Battleground (1949)

Oud maar wel nog goed. Vergelijk het maar met een fles wijn.

Natuurlijk is de film al zeer oud en natuurlijk zie je nauwelijks de vijand (in dit geval de Duitsers) maar toch viel hij nog prima te kijken ondanks dat het een zwart/wit film was. Ze zenden hem soms nog uit op TCM.

De bevrijding van Europa, dat gebukt ging onder het oorlogsgeweld, werd eindelijk ingezet. Deze film gaf als een van de eerste hier een realistisch beeld van. Niet dat heroïsch Amerikaanse gedoe. Hierna volgden nog vele andere soortgelijke films. De film moest toentertijd zeer indrukwekkend zijn maar is dat nu nog steeds. Mooie oude en echte realistische oorlogsfilm. De setting/sets zijn sfeervol, realistisch en kil. De soundtrack is goed en de verschikking van de oorlog wordt hier goed gefilmd. Net zoals de gevechten. Ook de acteurs doen het hier zeker niet slecht. Aanradertje. 4,0.

Erg goede oorlogsfilm. Als oorlogsfilms als Rambo je maatstaf zijn dan hoef je deze zeker niet te kijken. Deze film draait op dialogen en de meer menselijke kant van een oorlog. Zeker geen "actie" film dus. Van wat ik weet van de slag rondom Bastogne komt deze film vrij authentiek over. Ik had niet de indruk naar een oude film te kijken. Film is mooi gemaakt met over het algemeen heel goed acteerwerk.

Iemand haalt al de film Battle of te Bulge aan en deze had ik toevallig de dag ervoor bekeken. Ondanks dat deze best vermakelijk was, stoorde me ik aan allerlei randzaken. De tanks die totaal niet van die tijd waren en de tanks die dat wel waren rondjes leken te rijden in elke scène. Wat mij betreft appel met peren vergelijken.

Een enkele uitzondering daargelaten heb ik doorgaans niet zo veel met oorlogsfilms, die zich afspelen aan het front. Dit is zo’n uitzondering. Regisseur Wellman heeft op basis van een uitstekend script van oorlogsveteraan Robert Pirosh een authentiek oogend relaas gemaakt over het wel en vooral het wee van Amerikaanse soldaten van de 101e Luchtlandingsdivisie, die betrokken waren bij de Slag om de Ardennen in de winter van 1944/45. Het kan wel vijftig jaar of langer geleden zijn, dat ik de film voor de eerste keer gezien heb, maar het beeld van de strompelende, tabakpruimende James Whitmore (The Shawshank Redemption) is mij altijd bijgebleven. Bij deze vernieuwde kennismaking mag ik constateren dat de andere acteurs nauwelijks voor hem onderdoen.

Wat een afschuwelijke poster overigens. In de film speelt maar een vrouw en die ziet er allesbehalve uit als de vrouw op de poster.

Nadat de geallieerde legers het grootste deel van België al hadden bevrijd, pleegden delen van de Duitse Wehrmacht en SS een wanhoopsoffensief. Het Belgische plaatsje Bastogne (Bastenaken), verdedigd door de Amerikaanse 101 Airborne Divisie werd gedurende drie weken omsingeld door het Duitse leger.

Deze film laat een relaas zien van dat 101ste Airborne Divisie dat onder zware omstandigheden vastzat. Het is een aangrijpend relaas over een kleine groep soldaten die in al hun menselijkheid (inclusief menselijke zwakheden, een ongelijke strijd voerde tegen het verbeten tegenoffensief. Veel actie is er niet maar doordat de focus lig op de kameraadschap onderling en wat humor weet deze film meer dan een goede indruk achter te laten.

Dit kwam mede doordat het scenario, wat is geschreven door Robert Pirosh, zelf als soldaat in België had gevochten ( niet in het regiment uit de film die was fictief) De historische gebeurtenissen of persoonlijke herinneringen maken dat deze film erg menselijk overkwam.

De film werd opgenomen aan de Amerikaanse westkust en meerdere opnames zijn gemaakt in de studio. Tevens wordt er ook wat archiefmateriaal gebruikt van Amerikaanse vliegtuigen die voedsel en ammunitie droppen. De film start vrij rustig maar als het offensief eenmaal op gang komt, blijft de vaart er goed in. Dit waas dan ook een erg goed WWII-verhaal over hoop in een tijd van hopeloosheid.

Oudje die ik via Marktplaats op de kop tikte en niet bepaald spijt van gekregen heb.

Ondanks de slecht gekozen locatie in het begin van de film, en het feit dat men het nergens echt koud lijkt te hebben, vooral het eerste half uur tot drie kwartier, doet dit niet echt afbreuk. Laten we eerlijk zijn, het stof en zand dat opwaait tijdens de excersitie past helemaal niet in het beeld van Noord-Frankrijk eind 1944 tijdens de koudste winter gedurende de oorlogsjaren. Daarnaast geeft wat mij betreft het jolige gedrag van de soldaten, zelfs op patrouille in het bos, wel eens wat wrijving met de bekende en grimmige werkelijkheid. Maar goed, dat is iets dat uiteraard in het tijdsbeeld gezien moet worden...

Het tweede deel, na het vallen van de sneeuw, en stijgen van ontberingen, stijgt tegelijk ook de kwaliteit en inhoud van de film. Bijzonder kouwelijk komen de troepen nog steeds niet over maar de ellende en wanhoop straalt er op het einde wel af. De uitgebreide schoten wisseling mag er ook zijn en klinkt zelfs bijzonder goed voor die tijd. Leuk is de Hellcat die voorbij komt en uiteraard ander materiaal en details zoals de strooi biljetten en het beruchte 'nuts' moment. Goed zijn de gemonteerde echte beelden en uiteraard is James Whitmore van de partij die behalve de Shawshank alleen maar gecast lijkt te worden voor rollen als onderofficier.

Battleground Bastogne is voor zijn tijd een meer dan prima oorlogsfilm en veegt qua realiteit en details de vloer aan met The battle of the Bulge, en dat voor een film uit '49.

Aardige oorlogsfilm, geschoten in stemmig zwart-wit, over amerikaanse soldaten die vast komen te zitten in de belegerde belgische stad Bastogne in december 1944. De nadruk ligt hier duidelijk meer op personages dan op spektakel, maar eigenlijk pakt dat prima uit. De onderkoelde dialogen zijn eersteklas en de film weet met weinig middelen veel sfeer neer te zetten. Knap ook hoe de film kunstig manouvreert tussen melige humor en wrang drama.