Trance (2013)

Gave film! Afgelopen weekend in een bioscoop in Londen gezien.

Sterk acteerwerk, interessante plot. Laag over laag.. puzzelstukje na puzzelstukje.. Je wordt als kijker telkens op een ander spoor gezet. Het is niet lastig je aandacht erbij te houden, er zaten voor mij geen momenten van verveling of langdradigheid in.

Vermakelijk en stijlvol.

Wanneer deze film in Nederland uitkomt, ga ik m zeker nog eens in de bioscoop kijken.

Aanrader!

Heerlijk visueel festijn. Met name de interieurs en de kleuren zijn van grote schoonheid, net zoals de vele prachtige reflectieshots. Door de ophoping van mooie en coole shots gaat het hoge tempo ook niet tegen staan. Prima soundtrack ook buiten het dik aangezette dramatische stuk dat tegen het einde aan tweemaal wordt ingezet. Gelukkig niet al te braaf met het nodige naakt en gore, had ik niet verwacht. Het plot boeide me eigenlijk steeds minder, vond het niet zo interessant en relevant, alleen op het einde werd alles toch wel erg bombastisch gebracht wat de charme er wat afhaalt. Als je wel plotgericht kijkt kan ik me voorstellen dat de film een nogal afgezaagde ontwikkeling en afwikkeling heeft, al vond ik dat ook nog wel meevallen.

Zou deze film het alleen van het scenario moeten hebben was het allemaal niet erg bijzonder inderdaad. Het verhaaltje is vrij afgezaagd te noemen. Het is dan ook jammer dat het tegen het einde allemaal wel erg de overhand begint te nemen. Toch had ik hier erg weinig last van (maar toch had het beter gekund), want de stijl van Boyle maakt dat je toch wel erg veel kunt genieten van het geheel. Het is een bijzonder fraai geschoten en dynamische film met een verschroeiend tempo.

Boyle blinkt uit in deze film wat mij betreft. In elk shots lijkt er wel iets aparts te zitten aan een uitgelopen lampje, een spiegelshots etc. Op dat vlak verveeld het geen moment. Mooi ook hoe hij op een gegeven moment goed uit de voeten blijkt te kunnen met de vermengingen tussen realiteit en herinneringen. Zoiets kan al snel erg cliché worden, zeker met een niet al te geniaal script, maar zo halverwege is de film echt uitstekend op dreef op dit vlak, en was ik blij verrast over de kwaliteiten van deze film.

Ik weet ook niet echt wat het is, want verhaaltechnisch is er allemaal best wat aan te merken, maar vond het een dusdanig vermakelijke en mooie film dat ik me daar echt geen moment over druk kon maken. Daarom gewoon 4*.

Zo zo, verdomd slimme twist. Eindelijk weer eens een thriller die enigszins weet te verrassen. Alles bovendien mooi cinematografisch verpakt, zoals Danny Boyle dat altijd netjes weet te regelen. En de soundtrack was inderdaad ook dik in orde.

Verder was ik vantevoren al blij dat Rosario Dawson erin zat. Maar ik kreeg nog meer te zien dan ik had gehoopt.

Wat een ongelofelijke slome, dromerige en overdreven kunstzinnig brouwsel. In eerste instantie zijn we aanwezig bij een veiling waar een schilderij op het podium staat en er wordt toegelicht dat er een busje vol Siberische commando's paraat staat voor het geval er een inbraak wordt gepleegd (yeah right... en dan ook nog zo'n laffe bleekscheet die zijn kop uit het bovenraampje steekt...). Ietwat tegenstrijdig ook dat er na al die woorden over lasers en röntgenstralen nog steeds enkele mannen op relatief eenvoudige wijze alsnog hun plan kunnen uitvoeren. Geen veelbelovende start dus... en die jongen met zijn vriendelijke blauwe ogen begon me sowieso de neus uit te hangen. Wat een vreselijke acteur. Het hele concept van 'het verloren schilderij met de oplossing van een hypnose' wordt ook nog eens fataal uit z'n verband gerukt en zo belanden we in een vage aaneenschakeling van flashbacks en valse werkelijkheden. Erg krom ook om meerdere malen hetzelfde punt van een voetbalwedstrijd op televisie terug te laten komen (speler schiet op redelijk korte afstand mis langs de rechter paal). Het opvallende lichtgebruik, de vele schuine beelden en de duidelijk aanwezige soundtrack kunnen niet verbloemen dat Boyle hier de mist in gaat.

Een vrij ongeloofwaardig misdaadfilmpje die in het begin vooral zweverig en komisch lijkt te bedoeld te zijn ipv. van serieus; met een vreselijke irritante McAvoy die voor komisch gezien moet worden.

Als de uitleg eenmaal komt wordt het gelukkig beter en de twist op het eind is vrij knap gedaan maar in het geheel is het een vrij onnozele film die niet bepaald serieus te nemen is.

De frontaal naaktscene van Dawson is de enigste reden dat deze film niet vergeten zal worden door mij en velen.

5,5 als cijfer.

Interessante film met een aardig verhaal. Ze probeerde wel even te veel af en toe. Naar het einde toe werd ik het ook een beetje zat met al die twists. Maar ja mede door de goede camerawerk, muziek en uitstekende cast is het wel de moeite waard. Al vind ik Rosario Dawson neit echt bijzonder.

3.5*

Voor Boyle geldt een beetje hetzelfde als voor Soderbergh. Indrukwekkende mooifilmerij maar met vrij 'simpele' straightforward scripts, ik vind het eigenlijk ook wel een aangename combo waardoor de focus enorm komt te liggen op de vorm.

Qua script is het niet veel bijzonders. Dit hebben we al vaker gezien en op dit vlak komt Trance flink tekort. Nu mag je toch verwachten dat een dergelijke mindgame niet alleen bestaat uit alleen een twist op het eind maar dat het een goed geconstrueerd geheel is. Gelukkig voltrekt het narratief zich erg vlot. Heb er verder ook geen problemen mee. Boyle is gelukkig zeer zelfbewust.

Waar Trance vooral schittert is visueel. Prachtig kleurengebruik, ook erg toffe interieuren en prachtige reflectie fotografie. Echt een zwaar visueel genot, en zo heb ik mijn films graag. De brille die Boyle vertoont in de vorm staat in schril contrast met de inhoud. Dit is op afstand Boyle's meeste indrukwekkende film, op visueel gebied schakelt ie toch wel wat niveautjes hoger dan zijn vorige films.

Dawson ook nog spiernaakt, ook niet verkeerd en behoorlijk impressive. Tot slot wordt het allemaal erg bombastisch, waar de clichematige 'twist' met enorm veel bombarie gepresenteerd wordt Niet meer doen Boyle, hier ben je als filmmaker toch te goed voor. Best grappig, verrassende gore completeren dit visueel overdonderende gore. Het manke script haalt de film nergens onderuit. Enorm genoten, en zet deze binnenkort nog wel eens op. Boyle's beste.

Heel behoorlijk. Het begint als een misdaadthriller met een bijzonder prettige overval aan het begin. De film lijkt zich dan redelijk rechttoe te volgen, maar in het tweede deel komt de verwarring om in het derde deel met antwoorden te komen. Overigens deed mij dit bijzonder weinig en was het antwoord niet heel bevredigend. Wellicht komt het mede door de hippe stijl dat er afstand blijft. En dat is jammer, want zeker het eerste stuk is erg sterk. Daar helpen de acteurs ook bij. McAvoy en Cassel vind ik sowieso goede acteurs (en ze tonen het ook hier weer) maar ook Dawson laat zich zien. En meer dan dat, gladgeschoren en wel.

Maar het is verder wel Boyle die de film regisseert, en geen mislukkeling als Ritchie (met zijn misdaadfilmpjes - die had graag dit niveau eens willen bereiken). Boyle heeft talent en smaak. Boyle weet met schwung en snelheid de vaart erin te houden - met een lekkere bonkende score en fijne fotografie vol mooie kleurtjes. De film houdt net aan een voldoende, de look maakt het af. 3,5*

Strakke film van Danny Boyle. De stijl is fraai en er zit ook nog een verhaaltje in. Een behoorlijk aantal shots en scenes zijn ware kunstwerkjes. Ook de score, hoewel sober is aangenaam.

Aanrader.

Gepruts.

Op zich kan ik een ongeloofwaardig basisidee onder het verhaal nog wel hebben - hypnose, wat een onzin wordt er hier van gemaakt. Maar daar dan nog de ene na de andere gezochte plottwist bovenop stapelen, sorry - het is gewoon teveel. Het komt een beetje over van heb je geen verhaal, doe dan nog maar een plottwist. Weet je niet hoe er een eind aan te brengen, doe dan nog maar een plottwist.

Leuk gefilmd, dat wel. Jammer dat dat kennelijk zo de overhand krijgt dat het het verhaal zover wegdrukt dat het prut wordt. Net als dat Cassel en Dawson best goed aan het acteren zijn.

Verspilde moeite.

Ondanks dat ik het verhaal nogal ongeloofwaardig vond en ook zeker zo nu en dan de draad kwijtraakte tijdens de film heb ik toch genoten. Had er meer van verwacht qua verhaal (ben nu een beetje achtergebleven met het idee dat de regisseur uit gewoonte maar met plottwists en een combinatie van real time, hallucinaties en flashbacks is blijven strooien, vond het geen toegevoegde waarde altijd) maar het visuele geweld houdt de film met gemak overeind.

Het gebruik van bepaalde kleuren, technieken maar ook de soundtrack zorgen ervoor dat je als kijker ook bijna een soort trance ervaart. Kon dat zeker waarderen en dit is dan ook de voornaamste reden dat Trance op een redelijk hoge score uitkomt bij mij. Als ik puur naar 't plot had gekeken dan was ik minder positief. Maar goed, soms moet je verder kijken dan je neus lang is om een film te kunnen waarderen.

3,5*

7/10 (IMDB)

Hypergestileerde mindfuck van Boyle. Een stuk minder dan zijn twee vorige films, al weet hij zelfs met de rommelige verhaalstructuur van het eerste uur weer te boeien met zijn visuele kunde. Er zit weer van alles in : romantiek, bedrog, mystery, een hippe soundtrack, bloed. Op dat vlak is Trance een film die heel wat kanten opgaat. Ik begrijp ook best waarom Boyle deze film wilde maken : de personages zijn allen bedrieglijk en hebzuchtig (geen helden) en de verhoudingen tussen de personages maken een radicale shift in het laatste half uur, waar het wat wazige plot zich helemaal openbaart. . De man speelt graag met zijn publiek en hier laat zich dat nog meer voelen dan in voorgaande films. Dat laatste half uur kwam net op het juiste moment en is het beste wat deze thriller te bieden heeft. Het ziet er geen gemakkelijke oefening uit om te maken en zelfs Boyle liep tijdens de opnames verloren in het script las ik in een artikel ("Boyle begrijpt eigen film niet"). De indruk overheerst dat niet alles goed aan elkaar hangt.

Fijn tussendoortje.

Toch had deze film de potentie om wat meer te zijn. Visueel is het absoluut genieten. Mooi camerawerk, prachtig kleurgebruik en dito belichting. Zag er zéér netjes uit, maar dat zijn we van Boyle ondertussen wel gewoon.

Soundtrack ook goed, maar zoals wel vaker bij hem net iets te poppy. Los daarvan werkt de muziek wel erg goed binnen de film, vooral de timing van nummers is erg sterk. Acteerwerk ook weinig tot niks op aan te merken. McAvoy (hoewel een duidelijke McGregor vervanger) doet het goed, Cassel is altijd genieten en ook Dawson trekt haar plannetje.

Enige wat een film als deze mist is wat spanning en druk. De afzonderlijke elementen zijn goed, maar het wordt maar moeilijk een geheel. Het is allemaal wat vrijblijvend, waardoor tussen de scenes door de spanning niet blijft hangen en dus ook niet kan opbouwen. Toch wel nodig bij een mindbender als deze.

Maar als slick tussendoortje absoluut geslaagd, al merk je dat Boyle dit met twee vingers in de neus maakt.

3.5*

Mooie film van Boyle. Qua uiterlijk dan. Soundtrack is een stuwende factor; eentje die je gemakkelijk aan de man kunt linken. Opening is ook lekker frivool. Met dit materiaal is het fijn als een regisseur op speelse wijze duidelijk maakt een film (u mag even ontsnappen aan de werkelijkheid!) te maken in plaats van het op bloedserieuze toon voor te schotelen. Dan is zo'n roze autootje natuurlijk goud waard.

Verder heb ik er niet zo gek veel mee. Verhaaltje gaat al vrij snel in hoge mate fladderen en het ontkomt uiteraard niet aan de nodige uitleg. Dat verpakt Boyle dan wel op een fraaie manier en hij schakelt nog eens op met onder meer een dosis gore, de schijnbewegingen tussen trance en werkelijkheid zijn op zich ook niet onaardig, maar de gehele formule heeft al met al teveel een apathisch effect.

Qua plot is deze thriller aanvankelijk wat vlak en kunstmatig, maar na verloop van tijd blijkt het script toch wel behoorlijk ingenieus en spannend in elkaar te zitten. Wel jammer dat de film niet continu weet te overtuigen. Regisseur Danny Boyle toont zich gelukkig eens te meer een absolute meester van beeld en geluid. Hij kan zich binnen de gestileerde wereld van de film volledig uitleven en cameraman Anthony Dod Mantle laat alles er geweldig uitzien. Het laatste half uur wint de film enorm aan kracht, waardoor je de wisselvallige opbouw uiteindelijk graag op de koop toeneemt.

Het mysterieuze sfeertje inclusief de melodieuze dromerige sound dat de film Trance overheerst is weer zeer vakkundig in elkaar gestoken door Boyle.

Over het acteerwerk en de casting kan je weinig zeggen, maar het is eerder het plot en het tempo dat een flinke drop krijgt net over halfweg Trance. Het concept van het verhaak is nochtans origineel, en je kan alle kanten uitgaan ( maar helaas eindigt het in een Eternal Sunshine -achtige climax) Het had daarbij ook iets korter en bondiger mogen zijn, wat de film beter zou uitkomen.

Toch fijn om zien. 3*

Toch best een aardige misdaad film met zeker ook een origineel verhaal. Het verhaal wist te boeien (met name de laatste 40 minuten) en er zaten ook enorm veel wendingen in. Dat laatste zorgt er wel voor dat je regelmatig op het verkeerde been komt te staan. Er zit overigens ook wat actie in en soms zelfs hard.

De cast deed het aardig en dan vooral de fraaie Rosario Dawson die werkelijk spatte van het scherm. Dat laatste eigenlijk letterlijk want de scene waarbij ze volledig naakt (inclusief volledig onthaarde schaamstreek, hoorde overigens bij het verhaal) in het beeld loopt was om van te Dat was voor mij eigenlijk het hoogtepunt (levert de film al een extra 0,5 punt op) van de film en ik heb het dan ook een paar keren teruggezien En zo'n scene zie je eigenlijk zelden of nooit met een bekende actrice (de schaamstreek is dan behaard).

Al met al keek deze film zich lekker weg en met name de laatste 40 minuten zijn gewoon goed, inclusief het einde.

Boyle

Weer een strak geregisseerde film van de man. Je hebt van die regisseurs die inmiddels een zekerheidje vormen als het aankomt op een goede film afleveren. Boyle is er zo een, de ene film kan je wel meer liggen dan de ander, maar het zijn nooit slechte films.

Zo ook hier. Audiovisueel vooral erg fijn, de film start en blijft de gehele speelduur in een uitstekend tempo doorgaan. Vervelen zit er geen moment bij, en hoe het verhaal precies zit blijft boeiend tot het einde. Ik had ook niet echt het gevoel dat Boyle ons extreem wou mind fucken, zoals Nolan in Inception er wat in door draafde. is het hier redelijk duidelijk aan het einde. En dat is eigenlijk prima. Dat maakt het allemaal wat minder flauw. Muziek is uitstekend. Niet eens dingen die ik zou opzetten, maar in combinatie met de beelden vrij naadloos allemaal.

Prima film met dito cast.

4 sterren. Kijk weer uit naar zijn volgende.

"Bring it to me."

Van het simpele verhaaltje moet deze film het niet hebben, maar des te meer van de visuele vormgeving. Want de visuele pracht en praal die Danny Boyle op het beeld tovert is met recht een pareltje te noemen.

De manier waarop elk shot is gepositioneerd, het kleurgebruik, de manier waarop reflectie wordt gebruikt. Hierbij moest ik af en toe aan Palabras Encadenadas (2003) denken. De hypnotiserende score hierboven op zorgde er wel voor dat ik als kijker zelf ook in een soort van trance was. Het kwam op momenten over als een surrealistische ervaring.

Gelukkig vervalt de film niet alleen maar in dit soort hyperstylistische scènes, maar zitten er de nodige (grafische) actiescènes in. Ondersteunt door prima acteerwerk van James McAvoy, Vincent Cassel en Rosario Dawson. Waarbij laatstgenoemde zich letterlijk bloot geeft.

Tegen het einde aan wordt het wel iets teveel van het goede als alles helemaal uitgelegd wordt, ik had graag dat er voor de kijker nog iets overbleef om te raden.

Al met al een zeer intrigerende thriller. Het simpele verhaaltje moet je maar voor lief nemen, maar daarvoor krijg je wel een pracht van een film terug.

Dikke 3,5 sterren.

Een prachtige psychologische thriller rond de diefstal van een meesterwerk - de hypnotiseuze en de mogelijke dieven in concurrentie.

Heerlijk spannend haarfijn in beeld gebracht en vertolkt.

Een pluim voor script, regie, belichting en de cru.

De muziek en geluiden begeleiden de spanning naar een nogal langdradig, bijna ongelooflijk plot.

Door de geheimzinnige sfeer rond dit hele gebeuren vergeet je soms de oorzaak van deze crimi: de diefstal van het schilderij.

Zeker een aanrader: 4,0*

Niet mijn 'piece of cake'. Veelbelovend begin, maar omdat ik vind dat je een film gewoon bij de eerste keer bekijken moet kunnen volgen, voldoet het in de verste verte niet aan wat ik van een film verwacht, namelijk spanning en ontspanning. Omdat ik totaal niet meer wist wat zich in werkelijkheid en wat zich in de gedachten van mensen afspeelde, was het alleen maar inspannend en niet meer spannend. toch een 3 gegeven omdat het achterliggende idee mij goed lijkt en origineel is.

Een sterk begin, een middenstuk waar je dan eventjes van onderuit zakt en een finale waarbij je heen en weer gesmeten wordt door een opeenstapeling van wendingen, is zowat de beknopte samenvatting die ik hier van kan maken. De visuele manier van overbrengen en de sfeervolle soundtrack maken het geen echte hoogvlieger uiteindelijk.

De verschillende plotwendingen kunnen op 2 dingen duiden : een kunstgreep om de zwakke storyline te verbergen ofwel is de regisseur zelf het noorden kwijt. Afgaande op het artikel uit nu.nl gok op het tweede. Dat het een kunstzinnige film is , staat buiten kijf : de gestileerde cameramoves en de soms spetterend neon-achtige kleuren tonen dit direct. Het gaat dan uiteindelijk ook over een kunstwereld en het kunstmatig manipuleren van iemands bewustzijn door hypnose.

McAvoy en Dawson leveren beide een sterke prestatie. Spijtig genoeg zal Dawson dan weer op het netvlies gebrand staan met haar haarloze spaarpot-gleuf Is voor mij dan wel weer niet een reden om de film te herbekijken. Simpelweg "Rosario Dawson nude" googlen en je krijgt een perfect screenshot van dit fragment.

Verrassend genoeg waren de actie scenes redelijk right-in-the-face en realistisch agressief. Dit had ik niet verwacht in deze film.

Al bij al vond ik het een matige film. En ik hou er zeker niet zo van als uiteindelijk een film op verschillende manieren kan bekeken en geïnterpreteerd worden. Voor mij is dat zoals een modern kunstwerk : uiteindelijk zie je er in wat je denkt er in te zien, of wat iemand , mits een obscure omschrijving met veel dure en intellectuele verwoordingen (m.a.w. irritant geneuzel voor mij) , je probeert voor te schilderen wat het zou kunnen zijn.

Een kunstwerk zonder ziel.

1.5*

Een zeer krappe 3,5 ster.

Visueel is dit namelijk een fenomenale film. Prachtige shots, mooi kleur gebruik.

Het acteerwerk mag er ook zijn en alleen het verhaal schiet erg te kort.

Het begint allemaal lekker vlot en redelijk interessant, daarna zakt het in en lijkt het in tijd en realiteit/illusie heen en weer te springen waardoor je als kijker even gedesoriënteerd raakt.

Niets mis mee, vooral als de kijker voldoende handvaten krijgt om te puzzelen en, nog veel belangrijker, als de kijker voldoende gemotiveerd word om dat puzzelen te doen. Het verhaal gaat echter niet diep genoeg, de personages zijn niet meeslepend genoeg, om je als kijker meer te willen investeren omdat je je domweg niet verbonden voelt.

Daarnaast word tegen het einde alles vrij droog uitgelegd en word de puzzel voor jou gemaakt. Dat is tevens het moment dat de soundtrack zijn eigen identiteit verliest en in standaard sentimentele strijkpartij verzand.

Toch heeft het verhaal wel iets, alleen word die potentie niet goed benut.

De nieuwste van Boyle, een regisseur die me meestal wel kan bekoren met zijn films. Zo vond ik zijn laatste twee, Slumdog Millionaire en 127 Hours, erg goed.

Visueel is het echt altijd genieten geblazen met zijn films. Ook in deze film is het visuele aspect weer piekfijn in orde. Schitterende shots passeren de revue, vooral het shot boven een rood verlicht snelwegdek was fenomenaal.

Ook de muziek was erg goed verzorgd. Prachtige soundtrack. Laat het visuele en het audiovisuele maar aan Boyle over, hij is daar een meester in.

Het verhaal kon me wel wat minder bekoren eerlijk gezegd. Het verhaal heeft me op geen enkele manier kunnen raken. Het begin beloofde een hoop goeds, dat kon me nog wel bekoren, maar enkele plottwists en zogenaamde mindfucks later was het al een stuk minder interessant.

En als aan het einde dan ook nog alles voorgekauwd wordt is de spanning er helemaal vanaf. Hoe het afliep kon me dan al niet meer schelen. De cast doet prima z'n werk maar ik heb vooral genoten van de prachtige beelden en de perfect passende soundtrack.

Voor die twee dingen dan ook een nipte voldoende.

Het kijkt allemaal erg lekker weg, maar verhaaltechnisch zit het net te eenvoudig in elkaar, om van een topper te kunnen spreken. Het scenario is niet bepaald origineel en de geoefende filmkijker zal waarschijnlijk niet verrast zijn.

Dat neemt niet weg dat Trance toch best de moeite waard is. Visueel ziet het er allemaal erg goed uit. De wisselende en lekker dynamische camerastijl, die Boyle ook in zijn andere films vaak gebruikt, werkt hier bijzonder goed. Die losse, luchtige stijl past vrij goed bij het verhaal en zorgt op een bepaalde manier voor veel ontspanning. Hetzelfde geldt voor de bijpassende soundtrack. Die is ook wel lekker, al is die op sommige momenten misschien iets te nadrukkelijk aanwezig.

Verder doen de acteurs het allemaal erg goed. James McAvoy speelt lekker losjes, Vincent Cassell zit lekker in zijn rol, maar de grootste verrassing is Rosario Dawson, die hier toch wel de show steelt en misschien wel haar meest gewaagde rol ooit speelt. Dat in combinatie met de flitsende montage, het lekkere tempo en de fijne stijl van Boyle, zorgt ervoor dat er meer dan genoeg te genieten valt. Als het verhaaltje iets minder gekunsteld was en iets beter uitgewerkt, had er zelfs nog wel een topscore in gezeten.

3,5*

Films maken kan Danny Boyle wel. Film technisch is het een hele goede film met dito acteurs. En Rosario Dawson heeft van zichzelf al een hypnotiserende schoonheid.

Gelijk aan het begin krijg je al het gevoel, alles in deze film kan niet echt gebeurd zijn, waardoor het iets van een truukje heeft van de meesterfilmmaker. Het is allemaal mooi bedacht en goed uitgewerkt, maar de film mist iets, namelijk een bepaalde noodzakelijkheid door een dosis realisme. Nu is het een kunstje wat niet echt beklijft, meer een het-zal-allemaal-wel gevoe wat je eraan overhoudt.

Ergo hier had meer ingezeten.

Het probleem met deze film is dat hij eigenlijk veel te lang lijkt te duren. “Wat een rare vaststelling. Dat voor een film die slechts 101 minuten duurt” denk je nu. Maar ’t is niet zozeer de speelduur die ’t hem doet. Er gebeurt gewoon veel te veel op die 101 minuten. (Ik vermoed trouwens dat ik hetzelfde gevoel zou gehad hebben wanneer de film 180 minuten zou duren!). Men mocht dus gerust een van de vele plotwendingen weglaten, zodat de film - en de kijker - op adem zouden kunnen komen.

Door die vele gebeurtenissen wordt het verhaal bovendien een echte rotzooi. Om de 5 minuten lijkt iemand anders wel de bovenhand te halen, doordat een ander persoon in een ‘val’ loopt. Ik kan me voorstellen dat sommigen het hier spannend vinden, ik vind het gewoon irritant en overbodig.

Veel van de gebeurtenissen in de film zijn ook overbodig. De moord op dat meisje die toevallig passeerde, de expliciete seksscènes, sommige hypnotische stadia die niets toevoegen aan het verhaal. Waarom steekt men ze er dan in?

Bovendien zijn er enkele zaken die vrij ongeloofwaardig zijn:
- De overval wordt zeer knullig uitgevoerd. (Het busje Oekraïners )
- Echt maffiosi hebben zoveel geduld niet. Die hadden al lang de dwarsliggers geëxecuteerd, en een ander lucratief zaakje opgezocht.
- Toevallig dat de hypnotherapeute een jongedame met ideale maten is?
- Er lijkt me wel vaak een loopje genomen te worden met wat echt kan bereikt worden met hypnose.
- De politie lijkt totaal niet op zoek te zijn naar het schilderij.

Als je dus 101 minuten moet kijken op zaken die overbodig en ongeloofwaardig zijn dan hoop je gewoon dat de film rap gedaan is. En de beschrijving van de verhaallijn kon van tevoren nochtans mijn aandacht trekken doordat het toch wel een speciaal uitgangspunt had. Helaas werden de verwachtingen niet ingevuld.


De uitwerking van de film is een pak beter.
De mannelijke acteurs beschikken over voldoende talent, en komen ook - in tegenstelling tot het verhaal - geloofwaardig over. De keuze voor Rosario Dwason als hypnotherapeute is opvallend, aangezien ze enkel voor haar uiterlijk lijkt gekozen te zijn, en onvoldoende op gaat in haar rol.

Danny Boyle is een klasseregisseur die spijtig genoeg vooral slechte films maakt. Maar hij zou best wel een goede film kunnen maken, omdat hij over voldoende talent beschikt om een verhaal de goede sfeer mee te geven. De settings zien er goed uit, en worden ook goed in beeld gebracht. Bijgevolg baadt de hele film in zo’n koel en duister sfeertje. Echt heerijk.


Samengevat: Het verhaal is crap, maar de uitvoering is vrij goed. Bijgevolg krijgen we een film die me maar middelmatig weet te bekoren.
Maar ik had niets anders verwacht van Boyle.

2,5*

Geen topfilm maar wel doenbaar om eens gezien te hebben.

Ik geef toe: ik was soms effe niet meer mee, zal wel aan mij liggen denk ik .

Acteurs waren goed, verhaal was niet top maar ook niet slecht.

Ik heb me niet verveeld en dat vind ik enorm belangrijk als ik naar een film kijk.

Vanwege de niet superenthousiaste verhalen over deze Boyle-film verwachtte ik niet zoveel, maar ik vond het toch meer dan prima te verteren. De sfeer wordt goed neergezet en cinematografie is geweldig. Wat subtiele Britse humor erbij (de noodle-bezorging ). Je voelt al snel dat het een film wordt met meerdere twists en dat zorgt ervoor dat je er goed bijblijft.
Toen de gevoelens/sex in het verhaal kwamen, zakte het wat in (zoals wel vaker) en raakte ik mijn aandacht kwijt. Het duurt even, maar naar het einde toe wordt er weer een aardige spanningsboog getrokken. Sommige van de twists komen wat te geforceerd over, in de zin dat het een dubbele-lagen-film moet zijn. De uitleggende achterbank-scene was misschien iets teveel van het goede, dat had beter in stukjes aangedragen kunnen worden. De 'stoere actiescene' in het einde paste eigenlijk niet zo goed.

Meer dan eens moest ik toch ook aan Boyle huzarenstukje Trainspotting denken; de soms pompende beats, de snuggere beeldvorming, maar ook zeker de hoofdrolspeler, die zeker wat Ewan McGregor-trekjes had.

Al met al een zeer aardige film, heerlijk om te zien, maar wellicht iets te 'slim' wil doen. Toch geef ik hem het voordeel van de twijfel tot aan de volgende kijkbeurt.