Chuen Jik Sat Sau (2001)

Weer een erg mooie typische Chinese actiefilm. Met heerlijke John Woo achtige actiescenes met een liefdesverhaal der doorheen gemengt. Bijna alle actiescene's waren in Slow motion gefilmd en zagen er daardoor erg mooi en stijlvol uit. Andy Lau en Takashi Shimasori zetten allebij erg leuke rollen neer. De locaties zijn ook erg mooi en gevarieerd. Het begint allemaal erg goed met die executie in een treinstation van Kuala Lumpur. En meteen daarnaa een erg mooie Shotgun kills scene op een politiebureau. Waarbij de shotgun verstopt is in een pakket met bloemen.(the old story) en dat Lau dan bij een gevangende een stuk of 50 granaten in zijn cel gooit, dat ie wegrijd op zijn motor met achter zijn rug een heerlijk overdreven explosie. Beter kan een film niet beginnen.

Helaas zakt de film later nog wel wat in en word het op sommige ogenblikken best saai. Maar de mooi in beeld gebrachte actiescenes blijven je maar achtervolgen. Eigenlijk gaat de film daar ook alleen maar om. Natuurlijk moet je deze film niet kijken voor het verhaal en de liefdesscenes. Enkel en alleen voor de locaties en de actiescenes. De mooiste actiescene vond ik die in de flatblok. Langdurig, en grotendeels in Slowmotion.

Het einde met die schietpartij in die loods met vuurwerk was voor mij nou net iets onduidelijk.

Voor de rest een heerlijke HK-actiefilm. Zoals het hoort.

4,0*

Ook maar eens begonnen aan de filmpjes van To

Pluspunten zijn hier vooral de actiescènes en de coolness van de film. De actiescènes zijn enorm tof opgezet en prachtig geschoten. Camerawerk en editing dragen hier veel aan bij maar mogen nog net iets preciezer, wat gecontroleerder.

Verhaaltje stelt niet zo heel veel voor maar is ook niet echt nodig. Script rommelt dan wel weer behoorlijk en ook het acteerwerk is nou niet echt van hoog niveau. Vooral voor Tok hadden ze misschien een wat charismatischer iemand moeten casten. Muziek had ook wel wat beter gekund.

3.5*

Levendige, kogelrijke en extravagante actiestrijd tussen huurmoordenaars. De één kil en efficiënt, de ander flamboyant en met veel gevoel voor theater. Andy Lau mag zich wat dat betreft uitleven. Visueel komt To wat ruwer, wilder en vuiler voor de dag dan de gecontroleerde, weelderige stijl die ik prefereer, maar dat past dan weer wel bij deze tweestrijd. Bovendien levert het aardig wat vuurwerk op en daar weet hij uiteraard wel raad mee. Noem het maar een soort slow motion opera.

Je kan het pretentieus noemen, maar To doet het met een flinke grijns en veel plezier. Een verhaaltje is dan al gauw ondergeschikt, al is het hier wel dusdanig aanwezig dat je het idee krijgt dat ze hun best hebben gedaan om het allemaal binnen een beknopte speelduur te proppen. De enige keer dat het echt dolende is, is gek genoeg richting en rondom de climax. Normaal gesproken is Suet Lam de klos, dat is-ie ook, maar vooral Yam heeft een wat ongelukkig rolletje te pakken.

Dat Chengels helpt niet en wanneer hij dan op het eind dan eindelijk echt aan bod komt, lukt het niet meer. Daarvoor is het een vrij vitaal filmpje dat al geinig opent met de granaten en zo'n beetje heel Zuid-Oost Azië bestrijkt. Macao ís zelfs even het Wilde Westen en er wordt niet bepaald geschroomd om andere referenties de film in te slingeren. Zo zijn de Point Break-maskertjes goed voor één van de hoogtepunten. En die zijn talrijk genoeg om weer van een geslaagd filmpje te spreken.

Zie hier niet veel lovends in; geef me dan maar nog een rondje Assassins met Stallone, waar deze film een slap aftreksel van lijkt. Ik vond deze film een "TV serie van de jaren '80" stijl hebben met vreemde bokkesprongen en met een weinig betekenend amoureus zijplotje.
Vooral Lau doet het goed en hij krijgt ook veel meer screentime dan zijn tegenspeler. Actie is er genoeg maar het is wel erg matige actie. Nu ben ik ook niet echt een fan van overdreven slowmotion gebruik. Het einde met dat vuurwerk in de loods en de eindafloop vond ik dan toch nog weer de moeite, samen met de talrijke referenties naar andere actiefilms waarvan Point Break me het best bijblijft. Kon beter.

Weer eens gezien.

Een filmpje dat aan de wieg stond van To's grote bloei, dat merk je ook wel. Zo fijn of indrukwekkend als in z'n beste film is het hier nog niet, maar alle ingredienten zijn wel al aanwezig. Dat wil zeggen stijlvolle actie, een luchtige sfeer met quirky details, maar toch ook gewoon sterke misdaad/actie scenes.

Lau draagt deze film, Sorimachi moet niet veel onderdoen maar heeft net een wat minder dankbare rol. Ook de bijrollen zijn sterk gecast wat mij betreft. Simon Yam en Lam Suet zijn beiden HK behang die altijd wel een glimlach om mijn gezicht toveren.

Een paar toffe verwijzingen naar andere films (To doet er ook niet moeilijk over en noemt ze vaak zelfs bij naam), maar altijd met een eigen kwinkslag. Verder lekker stijlvolle regie, vlotte actie en een meer dan waardig einde. Was een beetje bang voor herziening, maar dat viel echt dubbel en dik mee.

4.0* en een uitgebreide review