Ginger & Rosa (2012)

Wat ik me goed kan voorstellen, John. Grappig dat jij films kijkt, daar jouw poëtische naamgenoot blind was .

Anyway, de boel verzandt inderdaad erg. De focus lijkt te dwalen, het loopt niet echt ergens naartoe. Jammer, want de sfeer was goed, de cast ook, het kon heel wat worden, maar nee.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Fanning ziet er mooi uit zo met roodgekleurd haar en heeft een goed accent en speelt heel behoorlijk. Ook de aankleding van de film klopt en het hele kleurgebruik in de fotografie die weinig uitbundig is, maar wel passend. De jazz is mooi, maar past dan weer totaal niet.

Maar dan, als sfeerimpressie mist de film behoorlijk wat. Waarom Ginger zo bang is voor De Bom is voor mij onbegrijpelijk - ik leefde toen niet en de film weet ook niet dat gevoel goed over te brengen. Sterker, haar gedrag soms slaat helemaal nergens op. Ook de wat soapachtige taferelen zijn niet geslaagd en als geheel blijft de film niet boeiend genoeg. 1,5*.

Redelijke film over twee hartsvriendinnen in Engeland die opgroeien tijdens de Koude oorlog. Geen vrolijke coming-of-age film tijdens de vrolijke sixties, maar een wat zwaarmoediger verhaal waarin de personages gebukt gaan onder de dreiging van een nucleaire oorlog. Een mooie rol van Elle Fanning, maar hier en daar wel wat langdradig allemaal.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Wat een drama...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Niet slecht. Is ook een van de eerste producties van A24. Kenmerkend ook aan het feit dat ze het jaar 1962 (of het verre verleden) ook hier op een niet al te dure wijze kunnen neerzetten.

Ginger & Rosa is meer een soort observatie. Vandaar dat het volgens vele users ook wordt gezien als een saaie brok. Ik vond het nog wel een redelijk boeiende vertelling en daarbij ook een beetje een vergelijking. Waar je in deze tijd nog jongelingen met hun naïviteit doch hun vastberadenheid de klimaatcrisis in kaart brengen, doen bijvoorbeeld deze meisjes het tegen de bom. En tegen de onverschilligheid, de dagelijkse beslommeringen en privélevens die erbij in de weg komen.

Leuk om het zusje van Dakota hier te zien, alvorens ze in een parel als The Neon Demon zou verschijnen. De andere was minder bekend. Het decor van de jaren 60 werd zoals gezegd op een eenvoudige manier opgevoerd; jazzmuziek, kleding, een oldtimer, de nieuwsberichten. Het kwam redelijk overtuigend uit de verf. Ook de pijnlijke verhoudingen met de ouders zijn indrukwekkend.

Niet al te perfect, daarvoor was het toch wel een beetje te minimalistisch, maar zeker ook niet slecht!

3,5*

Ginger [Elle Fanning] en Rosa [Alice Englert] zijn onafscheidelijke vriendinnen die zijn grootgebracht bij hun moeders in Londen. Nu is het 1962 en zijn de meiden op een leeftijd dat ze zich bewust worden van de Koude Oorlog en de seksuele revolutie. Die ontwikkelingen en stellen de vriendschap van Ginger en Rosa ernstig op de proef. Potter schetst een indringend beeld van een complexe sociaal-maatschappelijke en emotionele periode voor tieners en leunt op een sterke ondersteunende cast met onder anderen Annette Bening en Timothy Spall, maar Fanning (wat zien filmmakers toch in haar?) heeft de kunst van het subtiel acteren nog steeds totaal niet onder de knie en overtuigt dan ook totaal niet.