The Man with the Iron Fists (2012)

Redelijk, maar kon écht beter.

RZA wil teveel door zowel een schrijf-, acteer- en regisseurcredit op zich te nemen. De ingrediënten zijn wel aanwezig, maar echt helemaal werken doet het niet. Overigens wel zichtbaar dat Eli Roth heeft meegeholpen aan het script, qua gore kom je prima aan je trekken. Maar echt meegaan in het verhaaltje zit er jammer genoeg niet in. Duidelijk enkel bedoelt voor ongein en actie - iets wat ik meestal niet erg vindt -, hier mocht het echter wat meer.

Deels is ook RZA's onkunde om de cast te leiden - waaronder hemzelf - het probleem. Namen als Liu en Cheung redden zich nog maar vooral bij de kleinere rollen schort er weleens wat. Tja, wat fun hier en daar, maar verre van wat het kon zijn. Beetje wat HarmJanStegenga zei, wordt teveel focus gelegd op het vechten en de rest wordt daarbij 'vergeten'/verwaarloosd.

3,5*

Een beetje malle bedoening, deze kruising tussen martial arts-spektakel en western. Nogal dik aangezet, qua alles eigenlijk: overdreven personages, overdreven geweld, overdreven humor enzovoort. De extreem bloederige gevechtsscenes zijn vermakelijk en cool in beeld gebracht, maar afgezien daarvan valt er weinig positiefs te melden. RZA is belabberd in de titelrol; als regisseur brengt hij het er iets beter vanaf.

Het begin, onder de welbekende klanken van een Wu banger, belooft veel goeds. De personages worden geïntroduceerd en het tempo is zodanig dat het vrij simpele verhaal vrij goed valt te volgen. Na pak m beet een uur zijn mijn kijkgenoot en ik het spoor wat bijster geraakt. Dit kan liggen aan de hoeveelheid kush die we ondertussen verdampt hebben, maar ik vond de film inmiddels behoorlijk rommelig.

Wel ziet alles er fantastisch uit in dit regiedebuut van de RZA, één van mijn helden in de jaren negentig. Maar de muziek vind ik het sterkste onderdeel, het acteerwerk is vrij matig. Al met al leuk om een keer gezien te hebben, meer niet.

De man with the irion fists is niet echt een geslaagde film. Het is vooral rommelig, chaotisch en de sterke scenes die waarschijnlijk in het hoofd van RZA geslaagd zijn zijn zwak verfilmd.

Toch vermaakt de film wel als je hem met een paar maten gaat kijken en niet al te veel verwacht.

De vecht scenes zijn redelijk sterk en het verhaal is behoorlijk lollig. Ik vind hiphop en martial arts wel goed bij elkaar passen al zitten er hier ook behoorlijk wat missers in. De rol van Crowe vind ik echt een van zijn slechtste ooit. Hier en daar zit er toch wel wat leuks in deze film.

Wat vreselijk matig zeg En dat terwijl de trailer nog wel een boeiend filmpje liet zien. Althans, daar leek het even op. Maar op bijna elk front is dit vreselijk matig. Dieptepunten zijn wel de beroerde slowmotion gevechten, de lelijke montage en het ergste, de muziek. Wie bedenkt het om een oosterse vechtfilm te ondersteunen met hiphop? Sowieso waardeloze herrie, maar dat terzijde. Uiteindelijk hou je vooral veel extreem geweld over, maar ook dat is al in vele films veel beter en leuker gedaan, denk bijvoorbeeld even aan Kill Bill. Nou wil ik de film geen absolute drol noemen, want het was af en toe best geinig, maar het is bepaald geen aanrader.

2*

Actie en het decore beviel mij wel.

Het verhaal bevat weinig diepgang , maar dat vindt ik in dit soort films niet storend.

Zeer vermakelijke nonsens dat er bij vlagen erg vet uit ziet, met name de finale in het bordeel. De setting is niet bepaald mijn ding. Ik doel dan met name op de verschillende clans, zoals de Golden Lions. De gevechten zijn redelijk bloederig in beeld gebracht, maar het CGI gehalte is daarbij ook erg hoog.

3.0 *

Zoals ik al verwacht had:

The man with the iron fists is veel geschreeuw en weinig wol.

Het acteerwerk is matig, met name RZA kan zich beter bezig houden achter de schermen, al schort er ook nogal wat aan het script en de vertelling.

De actie is niet echt spectaculair. Ik heb veel films (van Aziatische makelij) gezien die een sterkere choreografie hebben en bovendien beter in beeld gebracht zijn.

Ook Russel Crowe en Lucy Liu zijn als toevoeging weinig waard. Lekker laten liggen deze film, hij verrast namelijk nergens.

Had op meer gehoopt.

Het is jammer om Tarantino weer bij deze film te hoeven betrekken, RZA kwam al met Shaw Bros referenties aanzetten alvorens Kill Bill nog maar in de gedachten van Tarantino bestond. Verder zal het best zo zijn dat RZA op bezoek is geweest op de set van Kill Bill, maar het is niet bepaald alsof Tarantino daar zelf het martial arts genre stond uit te vinden.

Ik vond het in ieder geval beter te pruimen dan Kill Bill. RZA zit minder met z'n vinger in eigen reet waardoor er gelukkig wat meer lol in z'n film sluipt. Komt vooral tot uiting tijdens de gevechten vond ik. Goed vermaak (signatuur van Yuen meermaals te zien), al duurt het tot het laatste gevecht alvorens het écht op niveau komt. Het is vooral jammer dat het tussen de gevechten door wat misloopt.

Visueel wat karig als er niet gevochten wordt. Sowieso liggen de standaarden ondertussen erg hoog in dit genre en RZA komt er niet echt in de buurt. Helpt ook niet dat Stephen Fung net dit jaar met z'n Tai Chi reeks komt aanzetten. Wel leuk zijn de split screens en het eindgevecht, geeft het geheel een lekkere cartoonesque sfeer.

Acteerwerk is een duidelijk minpunt, ook het verhaaltje heeft een te hoog Shaw Bros gehalte. Was al flimsy in de jaren '70, lijdt tegenwoordig toch écht aan bloedarmoede. Wel oké was de voice over en de combinatie met hiphop. Wie Samurai Champloo (en eigenlijk vooral Afro Samurai - met soundtrack van RZA) gezien heeft weet dat deze combinatie opperbest kan werken, al vond ik het uiteindelijk in die twee series toch iets kundiger uitgevoerd.

Liu verder in een aardige rol, Crow is echt een miscast van jewelste. Het resulteert in een film die vermaakt tijdens de gevechten, wat saaiig is daartussen en op het einde nog een kleine boost krijgt door een goede en zeer amusante climax.

2.5*

Geinig af en toe, maar eigenlijk gewoon heel slecht. Ik heb het idee dat RZA zijn personage van Californication aan het naleven is. Hij kan gewoon niet acteren en het verhaal is ook niet echt goed. DE film moet het vooral hebben van Russel Crowe en de harde actie scenes. Maar zelfs die waren vaak zo over the top dat het niet aansloeg. Wel geinig om WWE/UFC ster Batista in actie te zien, minder lomp dan verwacht.

2.5*

Op zich heb ik eigenlijk wel wat met chinees-amerikaanse genreverwarring. Dat levert af en toe echt geniaal leuke films op.

Maar deze film scoort toch best slecht. Het verhaal wordt in de eerste tien minuten wel veelbelovend ingezet (jammer van de voiceover), maar daarna vergeten. De acties zijn wat moeilijk te volgen - grotendeels omdat het beeld erg donker is. Camerawerk - positie, kadering, beweging - is nogal aan de slordige kant, en dat telt nog eens behoorlijk fout op bij het te donkere beeld. Je ziet nauwelijks waar je naar zit te kijken, zo erg wordt het.

Op zich vind ik RZA dan nog niet heel slecht spelen - en zo'n grote rol heeft hij nou ook weer niet. Russel Crowe en Lucy Liu doen het wel wat beter. Maar je moet wel een heel verstokte fan zijn om deze film daarom te gaan zien.

Tja, dit was toch niet best.. had stiekem wel op iets beters gehoopt.

De keuze voor hiphop was op zich niet zo'n probleem wat mij betreft.. maar het is vooral een enorm rommeltje (dat gelukkig naar het einde toe wat beter wordt).

Regisseren is toch een vak en vooral qua vertelling faalt RZA hier wel erg hard.

Het was ook niet zo snugger om zichzelf als de hoofdrolspeler hier te casten.

Aan de andere kant kun je dat ook wel verwachten, het is een typische film binnen het Wu-Tang universum. Dat is ook wel te merken aan vele reacties hier.

Dit is niet zomaar een 'Oosterse' actiefilm maar duidelijk een gevolg van RZA's hele carriere. De taal, de imagery, de muziek, alles past hier binnen. Het is niet voor niets dat hij gewoon Amerikanse ghettoslang gebruikt in een Oosterse film. Dat is niet per ongeluk of zo.

Muzikaal had het allemaal een stuk beter gekund.. RZA kan toch wel met wat vetters op te proppen komen dan dit.. beetje commercieel allemaal. En dan Shame on a Nigga in een rare remix bij de opening credits, beetje jammer.

p.s. wel een erg lollige rol van Crowe trouwens, haha..

Kan me in alle kritieken vinden...en toch valt mijn cijfer de andere kant op. Had een beetje een 'gayfish' gevoel erbij, is het geniaal of vind RZA het vooral geniaal en presenteert hij het slim? Kan me geen fuck schelen dat hij geen brood heeft gegeten wat betreft narratief (BORING) en wat slordig is qua pacing, timing en vaak ook positionering. Hij is misschien iets té ambitieus, maar ik zie de charme dan wel en hou met niet vast aan wat slordigheden. Soms lijkt het simpelweg de draak te willen steken met enkele klassieke 'trekjes' binnen dit genre, wat erg verlichtend helpt binnen zo'n -met kaas overgoten- verhaaltje. Goed kunnen lachen, maar ook gewoon oprecht genoten van de rijkelijk gevulde actie. Redelijke settings en fijne choreografie...alleen mist het de finesse van het échte Oosterse werk. Crowe is inderdaad héérlijk bezig hier Dat is nieuw voor mij.

Best knap dat RZA Lucy Liu (deed haar "Kill Bill" act nog eens dunnetjes over) en vooral Russell Crowe heeft weten te strikken voor deze pulp-film. Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en ook de uitvoering is niet al te best, dat geldt ook voor de zeer matige cast (wel een paar fraaie Aziatische vrouwen). Gelukkig zitten er wel een aantal aardige vechtscenes (ook veel) in en het bloed vloeit rijkelijk (zag er wel zeer nep uit allemaal). Ook zijn sommige scenes best bruut maar al met al is dit toch een ietwat teleurstellende film.

Nee, als we het dan toch over "Fist" films hebben doe mij dan maar een "Kinky Jo" film, daar heeft de vuist pas echt een rol van betekenis

Vervelende film. Te veel personages, rommelig verhaal, onoverzichtelijke actie. Jammer want het had wel ingrediënten die mij goed liggen. 2*/2,5*

If you damage my girls... I damage your boys.

Ik heb genoten van deze film! De film leek bijna een B-film, door de dialogen en het belabberde acteerwerk van velen, màar door de sterrencast die weer wel geweldig acteert en levert, en de geweldige smeuïge gore scènes vond ik dit tot echt een goede film. Er wordt weliswaar gebruik gemaakt van CGI bloed, maar dat mag niet deren.

Lang geleden dat ik een Chinese vechtfilm heb gezien waarbij ze vliegen in de lucht. Old scool! Leuk ook vond ik de 'Brass Body.' Lekker je verbeelding erbij gebruiken.

Russel Crowe vertolkt zijn rol gewéldig. De echte baas is toch echt Lucy Liu. Wat een voorbeeld vrouw! RZA was een stuk minder. Zijn voiceover vond ik slecht en zijn acteer werk ook.

De hele yin-yan wat terug komt bij de Gemini vechtscène vond ik erg mooi gedaan. Zelfs de positie waarin de man en vrouw dood liggen was yin-yan!

De filosofie van de Boedhha wat RZA geleerd heeft, vond ik ook mooi om te zien. De hoog leraar leek op master Pai Mei van Kill Bill. Dat RZA daarmee zijn nieuwe armen mee weet te bewegen nou ok, vooruit.

Het verhaal op zich vond ik eerst een beetje ingewikkeld. Gelukkig leidt de hele film naar een mega grote eind battle, waar alles samenkomt.

Omdat ik het op momenten toch bijna een B film vond geef ik het maar 3*. Het had de potentie echter om een betere film te kunnen zijn.

Russell Crowe past niet echt in deze film, RZA ook niet.

Daarnaast is het een geweldige vechtfilm, verhaal zit aardig in elkaar.

Vechtscenes zijn mooi gedaan, veel actie. Vond de filmbeelden als strip ook mooi gedaan.

En ik denk altijd maar dat als je de werkelijkheid wilt zien je geen films moet kijken.

Gebalanceerd gekker.

Dat RZA tot de vriendenkliek van regisseur Quentin Tarantino behoort, moge duidelijk zijn. De componist van Kill Bill leerde zodoende Eli Roth kennen en het tweetal kwam met deze ode aan de oude kungfu-film op de proppen. Om het af te ronden verbond Tarantino weer eens zijn naam aan het geheel en een hype was bijna geboren. Maar zoals RZA’s muzikale collega van Public Enemy al decennia eerder in de microfoon riep: Don’t Believe the Hype! Een waarheid als een koe. Want ondanks RZA’s oprechte liefde voor de oude Shaw Brothers producties (Wu Tang Clan verklaart wat dat betreft al voldoende), is dit een iets te rommelig allegaartje. Gordon Liu en co ten spijt.

Een over de top allegaartje, dat dan weer wel. Gelukkig maar, want er blijft genoeg vermakelijkheid over om de rit uit te kunnen zitten. Russell Crowe en Lucy Liu houden de aandacht van de kijker voldoende vast, Pam Grier geeft eventjes acte de presence en zelfs Beau van Erven Dorens valt vreemd genoeg te bewonderen in een piepklein bijrolletje. De vechtscènes zwalken enorm maar zijn wel onderhoudend. Ze doen ondanks de verplichte split-screens helaas niet cartooneske genoeg aan. De vertelstem van RZA is beter dan zijn gemiddelde beeldperformance, maar een kniesoor die daar bij een film als dit over valt. Het had echter wel iets meer gebalanceerd en gekker gemogen allemaal.

Redelijk.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Rommelige film met prachtige gevechten,veel bloed en weinig inhoud.

Russel Crowe vond ik hier niet op zijn best en wat was hij hier dik

Lucy Liu vond ik hier wel weer goed.

Rza had ik nog nooit van gehoord ik vond hem niet onaardig.

De gevechten waren leuk maar verder viel het mij tegen.

Het gaat werkelijk nergens over...tja over het goud van de keizer, dus vechten maar...

Dankzij de mooie gevechten en prachtige decors heb ik me toch redelijk vermaakt en

daarvoor toch nog een krappe voldoende.

3*

Waar The Room een Tommy Wiseau egotrip was, bewijst RZA met deze film dat ook hij moet maken dat hij weg komt uit de wereld der cinema, want de enorme hoeveelheid wantalent die hij hier tentoon spreidt, is een gruwelijke belediging voor het intellect van de kijker. Buiten zijn afgrijselijke voice-over en monotone performance is zijn script zelfs als ode aan Shaw Brothers films (die al niet bijster hoogwaardig waren) zwaar ondermaats. De muziek voelt de hele film door ongepast aan en zijn voorliefde voor de meest irritante slow-motion shots die iedere vorm van ritme of impact uit de actie halen zijn funest voor een film die zou moeten draaien om goede martial arts gevechten. Enkele mooie shots daargelaten, heb ik niets gezien wat me ook maar op een bepaalde vorm stimuleerde om de film meer te waarderen.

Een eveneens grote fout is het feit dat men kennelijk ervoor gekozen heeft om de ene helft van de cast keurig Engels te laten praten (logisch voor Crowe en RZA) en de andere helft (oude mannetjes) hun eigen taal te laten spreken. Badguys die keurig accentloos Engels spreken verwarren in een setting als dit, helemaal als de performances al niet bijster interessant zijn. De enige die echt leuk was om te zien was nota bene Russel Crowe, die overduidelijk lol in zijn rol lijkt te hebben en zodoende (buiten het feit dat zijn personage alsnog nergens op slaat) nog voor enkele grappige momenten zorgt. Liu is een prachtdame, ze had hier niets te doen en haar personage was een praktische kopie van wat ze in Kill Bill mocht vertolken. Cheung is een prachtdame, veel meer dan als lustobject fungeren zat er voor haar hier ook niet in. Nee, op wonderbaarlijke wijze vond ik MMA vechter Bautista dan nog het minst vervelend acteren, hoe dit gebeurt is, is me onduidelijk.

Waar de film nog het meeste onder lijdt, is het feit dat het allemaal godsgruwelijk saai is. Ja, het is af en toe lachen geblazen op het moment dat er over the top gore momenten in gestopt worden, deze momenten zijn te spaarzaam om de film leuker te maken. The Man With The Iron Fists is een film waarvan ik blij ben dat ik hem slechts 1 keer in mijn leven zal hebben gezien.

Tarantino is zo'n regisseur/producer die net als Tim Burton nog steeds gewaardeerd wordt bij een groot publiek, maar eigenlijk al sinds de jaren '90 niets deftig meer gemaakt heeft. Burton's Frankenweenie wil ik al uitzondering klasseren trouwens. Ik weet wel dat Tarantino dit niet zelf geregisseerd heeft, maar als je de lijst ziet waar hij als producer meegewerkt heeft (Hostel, Grindhouse, Hostel part II, Machete) en dan nu dit, stel ik mij toch vragen waar de man van Pulp Fiction en Reservoir Dogs gebleven is. Zelfs de overroepen films Inglourious Basterds en Django Unchained vond ik verschrikkelijk...

Maar kom, de regisseur van dienst is niet Tarantino maar RZA, die het script met Eli Roth schreef. Het resultaat is een MTV-mashup van een western en een martial art film, met een hoop kitch overgoten. Waar het denkelijk de bedoeling was om een ode te brengen, is het met momenten een wat mindere parodie geworden met vooral een jong publiek voor ogen. Ik moest met momenten denken aan Shanghai Noon, maar dan zonder de leuke aanwezigheid van Jackie Chan.

Gelukkig zijn er momenten die wel werken en kan de maker rekenen op enkele boeiende acteurs die bij de actiemomenten nog enigszins kunnen boeien. Helaas neemt regelmatig de kitch het over, niet in het minst door de soundtrack die er als een tang op een varken te horen is. Westernmomenten met martial arts gevechten ondergedompeld met muziek van Wu-Tang Clan, Kanye West, Ghostface Killah, M.O.P. en andere rappers.

The man with the iron fists heeft voldoende absurditeit om te kunnen boeien en kan dankzij de cast en de gevechten zich nog recht houden. Maar door de afschrikwekkende lelijkheid van deze film kan het nooit een topfilm worden. RZA had dit script moeten uitbesteden, opdat we een goeie film hadden gehad.

Power belongs to no one, until it is seized through sex or violence

Ik ben een fan van kung fu flicks. Een fascinatie die zich een aantal jaren geleden al manifesteerde dankzij een aantal Shaw Brothers films en dit jaar verder ontwikkeld werd door het kijken van Jackie Chan's oeuvre. The Man with the Iron Fists leek perfect in dat straatje van films te passen maar de eerste reacties waren niet echt lovend (zeker de 0.5* van Ramon K was de druppel) waardoor de film wat naar achteren op mijn to-see lijst werd geschoven. Gisteren dan toch eindelijk eens tijd voor vrijgemaakt.

Veel van de commotie rond de film was vooral te danken aan RZA die in de regisseursstoel is gaan zitten. Commotie die compleet aan mij is voorbij gegaan want tot ettelijke minuten geleden had ik geen enkel idee vanwaar ik de man zou moeten kennen. Uiteindelijk blijkt dat ik hem semi ken want de naam Wu-Tang Clan rinkelt natuurlijk wel een belletje (al is dat wel vooral omdat die wat van de Shaw Brothers hebben gesampled alsook van all-time favoriet The Warriors) maar voor de rest loop ik niet warm of koud van hem. Soit, zijn keuze om rapmuziek in de film te steken is niet echt aan mij besteed maar ook op narratief vlak mist The Man with the Iron Fists wel wat. De eerste cut klokte af op een speelduur van 4 uur maar op aanraden van mede-producent Eli Roth werd de film gereduceerd tot anderhalf uur. RZA wou de film zelf in twee delen uitbrengen en ik geraak het gevoel niet kwijt dat het Eli Roth is die uiteindelijk de doodsteek is gebleken voor de film. Jammer want op zich heeft de film een aantal leukere ideeën (Brass Body!) maar het tempo wordt onderuit gehaald door onder andere een nodeloze flashback naar de Blacksmith's jeugd.

Maar de grootste stoorzender aan The Man with the Iron Fists is zonder twijfel Russel Crowe. Een acteur die ik redelijk hoog heb zitten maar jongens toch, dat niemand doorhad dat dit geen rol voor hem ging zijn. Het brengen van one-liners zoals 'You can call me Jack Knife' oid zijn dan ook werkelijk verschrikkelijk. Gelukkig brengt de rest van de cast het er nog vrij goed vanaf met Lucy Liu op kop. Een rol die wel wat aanleunt bij die uit Kill Bill maar bon, het stoorde niet. Ook Dave Bautista is verbazingwekkend genoeg geslaagd als Brass Body en Rick Yune, Cung Le en Byron Mann kunnen er zeker en vast mee door als X-Blade en de Silver en Gold Lions. Leuk ook om Pam Grier nog eens ergens tegen te komen. Visueel verbaast de film me nog het meest. Ietwat te weinig gevechten in het algemeen maar de stijl voelt nogal Woo-Ping Yuen aan, al is die wel heer en meester en wordt dat niveau nooit benadert, maar ook de climax krijgt een zekere dynamiek mee door de split screens.

RZA had misschien er beter gedaan om toch iets uit te besteden want nu oogt hij op vlak van zowel regie, hoofdrol en script vrij matig. De film wordt gered door een aantal leukere vechtscènes en een paar degelijke bijrollen. Een hoogvlieger is het echter niet.

2*

Ik vond t maar een apart verhaal. Zag em oo hbo wist alleen de titel. Wilde hem alweer bijna afzetten totdat russel crowe met zijn kop op tv kwam en daarna Lucy Liu. Ik bleef em kijken omdat ik de hele tijd met de vraag zat waar gaat dit over. Blijkbaar ging t om goud , maar had verder totaal geen inhoud. Ik lachte soms echt gwn om de film, bizar was het.

Een matig actiefilm...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk camerabeweging...

Prima verhaal...

Bekende acteur Russell Crowe...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Erg leuk en cartoonnesk filmpje van Wu-Tang Clan held: RZA, die overduidelijk al die tijd iets heeft met Chinese legendes, Wuxia enz. Waar hij voorheen nog met zijn crew de liedjes hier en daar vulde met sampletjes uit oude Kung-Fu films, mag hij nu eindelijk eens zijn jeugdinspiraties verwerken in een zelfgemaakte speelfilm...

Echt een verhaal bevat MWTIF niet en moet het meer hebben van de knipogen naar de oude Kung-fu films, maar dat geeft niet. Het is gewoon genieten van lekkere over de toppe vecht/hak en snij scene's en het verrassend goede acteerwerk. RZA deed het totaal niet slecht, Byron Mann was ook weer lekker op dreef als bad-guy, Lucy Lui deed ook weer denken aan haar rol uit Croughing Tiger, Hidden Dragon, en het was ook erg verrassend dat Russel Crowe nog even langskomt als een Britse goudzoeker, en ja... zelfs onze ouwe Crowe laat hier en daar nog wat trucjes zien. En ja, fantasie mag hier ook op zijn plaats zijn, met die ijzeren man en natuurlijk... de ijzeren vuisten van RZA.

Ook de settings waren lekker typisch en het was ook erg grappig dat de traditionele Chinese muziek word verwerkt met hiphop beats van Wu Tang Clan. Zeker geen slecht filmpje, RZA was lekker creatief bezig geweest.

4,0*

Zonder écht te weten wie dit maakte of wie eraan meedeed heb ik TMWTIF vaak genegeerd als deze in de bioscoop of op tv kwam. Om de éen of andere reden sprak het me niet aan. Onlangs heb ik het er dan toch maar op gewaagd en als je in de eerste seconden de naam van niemand minder dan Tarantino ziet tevoorschijn komen hoop je op iets geweldig. Dat de lijst daarna minder indrukwekkend is (een paar degelijke bij-acteurs, Russel Crowe en voor de rest niet veel soeps) doet eigenlijk al iets vermoeden.

De film begint eigenlijk wel hoopvol. Het voelt aan als een chinese Western en op de éen of andere manier hadden de eerste minuten ook een échte tarantino-vibe. Alleen merk je al snel dat acteur en regisseur RZA niet het talent heeft van eerstgenoemde en al snel die sfeer laat vallen wat de film volledig doet inzakken. Want die sfeer in het begin zorgde ervoor dat de karakters, ook hun namen, de locaties etc verantwoord leken zoals alleen in Tarantino-films de belachelijkheid realistisch wordt. Door dat weg te laten, redelijk snel zelfs, wordt de film een soort van misplaatste parodie die vooral bol staat van de actie. Die actie is in het begin best nog aardig. Door de mutant-achtige elementen krijgt elk nieuw personage vaak zijn intrede via actie waardoor in de eerste helft de actie best nog aangenaam om zien is, omdat elk personage een eigen soort 'superkracht' of talent heeft. Maar eens alle personages in het verhaal zijn geplaatst merk je ook de eentonigheid van die actie en gaat die al snel vervelen. Dat het titelpersonage wel héél laat zijn échte intrede doet en er eigenlijk belachelijk uitziet met die ijzeren armen zorgt wel voor een grote anticlimax. Achteraf lees je dan wel dat de film amper 15 miljoen kost wat het wel een beetje verzacht. Want de cast alleen al zorgde voor een hap en alles ziet er op zich wel goed uit. Alleen hadden RZA en Eli Roth een wat beter scenario voor handen mogen schrijven dat niet zo aanleunde tegen Tarantino's beginfilms want de capaciteiten om die in werkelijkheid uit te voeren op beeld hebben ze uiteindelijk niet.

The Man With The Iron Fists is een matige actiefilm. De film begint sterk als een Tarantino achtige Chinese western maar vervalt al snel in een saai en soms belachelijk actie-epos.

Erg middelmatig. RZA probeert erg veel in deze film te stoppen, maar het uiteindelijke resultaat is een goedkope imitatie van betere Aziatische films. Tekenend wellicht dat een op halve kracht spelende Crowe er qua talent en presènce ver boven uit steekt. Voor de niet al te kritische kijker.

Raar dat Tarantino en Roth hier hun naam aan wilde verbinden.

Geen slechte film. Erg vermakelijk. Wel een beetje over de top. Redelijk goed geacteerd

Mwa.

Hier en daar zit er wel een leuk stukje in, maar uiteindelijk is The Man with the Iron Fists een rommelhoop. Geregisseerd door ene RZA, ik vermoed een rapper(?), die ook nog eens een prominente rol speelt, maar in geen van beide rollen uitblinkt. Dat gezegd zijnde is de mix tussen verschillende stijlen niet eens grandioos mislukt. Dat hiphopsfeertje kon er nog wel bij.

Enige is dat de film een aantal zéér matige tot ronduit slecht geregisseerde actiescènes heeft en er amper leuke typetjes rondlopen. De pruiken van Bronze Lion en co lijken zo uit de garderobe van Tokio Hotel te komen. Het is tot de finale wachten tot een deftige actiescène - die komt er dan uiteindelijk toch waardoor ik nog heel even twijfelde deze toch een voldoende te geven. Maar daarvoor is het eerste uur echt wel te mager en te rommelig.

2