat ge ongetwijfeld aan Hitchcock gaat denken.

Helaas wordt dit niveau niet aangehouden en wordt het wat minder waarschijnlijk en geloofwaardig.

Een film aldus die zijn belofte van het begin niet inlost al is er spanning en ook actie in overvloed.

Het acteerwerk mag gezien.

Mja.

Op zich best veelbelovend, en de film begint ook redelijk goed. De setting is perfect voor dit soort thrillers en qua aankleding is deze film dan ook dik oké. Met Oscar Isaac, Viggo Mortensen en Kirsten Dunst in de hoofdrollen zou er in principe niet al te veel kunnen misgaan, lijkt het.

Enkel... Mortensen heeft een cruciale rol, maar kan er eigenlijk verrassend genoeg niets van maken. Hij is veelal vervelend. Het had allemaal spannender en onvoorspelbaarder moeten zijn, zeker in het samenspel met Isaac.

Maar ook enige erotisch getinte spanning tussen Isaac en Dunst ontbreekt en dat had hier m.i. wel voelbaar moeten zijn. De film leunt nogal op de driehoek, maar dan moeten die onderhuidse spanningen wel duidelijk aanwezig zijn, zeker tegen de achtergrond van de Griekse zon.

Gemiste kans.

2