Gli Occhi Dentro (1994)

Er bestaan er niet zo veel van : gialli van Bruno Mattei...volgens mij is dit zelfs de enige. Vreemd, want de man was toch gespecialiseerd in genrepulp zoals gekend. Nog vreemder is dat dit product uit 94 stamt toen het genre al dood en begraven leek, allervreemdst is dat het allemaal nog probleemloos uit valt te zitten en niet eens slecht is.

Dat komt waarschijnlijk omdat Mattei zowaar gevoel voor tact blijkt te hebben : hij negeert volstrekt de rampzalige ontwikkelingen die de giallo in de jaren 80 doormaakte, en maakt hier geen videoclip of erotico thrillertje met de nadruk op sleaze van. De imitatie van de seventies modellen is bijna perfect, het enige dat hem onderscheidt van de originelen zijn in feite de outfits en hairdo's van de personages, verder zou dit- ook qua kleurgebruik- een film uit 74 kunnen zijn en niet 94.

Mattei heeft de genreklassiekers dus goed bestudeerd zowel inhoudelijk als visueel, en daar lijkt me verder weinig mis mee. We beginnen lekker ouwerwets : een lekker grietje, schijnbaar een nanny, wordt op een kartbaan weggelokt van haar oppaskind, en vervolgens door een gloved, masked, hooded killer- zie still- geslasht. Hoe ? Nou, door in close up haar oogballen eruit te snijden natuurlijk ! Vervolgens blijkt dat dit ritueel geen eerbetoon aan Isis of Osiris is, maar aan de boze giallogod Fulci : er wordt een gebroken fles gebruikt in deze eredienst...al gebeurt daar dan verder te weinig mee.

Zoals door Bungel reeds aangegeven lijkt de slashing geinspireerd te zijn door de fumetti van Giovanna- Seller , creatrix van dr. Dark, een...gloved, masked, hooded serial killer. Giovanna wordt fel geattaqueerd door de moreel verontwaardigde media, vooral een Caligari geheten reportertje valt haar stevig aan. Daar blijft het niet bij: Giovanna ontvangt oogballen per anonieme post, en krijgt vreemde dreigtelefoontjes. Even later wordt weer een nanny geslasht - dit keer zien we slechts een injectienaald in een nek per close up - op de inmiddels gekende rituele wijze.

Dan volgt een verrassende twist : de identiteit van de slasher wordt nog niet eens halverwege de film onthuld...of is deze would be slasher wellicht een zielige aandachttrekker en copycat ? Wat denk je zelf.

Kortom : giallo van het whodunnit/ slasher type met de gebruikelijke red herrings, je weet waarschijnlijk voor de onthulling al wie ut gedaan heeft, maar niet zo heel veel eerder als het mee zit. Het is allemaal binnen de absurde genrespelregels logisch en coherent te noemen, ook de "motivatie " van de killer is er 1 uit het genreboekje.

Geen overbodige zijlijnen, amper sleaze zelfs en om heel eerlijk te zijn niet eens extreem veel gore, de kills zijn verder adequaat in beeld gebracht. Mensen die niet goed tegen naalden kunnen zullen dit dan misschien weer enger vinden dan een doorsnee gebruik van scheermesjes .

Niet vergelijkbaar met de genreparadigmata die hij imiteert misschien, maar toch zeker beter dan het leeuwendeel van de rommel die na 75 op giallogebied in mekaar werd geknutseld en een aardige timewaster voor de genretifosi.

Ook gelukkig geen saxofoongetoeter of eighties synthesizer riedeltjes, maar een ook alweer op de gekende genremodellen gebaseerde score, zonder verder dat niveau te halen wederom.

Veel VHS uitgaves hiervan maar geen DVD, is er ook een Hollandse VHS ?

Tenebre kloon over een stripboekje dat de aanleiding is voor wat moorden op jonge babysitters, waarvan eentje geen zin had in seks en de fout van haar leven maakte door haar vriendje de deur uit te schoppen. Geen geld voor interieurs: 'no no i dont live here, this house is just an investment, please make yourself at home okay?'. Overbelichte shots, wat je kan oplossen door de luxaflex omlaag te doen (als er budget voor was). Dubs from hell. Geen sleaze. Heeft VHS dan ook niet overleefd maar als je heel matig zoekt (Billy Idol heeft er trouwens niks mee te maken) dan kan je een rip bekijken die niet te harden is.

Beslist doen zou ik zeggen.