Cul-de-Sac (1966)

Vooral erg grappig en erg mooi gefilmd. Fraai gekozen decor ook, dat strandeilandje.

Ik stoorde me totaal niet aan de schmierende gangsters. Vond het wel passen in het bizarre, over de top sfeertje in deze film. Ieder personage was op zijn manier enigszins dik aangezet. Maar stiekem toch ook een erg fraai en intrigerend psychologisch spelletje tussen de hoofdpersonen.

Erg leuke film.

4.0*

Geen absolute topper deze Polanski, maar wel een amusante en onderhoudende film. Niet echt grappig, niet echt spannend en niet echt geloofwaardig, maar juist doordat hij geen van die dingen pretendeert te zijn, maar mooi in het midden blijft vond ik het juist een erg originele en verfrissende film. En veel van de scenes zijn briljant op hun manier, zonder dat je er veel achter moet zoeken denk ik. 4 sterretjes.

Leuke film van Polanski, die bol staat van de eigenaardige personages.

Dat is ook gelijk het grote pluspunt aan de film. Elk personage heeft zo zijn of haar eigenaardigheden en daardoor tegelijkertijd ook iets sympathieks over zich heen, hoe fout de persoon soms ook is. Het acteren is heel behoorlijk en de locatie op een afgelegen eiland is ook een goede keuze. In combinatie met de af en toe fraai geschoten zwart-wit beelden zorgt dit ervoor de film de gehele speelduur erg sfeervol is.

Het verhaal zelf oogt soms wat samenhangend, maar het leuke is daardoor dat het wel enorm onvoorspelbaar blijft. Spannend is het allemaal niet, maar de ruziënde gangsters en andere aparte personages zorgden regelmatig voor een lach op mijn gezicht. Absurditeit ten top dit en dat kunnen ook hele leuke films zijn, zo blijkt hier wel.

3,5*

He gave me Hell

Ik was eigenlijk van plan om niets meer van Roman Polanski te kopen. Niet omdat hij de laatste tijd zo slecht in het nieuws komt, daar ga ik echt geen films voor laten liggen, maar eerder omdat ik meer slechte ervaringen dan goede met de regisseur heb. De Franse/Poolse regisseur heeft echter met een aantal van mijn favoriete acteurs en actrices samengewerkt waardoor ik me er toch vaak op betrap hem toch nog eens kans te geven. Zo ook met Cul-de-Sac vanwege Françoise Dorleac.

Ik heb dus een vreemde relatie met de films van Polanski. Zo'n jaar of 2 geleden maakte ik voor het eerst kennis met de regisseur via Oliver Twist en dat was een kennismaking die niet zo'n succes werd. Ach, dan proberen we nog eens een film van hem dacht ik bij mezelf en ik zette Fearless Vampire Killers op. Helemaal geen succes maar met The Ninth Gate wist hij me een beetje te overtuigen en met Death and the Maiden was het helemaal prijs. Dan kwam echter Chinatown en daalde de regisseur terug in mijn achting maar zoals hierboven gezegd wou ik hem deze kans nog geven vanwege de rol van de mooie Française. En daar ben ik blij om want dit is zonder twijfel zijn beste werk dat ik tot nu toe heb gezien, het verslaat zelfs nipt Death and the Maiden. Ik had hier eigenlijk nog nooit van gehoord en had ook compleet geen idee waarover de film ging toen ik hem gisteravond in de DVD speler stak maar het valt op dat de film op zich wel wat gelijkenissen heeft met Death and the Maiden. Beide films situeren zich in een afgelegen huis en gaan over de inbreuk op het privéleven van een koppel. Het is hier echter een stuk komischer gebracht en tot mijn verbazing werkt dat eigenlijk vrij goed. Iedereen heeft zijn eigen merkwaardige karaktertrekken en dit zorgt dan ook voor een samenraapsel van vreemde situaties die in combinatie met de zwart-wit cinematografie erg mooi tot hun recht komt.

Misschien wel het beste dat ik tot nu toe van Donald Pleasence ben tegengekomen. Nu gebied de eerlijkheid me erbij te zeggen dat de enige rollen waarin ik me hem nog levendig kan voorstellen de Halloween reeks en een Bud Spencer & Terence Hill film zijn maar hier is hij toch wel erg goed op dreef. Die kale gestoorde kop is al schitterend op zichzelf maar het is vooral het samenspel met de hartensmeltende Françoise Dorléac die erg leuk is. Dorléac hier op het hoogtepunt van haar schoonheid, vanwege een fataal auto ongeluk een jaar later zou het ook nooit meer verminderen, maar ook overduidelijk op het hoogtepunt van haar kunnen. Blijft toch enorm zonde dat we hier nooit meer van hebben kunnen zien. Degene die misschien nog het meeste de show steelt is Lionel Stander die de rol van gangster mag vertolken. Heerlijk rauwe stem en ook perfect ingespeeld op Pleasance en Dorléac. Zonde dat Jack MacGowran nog zo snel het loodje legt, had ik nog wel meer van willen zien. Let vooral ook nog op de 2e mooie Française die de film rijk is, namelijk Jacqueline Bisset, in een kleine bijrol aan het einde.

Met zo'n 6 films ben ik eindelijk aan de tweede film van Polanski gekomen waar ik een 4* aan kwijt kan. Vreemd dat dit dan weer als één van zijn mindere films wordt beschouwd maar dan weet ik in ieder geval waar ik achter moet gaan want al zijn 'klassiekers' à la Chinatown zijn mij al tegengevallen. Het trio Pleasance, Dorléac en Stander stelen de show in deze zwart-wit komedie.

4*

In de tijd dat Polanski nog één van mijn favoriete regisseurs was vond ik dit een geweldige film, maar nu ik hem na al die jaren terugzie ben ik toch wat minder enthousiast. Vooral doet dit me (té) sterk denken aan de "absurdistische" toneelschrijvers uit de jaren 60 zoals Beckett, Pinter en Ionesco, met de mysterieuze en nooit geziene baas (Godot, anyone?), de geïsoleerde situatie die zich uitstekend voor machtsspelletjes en veranderende relaties leent, de miscommunicatie, de plot die eigenlijk alleen maar uit de onderlinge verstandhoudingen bestaat, en het open einde. Allemaal zeer onderhoudend, prima gespeeld en met een goed gevoel voor zwarte en soms macabere humor, maar ook wel gedateerd op een manier die mij niet bijzonder vrolijk stemt.

Tegenvallende film waarin een crimineel op de vlucht onderdak zoekt bij een pas getrouwd stel. Een simpele opzet wat op zich een prima film op had kunnen leveren. Maar de personages vond ik vrij irritant en niet alleen vanwege het acteerwerk. De humor was ook niet aan mij besteed hier. Wat mij betreft met afstand de minste film die ik van Roman Polanski heb gezien.

Polanski is zo'n regisseur die bij mij altijd wel een ruime voldoende scoort en hij stelt wederom niet teleur. Ik had geen idee wat ik van Cul-de-Sac moest verwachten -ik verwachtte Polanski goes Nouvelle Vague- en het blijkt een erg aangename film te zijn, vooral dankzij de acteurs, het goed gebruik van de fraaie locatie en een minimalistische maar effectieve plot.

Pleasance is op dreef als de enigszins neurotische kasteelbewoner, en ook Dorléac had meer in haar mars dan alleen maar mooi wezen. Leuk hoe zij de boel steeds probeert te laten escaleren onder de ongeruste blik van Pleasance. Lionel Stander heeft echt zo'n markante kop alsof hij 30 jaar in de boksring heeft gestaan, doet het ook prima, en het onderlinge gebekvecht tussen de drie, met korte tussenpozen van verbroedering, is grappig om te volgen. Ik vond de film eigenlijk ook niet echt inzakken, steeds als dat dreigde te gebeuren kwam er wel weer een leuke wending. En op het einde dan toch nog de geweldsuitbarsting die al lang aangekondigd was maar ik in dit geval wel had kunnen missen. Maar ja, hoe had dit dan moeten eindigen. Grappigste shot was wel die van de geschminkte kop van Pleasance terwijl de gewonde gangster "Doris" uitroept.

Verder kleine rolletjes van o.a. Jack MacGowran uit The Fearless Vampire Killers (hij blijkt trouwens een stuk jonger te zijn dan ik had gedacht) en een piepjonge Jaqueline Bisset als saaie modesnob.