May (2002)

Meesterlijke horrorfilm, en een absolute topper binnen zijn genre. Bovendien is deze film volgens mij de meest krachtige debuutfilm sinds Donnie Darko, en een van de beste horrorfilm over tienermeisjes en hun problemen sinds Carrie.

Mensen met zwakke magen zijn bij deze al gewaarschuwd, want vooral naar het einde toe is het hoge horrorgehalte bijzonder pijnlijk, niet alleen omdat er nogal wat bloed aan te pas komt, maar ook omdat het vreselijk is om May zo te moeten zien lijden. Qua opbouw is de film in zekere zin te vergelijken met Takashi Miike's Audition.

Regisseur Lucky McKee is gelukkig echter niet vergeten dat het verhaal op de eerste plaats moet komen, en ondanks het overbekend uitgangspunt, geeft hij wel een hele aparte (om niet te zeggen: bizarre) draai aan een karrevracht genre-clichés. Bovendien worden alle rollen tot in de perfectie vertolkt, en vooral Angela Bettis maakt heel wat indruk als het getormenteerde May. Het is trouwens ook fraai om te zien dat Anna Faris meer is dan een leuk koppie dat over stoelen val in de Scary Movie-films.

Zowaar, een uitzonderlijke horrorfilm met stijl, hart, een uitstekend verhaal en zonder enige gratuite gore of goedkope shocks. Een must voor alle fans, en een aanrader voor de anderen.

4.5 sterren, al word je er niet echt vrolijk van.

May is een prachtige en gevoelige film, als je open staat voor de nuances en aanpak die de regisseur in het verhaal steekt.

Ik snap sowieso ook niet dat het moeilijk is om die link met Amelie te begrijpen. Beide films gaan over merkwaardige [noem 't quirky] meisjes die door omstandigheden zichzelf nooit echt hebben kunnen ontwikkelen binnen het sociale klimaat waarin zij leven. Wat je dan krijgt is voor de buitenwereld het beeld van een introverte, bijna contactgestoorde jongedame, die binnen haar eigen wereldje leeft met eigen regels en motieven.

Waar Amelie's leventje gedomineerd wordt door veel rood, groen en fantasiefiguurtjes is het bij May wat donkerder en deprimerender.

Dat blijkt uit dat contactgestoorde gegeven. Onervaren als de beide dames zijn, doen zij een aantal goedbedoelde daden op een manier zoals zij [volgens de normen van hun wereldje] denken dat het juist is. Amelie's Goede Samaritaanse daden zijn schattig, in de sferen van de film. Die van May zijn ronduit macaber. Ook hier in toon met het karakter van de film.

Horror hoeft niet altijd synoniem te staan met monsters, liters bloed en de dood. De horror in May is haar isolatie, haar ongezonde relatie met haar pop en haar uitingen die een gevaar zijn voor zichzelf en haar omgeving.

May blijft intrigeren, zelfs tot na het tragische einde.

De laatste shot geeft het verhaal net dat klein beetje extra horror en vooral, hoop.

Aardig filmpje.

Fijne opbouw, al gaat het wel een hoop richtingen tegelijkertijd uit. Pas op het einde komt er een echt zieke twist in.

Sfeertje is aardig, visueel aardig al lukt niet alles even goed. Verhaaltje is ook creepy genoeg, film is aardig, maar toch komt het uiteindelijk niet helemaal goed genoeg uit de verf.

Komt ook door de slechte cast, en het feit dat de sfeer niet sterk genoeg is om dat helemaal op te vangen. Zo deden ze dat bij One Point O wel (ook een film met Sisto).

Aardig, maar ook niet meer dan dat. Vermakelijk tussendoortje, met een getwist verhaaltje en een aardige gooi naar een apart sfeertje.

2.5*

Er is inderdaad een link met Amelie, maar ik zie een veel sterkere link met Carrie van Stephen King. Vreemd dat die film nog niet genoemd was, want die gelijkenis is veel duidelijker. Amelie kiest voor het goede, terwijl Carrie en May beide een lonely girls go bad thema delen. Overigens vond ik Carrie veel beter, want May bevat op het laatste half uur na nauwelijks spanning en is soms zelfs saai. Ik miste de 'echte' horror die ik vooraf wel verwachtte.

May is dan ook meer een drama/psychologische thriller, dan een horror. Oke, er is wat gore, maar het is nauwelijks functioneel. De suggestie (geluiden, beelden van messen/steekwapens) is vaak al genoeg om duidelijk te maken wat er gaat gebeuren. De regisseur lijkt hier te hinken op twee gedachten: wordt het een echte horror of toch meer een drama/thriller? Eigenlijk het laatste dus, maar we gooien er wat gore door en noemen het een horror. Dat werkt bij mij helaas niet.

Conclusie: Thema is dus niet origineel en door de matige uitwerking voegt May weinig aan het genre toe voor mij. 2,5*

Vond het alles behalve horror meer echte thriller.

Einde was beetje gek.

Acteren was goed.

2,5 ster

Erg aardige film, lijkt een beetje een Carrie en American Beauty in de blender. Aardig sfeertje, prima soundtrack (inclusief een leuk, passend riedeltje) en een sterke rol van Bettis. De overige karakters deden me weinig tot niets, maar Bettis stopt veel in de titelrol en draagt de film met gemak op haar schouders. Het duurt even voor de film goed op gang is, maar gelukkig is vervelen er nergens bij. McKee toont hier en daar een paar sterke shots en vooral het laatste shot is grandioos. Perfecte afsluiting voor een verder erg aardige hedendaagse horrorfilm.

3,5 sterren.

De kracht van May vind ik dat het goed toewerkt naar de onvermijdelijke en harde climax. Zeker geen standaardhorror maar inderdaad meer een psychologisch drama dat volledig ontspoort. Geweldige muziekfragmenten en af en toe mooie beelden. Eigenlijk vind ik alle scenes met May en haar collega sterk vanwege het onverwachte en de onderhuidse spanning. Sowieso met iedereen vreemde relaties van aantrekking en afstoting.

Hoewel het levensverhaal voor m'n gevoel wat 'standaard' uiteen wordt gezet (vervelend jeugdervarinkje, eenzaamheid, obsessie voor snijden en je hebt een moordende lunatic) is het wel erg overtuigend. Voor 'platte' horrorliefhebbers misschien te weinig spannend of goor, maar de combinatie met May's ontwikkeling werkt goed. Nare vibe hangt er.

Alleen de introductie van de punker komt wat afgeraffeld over gezien de lange opbouw in het eerste uur. Desondanks een lekker naargeestig filmpje met sterk acteerwerk van die meid.

'' See me. See me. See me... ''

Ik heb hier veel verschillende verhalen over gehoord. De een noemde het een psychologisch drama, de ander een tragikomische horrorfilm. Ik vind het een mooie combinatie van beide. Heerlijke film die ook nog eens diepgang heeft, en o zo herkenbaar is. Iedereen kent of heeft wel eens een 'May' gekend.

May Dove Canady is dan ook een intrigerend personage. Ze is een eenzaam meisje dat hunkert naar liefde en vriendschap. Ze is een typisch meisje waar vaak overheen wordt gekeken. Gewoontjes, onopvallend, en een beetje vreemd. Het enige wat ze wil is er bij horen, gezien worden, geliefd worden. Communiceren kan ze niet, ze heeft geen idee hoe, en haar beste vriendin is een pop.

De eerste tien minuten zijn dan ook mooi neer gezet. Langzaamaan leer je May kennen en je ziet hoe erg ze haar best doet om gezien te worden door 'haar' perfecte man. Je begrijpt haar, je leeft met haar mee en je hoopt dat het meisje haar geluk vindt. De rest van de cast is ook perfect. De timide Adam Stubbs en de guitige Polly zijn evengoed interessante personages. Leuk om Anna Faris weer eens te zien. Zij is zwaar ondergewaardeerd en in mijn ogen een geweldige komedie-actrice. Ook in deze film is ze grappig en sexy.

Adam en May hebben duidelijk chemie met elkaar. De scène in het park, waar ze samen een broodje eten en praten over het dierenhospitaal, is een van de sterkste dialogen van de film. Indrukwekkende scène en mooi om te zien hoe ze helemaal op gaat in dat freaky verhaal. Niet alleen zij hebben chemie samen, ook May en Polly. Er hangt een licht lesbo-erotisch sfeertje en dat is interessant om te zien.

De transformatie van een verlegen muisje naar een koelbloedige killer is verbluffend. Het blijft geloofwaardig omdat je nog steeds naar dezelfde May kijkt en herinnert wordt aan hoe moeilijk zij het al die jaren heeft gehad, met anderen en met zichzelf. Ook Adam begrijp je. Hij heeft een meisje leren kennen, ze is anders dan andere, maar dat is leuk. Wanneer ze echter héél vreemd gedrag begint te vertonen beginnen bij hem alarmbellen te rinkelen, en niemand kan het hem kwalijk nemen dat hij de benen neemt.

De muziek en de geluidseffecten waren zeer treffend. Elke keer wanneer het glas van het kastje van de pop begon te breken, ging er een rilling over mijn rug. De scène waar het kastje in 1000 stukken valt en de blinde kinderen op handen en knieën zoeken naar de pop is dan ook waanzinnig. Ze glijdt steeds verder af en het loopt steeds meer uit de hand. Fenomenaal, alles klopt. Het script zit zo goed in elkaar en er is oog voor detail. Geweldige kills ook. Realistisch, niet te dik er bovenop.

Ja, ik mag wel concluderen dat ik zwaar onder de indruk ben. May is een vreemde, grappige, lieve, verdrietige, zorgwekkende en pakkende film. Het laat veel emoties bij je achter en het is prachtig om het personage May te bestuderen. Ze is een raar en verlegen kind, maar op een schattige en lieve manier. Ze zoekt perfecte in zichzelf en in andere mensen. Het is dan ook begrijpelijk dat ze op een gegeven moment breekt. Zelfs wanneer ze een psychotische gek wordt, leef je met haar mee en blijf je om haar geven. Ze is menselijk. May is een van de meest perfect opgebouwde films die ik ooit heb gezien. Subliem. Werkelijk subliem.

Op elk potje past een dekseltje... behalve op May.

Het minste wat je kan zeggen over deze film is dat hij anders is dan de doorsnee meuk die we vandaag zo vaak voorgeschoteld krijgen. Maar of dat de film goed maakt? Nee, integendeel zelfs. Films als deze horen je een ongemakkelijk gevoel te bezorgen en May faalt daar in. De voornaamste reden hiervoor is dat het personage van May veel te sterk aangezet is, te overdreven, te geforceerd, te karikaturaal en daarom allerminst geloofwaardig is. Nu zal dat laatste misschien niet meteen de betrachting van McKee geweest zijn, maar als je als regisseur een portret van een disfunctioneel individu wil maken, is enige subtiliteit en context (die hier volledig ontbreekt) toch op zijn plaats. Tenzij je de komische toer opgaat natuurlijk, echter, dat is ook hier niet het geval, want hoewel er best wat gekke scènes passeren heb ik geen enkele keer moeten lachen. Vervelend geacteerd trouwens, dus dat helpt ook al niet, net zoals de saaie soundtrack.

Maar goed, de reden waarom deze films me aanspreken is omdat ze toch een veelbelovend concept bevatten en omdat er toch ergens een diepere laag vervlecht met symboliek in schuilt. Bijvoorbeeld die poster van Argento's Opera die getoond wordt, een film over oogverminking en voyeurisme, niet toevallig gezien het luie oog van May. Of de bij McKee weerkerende thema's zoals dierenmishandeling en homoseksualiteit. Hij is een regisseur die vermoedelijk wel een eigen stem heeft, maar er wat mij betreft totaal niet in slaagt deze te laten doorklinken in zijn beeldtaal. Kortom, ik heb mijn twijfels bij zijn intenties, net zoals ik die eerder deze week bij The Woman had.

Deze eens te pakken gekregen, maar 'k wist eigenlijk niet wat te verwachten. Opvallend was deze op z'n minst. 'k dacht een horrorfilm te zien te krijgen, maar dit was niet echt het geval. Het is een beetje een mengeling van drama, komedie, thriller en horror. De film moet het vooral hebben van de cast en dan vooral de hoofdrolspeelster. Een erg vreemd meisje, maar wel goed gekozen.

Het verhaal wist me ook wel te bekoren en 'k was wel benieuwd hoe het verder zou evolueren. Door de speelduur zat er genoeg vaart in het het verhaal om de volledige speelduur te boeien.

Zeker geen standaard film, maar 'k vond hem zeker niet slecht.

Aardig horrordrama dat volledig gedragen wordt door Angela Bettis. Ook al vind ik haar bloedirritant, ze acteert wel overtuigend een compleet geïsoleerde weirdo. Extra vermelding waard is Anna Faris, die voor eeuwing het Scary Movie-imago met zich meedraagt, maar hier een sexy lesbienne speelt. Leuk!

Lucky McKee begint met een uur drama waarin we moeizame relaties zien tussen May en haar omstanders. May is extreem weird waardoor de film een nare sfeer krijgt met af en toe een zwartkomische noot. Ik zat vaak met plaatsvervangende schaamte te kijken naar het gedrag van de volslagen krankzinninge May. Toch duurt het best lang voordat je als gorehound aan je trekken komt.

In het slot gaat May dan eindelijk los als zelfverzekerde poppenknutselaar. De moorden zijn clean en classy, maar toch bloederig. Disturbing einde ook, maar in het algemeen een vrij doorsnee filmpje.

Uitstekende film waarin een wat eigenaardig meisje op zoek is naar liefde. Alhoewel er zeker wel horror-elementen in de film zitten en het geheel ook een verontrustende sfeer heeft, is dit toch meer een tragisch liefdesverhaal. Een boeiend hoofdpersonage dat valt of staat bij de invulling, maar gelukkig slaagt Angela Bettis hier glansrijk in.

Deed me een beetje denken aan Extincion, die tien jaar later was gemaakt. Met name het campy manier van filmen en de abstracte goedkope shots... maar ook de inhoud. En het is uiteindelijk wel een knap werkje.

Al is de aanloop nog wel een beetje traagjes, maar de observatie van May is er weer zo'n een waarbij je al weet dat er iets niet aan de haak is met dit meiske. Zeker niet wanneer ze verliefd raakt op Adam... eveneens ook wel een mannetje met duistere fantasieën. Soort zoekt soort zou je haast denken... of toch meer? Jawel... May is ergens in haar jeugd geraakt om het feit dat ze die (enge) pop die ze voor haar 6 jarige verjaardag heeft gekregen, niet uit de glazen doos mag halen van haar ouders omdat dat ongeluk brengt... Dus zoekt ze een plaatsvervanger. Dit loopt, heel langzaam, maar zeer zeker uit tot een behoorlijke sicke, verknipte en macabre voorstelling. De sfeer van de film word ook steeds grimmiger en donkerder en doet je daarbij het trage begin vergeten.

Ook die ene zwart-witfilm die Adam samen met May bekijkt (weet de titel niet) is er eentje die in je hoofd blijft zitten.

Al met al is dit een geslaagde body horrorfilm geworden. Overduidelijk voor een krats gemaakt maar wel zeker te doen voor een horrorfan.

3,5*

See that which is unseen

May is een aardige drama/horror titel, die de hoge verwachtingen bij mij niet helemaal weet waar te maken. Daarbij was het trage verloop nog niet eens het grootste probleem. Een aantal ongelukkige en ongeloofwaardige momenten waren dat wel. Allereerst wil May schokken, en gaat daarbij in de slotscène volledig over de schreef. Dat May instabiel is kan niet missen, maar haar eigen oog uitsteken met een schaar?!? Het was net iets te ongeloofwaardig.Waarom de ogen dan niet bij een ander halen als ze dat ook met alle andere lichaamsdelen had gedaan?

Het slechtste moment zat echter net daarvoor, en dat is hoe de pop kapot gaat. heel ongelukkig en vooral ook amateuristisch gefilmd. Totaal niet in verhouding met de rest van de film.
De pop die kapot ging leek er ook heel geforceerd ingestopt omdat dit nodig was om May te laten springen. in mijn optiek had dit beter gedaan kunnen worden.

Voor het nu lijkt of ik de hele film alleen maar af kan branden wil ik ook even de positieve punten benoemen. De film word immers niet voor niks alsnog met een voldoende beoordeeld. Goed aan May vond ik de personages, en ook vond ik het goed dat er de tijd werd genomen om iets op te bouwen in plaats van simpelweg te vervallen in goedkoop horror ''amusement''. De meeste shots waren erg goed gedaan, en de hoofdrolspeelster kon zowel een heel sociaal onhandig meisje neerzetten, als in een later stadium, koelbloedige moordenaar die helemaal de weg kwijt is. Met name dit zorgt er voor dat ik de positieve recensies rondom deze titel wel kan begrijpen.

Toch had ik May wel wat beter verwacht. Hoewel ik een voorstander ben voor het tijd nemen van een verhaal vond ik wel dat het tempo soms net iets te laag lag en had er soms wel meer mogen gebeuren (niet per definitie op horror gebied). Ook had ik graag wel meer achtergrond gezien in de opvoeding van May,en in hoeverre dit haar beïnvloed heeft tot de persoon die ze nu is.

Flawless is May in mijn ogen dus zeker niet, maar in ieder geval zijn er ook slechtere manieren om je avond in te vullen.

3,0*

Verreweg het beste van de film was hoofdrolspeelster Angela Bettis (May) Niet iedereen zal haar verschijning kunnen bekoren maar hoe zij haar rol vertolkt door tussen schattigheid en kwaadaardigheid te zweven vond ik zelf erg genietbaar. Ze was sympathiek maar tegelijkertijd ook afstotend. Net als Carrie (een rol die Bettis ook heeft gespeeld in de tv-versie ervan) is haar verhaal het verhaal van een buitenstaander. Ze heeft op jonge leeftijd geen vrienden dus geef haar moeder haar “Suzy" een pop in een glazen kastje. Met als bijkomend advies; “If you can’t find a friend, make one.”
Om toch even bij dat Frankenstein thema te blijven want het is ook een beetje van toepassing op de film zelf. De film voelt soms nogal aan elkaar geplakt te zijn van ideeën. Hierdoor lijkt niet alles evengoed als één geheel. Daarnaast is het natuurlijk geen verrassing dat er iets mis moet gaan, en dat blijft helaas net iets te lang uit. Ondanks zijn onvolkomenheden (of juist dankzij) is dit wel een erg fijne film, die helaas net te weinig gruwel-heden bezat om echt te schokken.

Fijne psychologische horror met heel behoorlijke gory uitwassen.

Heerlijk toch hoe een film, waarin de verhaallijn traag verloopt en waarin behalve een paar verontrustende scènes ogenschijnlijk weinig spannends gebeurt, uiteindelijk een stadium weet te bereiken waarin je als kijker ongemerkt toch stijf bent gaan staan van de spanning. Hoe is dat mogelijk. Ik doe een uitleggerige en lichtelijk dramatische poging.

De opbouw is rustig. Een kennismakingsrondje. Hoofdpersonage May is wel wat vreemd, maar lijkt de boel goed onder controle te hebben. Het gemene onbegrip dat de wereld over haar uitstort maakt dat er inlevende en sympathieke gevoelens voor de miskende zielepoot loskomen. Als kijker zweer je onmiddelijk onvoorwaardelijke trouw aan de onzekere, sociaal onhandige maar ook humoristische hoofdpersoon. Die gevoelens blijken hardnekkig.

Als in de loop van de film de gedragingen van May steeds minder connectie met de realiteit krijgen en een graadje meer bizar worden, blijft ze toch de zielepoot naar wie de sympathie uitgaat. Het gaat wel wat moeizamer, want haar schild van onschuld loopt hier en daar een deukje op. Er ontstaan barstjes. Een paar stevige hick-ups van wantrouwen zaaien wat verwarring. Er gaan wat alarmbelletjes af, maar de steun en sympathie voor haar personage blijven stevig overeind. Hoe fout en hoe verbazingwekkend.

Geweldig hoe de film erin slaagt om de kijker (gewillig of onwillig) een loyale deelgenoot te maken in de bizarre acties van May. Dat vereist subtiel invretend filmwerk en een geloofwaardige acteerprestatie van Angela Bettis, die het ene moment heel knap een creep speelt en dat in het volgende shot heel knap al niet meer is.

Bij mij als kijker werd alle vaste grond onder mijn voeten zorgvuldig weggeslagen. Is ze zielig of niet zielig? Creep of onbegrepen? Dader of slachtoffer? Het zijn hersenspinsels die tijdens en na het kijken van de film heerlijk sudderen.

Fijne film.

Lekker herkenbaar McKee! Hier zie je al verrassend vroeg een filmmaker met een eigen stempel. Compleet bizarre, zwart-komische personages + een zieke (genre-eigen) draai aan het bekende weirdo/outcast verhaal. Wel jammer dat de snedige inhoud weinig steun krijgt van het visuele -hoewel zijn films zeker een stijgende lijn tonen op dat vlak- want dat had het nog net dat beetje extra sfeer mee kunnen geven. Blijft een beetje een steriele bedoeling nu. Gelukkig staat daar een ijzersterke rol van Bettis tegenover en een smakelijk grotesque einde.

Vrij zwak.

Helaas, dit is uiteindelijk niet echt iets geworden, en al helemaal niet mijn soort film. Helaas, vanwege de draft, toch maar afgekeken en dat had van mij ook niet gehoeven, maar uiteindelijk kan ik toch maar een stem geven hieraan.

Bettis doet het niet slecht, maar ik hou niet van ongemakkelijke gesprekken tussen 2 mensen, en al helemaal niet zoals het hier aan toe gaat. Het ongemakkelijke gevoel dat ik ervan krijg is gewoon niks voor mij, en daarmee was het er dus moeilijk doorheen komen.

Maar uiteindelijk is het de hele film lang. Het eerste uur is romantiek-achtig met komedie en creepy elementen en niet altijd even vlot. Ik begon al te zuchten bij minuut 17, maar gelukkig kwam er later wat vaart en gore in de film waarmee het allemaal wat makkelijker ging.

Helaas niet veel beter, want slechts helemaal in het einde vond ik hem echt "ok". Voor de rest was dit een behoorlijk stompzinnige film die nergens echt uit de verf leek te komen. Zodra Bettis de gedaante van de pop aanneemt zit er wat humor in maar niet echt iets wat ik nu serieus kan nemen of om kan lachen.

Wel leuk dat Faris even op kwam dagen, maar uiteindelijk vond ik dit maar een zwakke en dommige bedoeling. Wel hard moeten lachen om die dokter die slecht Engels spreekt, daar had ik uren naar kunnen kijken. Maar ja, daar blijft het dan wel een beetje bij.

Maf filmpje die het voor mij van het laatste half uur moest hebben want dat eerste uur vond ik vrij boring. Dat die May niet helemaal bij het volle verstand was dat kon je van mijlenver al aan voelen komen. Het laatste half uur ging madam ook helemaal los en die killings waren best wel gaaf. Het had voor mij best wel goorder gemogen. Ik vind het altijd wel mooi om te zien als een dame - een moordlustige psychopate om het zo maar eens uit te drukken - meerdere dames om zeep helpt. Dus met het laatste half uur kwam ik dus best wel aan mijn trekken maar helemaal geslaagd vind ik deze film toch niet. Daarvoor vind ik - ik zeg het nogmaals - het eerste uur gewoon te saai.

3,0*

Wat een heerlijke horror comedy.

May is een film die ik nooit zelf zou kijken, maar na aanraden toch een kans heb gegeven. En wat ben ik daar blij om.

De film heeft een onbehaaglijke ondertoon en enkele erg ludieke camerashots. De soundtrack is creepy en past perfect bij wat er zich allemaal afspeelt. Anna Faris zie ik altijd graag spelen, zelfs in haar slechtste films. De ster van de avond is echter Angela Bettis in de titelrol.

De enige downfall van May is het iets te oninteressant middenstuk. Ik begrijp dat het nodig is om de finale effectiever te maken, maar het werd me iets te eentonig na een tijd.

Al bij al een erg fijne film die ik ook verder kan aanraden.

Naar aanleiding van eerdere reactie van joolstein mbt regisseur Lucky McKee, heb ik hier al heel lang 'May' (2002) en 'The Woods' (2006) op mn Plex staan.

Bij deze met May begonnen en ja meer dan intrigerende film moet ik zeggen. Er zit heel wat in deze film, er heerste zalig sfeertje, duister, morbide, maar ook een bepaalde zwarte humor en tegelijk weer wtf gevoel. En ondank May's morbide plan, blijft er voor mij, op een of andere manier soort onschuld en compassie over haar heen hangen. Ook de opbouw van begin tot eind is echt wel sterk gedaan. En het einde was de max. Ik denk dat ik ook fan ben van Lucky McKee.

Dikke 8/10 voor deze bijna verloren parel.

Nu The Woods nog.