Recovery (2016)

Tegenvallend !

Een film die als een nachtkaars uit gaat. Mijn voorganger heeft alles al gezegd hierover.

3/10

Na de negatieve reacties ben ik na lang wachten dan toch deze beginnen kijken en ik moet zeggen dat ik de laatste tijd al slechtere horrorfilms heb gezien (Bad Kids of Crestview Academy , WTF , The Black Room).

Het einde was misschien voorspelbaar maar dat is het in 80% van de horrorfilms altijd wel.

Toch nog een 6/10 voor mij.

Matig.

Recovery is een erg by-the-books horrortje met weinig originaliteit. Ondertussen lijkt dat ook niet meer iets te zijn waar het publiek actief naar zoekt, en Recovery zelf overigens ook niet. Het resultaat is dan ook een simplistische en voorspelbare horrorfilm, maar deze kan met de juiste uitvoering nog altijd plezierig zijn.

Dat is hier helaas niet het geval. Van de korte speelduur wordt zeker de helft gebruikt om op te bouwen en introducties te doen. Het acteerwerk van de tieners is aardig, maar geen van allen kunnen overweg met de personages die ze krijgen. Allemaal nogal saaie figuurtjes. Enkel de plagerijtjes tussen hen weten de kijker geboeid te houden.

De invulling is standaard en de cinematografie zelfs wat aan de saaie kant. Er wordt nog wel geprobeerd de schurken wat gezicht te geven, zeker die jongen op de poster is nog aardig apart, maar bij lange na niet gestoord of gek genoeg om een goede tweede helft te bemachtigen. Het mist gewoon wat craziness uiteindelijk.

De moorden zijn ook niet bijzonder bloederig verder en dat is niettemin jammer want je wacht een goede 40 minuten op iets dat uiteindelijk gewoon niet echt komt. De uitvoering is niet barslecht verder, maar in dit geval gewoon te veilig om zo'n niemendalletje als Recovery met z'n hoofd bovenwater te houden.

Een zeer simpele horrorfilm dus met wel wat thrillerelementen maar weinig spanning. Dankzij een korte speelduur en wel een redelijk vlot verloop is de film nooit vermoeiend te noemen, maar verder mist deze film gezicht en is verre van speciaal. Toch wel jammer, want op deze manier wordt de film makkelijk overschreeuwt door soortgelijke en veel gestoordere films.

Recovery is zo’n film waarin de technologie die het menselijk gemak dient, op verraderlijke wijze tegen de argeloze gebruiker ervan, wordt ingezet. In Recovery gaat het met name om de lokatiefunctie op de smartphone die een aantal lichtzinnige tieners in het verderf stort. Voor het zover is, illustreert de film eerst ruimschoots de lichtzinnigheid van de tieners door een hoeveelheid scènes waarin zij feestend en alcohol- en drugs gebruikend door het beeld zwieren.

Op die manier verstrijkt een half uur van de slechts 80 minuten speelduur. Zo'n uitgebreide introductie kan interessant zijn als daarmee bijvoorbeeld spanning wordt opgebouwd of de personages worden uitgediept. Maar nee. Het script biedt de kijker slechts platte karakterschetsen die geen noemenswaardige vocabulaire tot hun beschikking hebben. Ik was niet erg onder de indruk. Van meer dingen niet trouwens. De beelden waarin de film tot de kijker komt, zijn bleek en lelijk. Verder deugen ritme en timing niet. Regisseur Darrell Wheat wisselt bijvoorbeeld feestscènes ongemakkelijk af met een potentieel spannende achtervolging waardoor de spanningsopbouw wordt afgeremd en de achtervolging slechts potentieel spannend blijft..

Als de smartphone het groepje tieners tenslotte naar een groezelig en schijnbaar verlaten huis dirigeert, gebeuren daar dingen die zelfs de onervaren horrorkijker niet zullen verrassen. Ook hier veel spannende potentie in de locatie. Het schaars verlichte huis met onheilspellende gangen, krakende trappen en afgesloten kamers is sfeervol maar die sfeer wordt amper benut in de acties van de personages. Het is home invasion met vermoeiende junpscares en gebrek aan suspense en spanning. We kijken naar een oppervlakkig geconstrueerde film die is volgepropt met voorspelbaarheid. Recovery is een aaneenschakeling van gemiste kansen.