Wadjda (2012)

Vanaf 18 april in de bioscoop (Wild Bunch)

Zéér benieuwd naar deze film met een soundtrack van mijn favoriete componist, Max Richter. Binnenkort in de Lumière in Brugge.

Behoorlijk in het nieuws de laatste dagen.

Gemaakt door een vrouw. En dat is nog al wat voor Saoedische begrippen.

Alles stiekem geregisseerd vanuit een busje.

Toch wel benieuwd naar!

vrij matig als film eerlijk gezegd, 3 sterren voor emancipatie

Deze film wordt op het Arab Women's Film Festival 2013 (Filmhuis Den Haag) vertoond, op 9 maart 2013. Voor meer info/tickets: www.arabwomensfilmfestival.nl of www.filmhuisdenhaag.nl

Er goed verhaal, redelijk genuanceerd, klein gebracht. Jammer dat er - op de eindscène na - cinematografisch niet veel te beleven is aan deze film. Er had wel meer gedaan kunnen worden aan de belevingswereld van Wadjda, die wordt nu niet optimaal weergegeven.

Toch knap, geregisseerd vanuit een busje, in een land met een voor ons onbegrijpelijke cultuur. De cinematografie en het acteerwerk waren niet erg indrukwekkend, maar mijn waardering voor deze film en voor de regisseuse, die haar nek ver uitstak door dit te filmen (en ook nog in Saoedi Arabië zelf) is zo groot dat deze waardering ook meegenomen is in mijn cijfer.

Het meisje Wadjda is heerlijk eigenwijs en dat zorgde regelmatig voor een glimlach op mijn gezicht. Toch is het in en in triest, dat zo'n meisje zo moet even in een conservatieve, en hypocriete wereld. Mijn glimlach verdween dan ook regelmatig om plaats te maken voor afschuw. "Wadjda" maakt indruk.

Een pluim voor de maakster van deze feministische film, die onder vreselijk moeilijke omstandigheden tot een alleszins aanvaardbaar eindresultaat is gekomen. Het verhaal is op zich niet bijzonder en ook de cinematografie is niet geweldig, maar dat kan ook moeilijk anders gezien de haast onmogelijke omstandigheden (vanuit een busje).

Rekening houdend met het feit dat alleen de actrice Ahd (de strenge onderwijzeres) enige ervaring heeft in de filmwereld, valt het acteerwerk zeker niet tegen. Reem Abdullah (de moeder) is zonder meer een mooie vrouw. Jammer dat ze dat zo wegstoppen.

Al met al een bescheiden maar tegelijkertijd bijzondere film. Bovendien erg leerzaam over de positie van vrouwen in Saoedi-Arabië.

Prachtige film die je gelijk al bij de keel weet te grijpen met een prima rol van Waad Mohammed als de eigenwijze (in goede zin) Wadjda . De moeder gespeeld door Reem Abdullah was werkelijk fenomenaal ook als schoonheid zelden zo een mooie vrouw gezien. De vriendschap tussen het buurjongetje en Wadjda was ook mooi in de film verweven .

Top .

Prachtige vrouwen ook.

Wat een indrukwekkende film!, de film geeft een reeel beeld hoe het er in een die samenleving aan toe kan gaan, wat de rollen van de mannen en vrouwen zijn en de gedachten die in zon samenleving spelen.

De film gaat over een meisje, die een ''verboden'' vriendschap heeft met een jongen, en daarnaast wil ze ook maar 1 ding supergraag: fietsen! iets wat in haar cultuur ECHT niet voor vrouwen is!

De film pakt vanaf het begin en is mooi en indrukwekkend, ook de acteerprestaties zijn erg sterk.

1 van de indrukwekkendere films van dit jaar

dikke 4*

Fijne kleine film, die op een prettige, warme manier de waanzin en meedogenloosheid van een met religie en bijgeloof doordrenkte seksistische samenleving laat zien, een werkelijkheid geworden dystopie die mede in stand wordt gehouden door de onderdrukten zelf, de vrouwen.

Ik wist niet dat fietsen een subversieve daad kan zijn met potentieel revolutionaire gevolgen.

Het is een simpel verhaal, maar wel heel goed om weer eens een kijkje te mogen nemen in een land, waar echt absurde regels gelden. De sfeer van het land/stad/geloof/gezin/school wordt goed neergezet. Wat een gevangenis, als je daar toch moet leven. Waar je ook bent in Saoedi-Arabië. Je moet constant op je hoede zijn. Ik blijf me verbazen dat deze mensen/landen zo achterblijven in hun ouderwetse culturen en regels. Waarom ontwikkelen ze zich toch niet? Eng hoor.

Ik denk dat ik het doen en laten op de meisjesschool nog het meest schokkend vond. Het mooi vertelde portret van een meisje dat de grenzen opzoekt binnen een ultraconservatieve, vrouwonvriendelijke of misschien wel vrouwvijandige saoedische samenleving. Zij zijn derderangs burgers, moeten buiten de deur volledig gesluierd rondlopen; mannen mogen er bij de wet polygaam leven, terwijl meisjes van tien uitgehuwelijkt worden. Om aan geld te komen voor haar droomwens doet de hoofdpersoon mee aan een koranwedstrijd. De film is sterk in het laten zien van het leven van alledag. Een knap gemaakte film die de regisseuse moest draaien vanuit een busje.

N.B. Een cultuur die ver van mij afstaat, maar je zult er maar wonen! Ook in deze film wordt weer getoond dat religie meer kapot maakt dan je lief is.

Mooi en fraai drama met prima rollen van de kinderen Waad Mohammed (als Wadjda) en Abdullrahman Al Gohani (vriendje van Wadjda). Normaal gesproken heb ik het niet zo op films waarin kinderen de hoofdrol spellen, maar in deze film deden ze het gewoon zeer goed en overtuigend en waren ze eigenlijk ook wel aandoenlijk. Zeker in het laatste gedeelte van het verhaal.

Het was wel schrijnend om te zien hoe vrouwen moeten leven in Saoedi-Arabië en waarbij ze volledig afgedekt (alleen ogen zichtbaar) moeten zijn als ze in het openbaar komen. Zelfs de westerse reclameposter met een vrouw die hing op een toilet welke fungeerde als pashokje voor vrouwen in een kledingwinkel was elk bloot lichaamsdeel afgedekt. Ze mogen ook nauwelijks iets doen (zelf niet eens autorijden) en zijn totaal ondergeschikt aan de man. De man wordt overigens niet negatief neergezet in deze film, ze waren zelfs aardig (o.a. de fietsverkoper).

Het verhaal zit zeer mooi in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Ook werd de relatie tussen Wadjda en haar vriendje mooi weergegeven. Dit geldt ook voor de relatie tussen Wadjda en haar moeder. De rollen van Reem Abdullah (de moeder van Wadjda) en Ahd (directrice van de school) waren overigens ook goed en ze zagen er ook niet onaardig uit. De film kijkt zich verder lekker weg en mocht er visueel ook wezen. De film eindigt overigens zeer mooi.

Goeie film waarin een 10-jarig meisje uit Saoedi-Arabië graag een fiets wil, echter is het voor meisjes niet gepast om te fietsen. Een voor westerlingen zeer toegankelijke, en daardoor ook redelijke boeiende, kijk in een andere cultuur. Een cultuur waarin de vrouwelijke emancipatie duidelijk nog decennia achterloopt. Saillant detail is dat de film geregisseerd is door een vrouw uit Saoedi-Arabië.

Wadjda doet wat denken aan de Italiaanse neorealistische films van eind jaren '40 en begin jaren '50. Een simpel plot, een dikke sociale boodschap, een focus op personages in een mindere positie en voornamelijk niet-professionele acteurs die evengoed prima prestaties leveren. Een meisje in een maatschappij waarin het voor vrouwen niet gepast is om te fietsen wil een fiets. Zo simpel is het, maar ondertussen wordt de totale onderdrukking van vrouwen behandelt.

Op zich niet veel nieuws onder de zon, buiten het feit om dat dit de enige film uit Saudi-Arabië is. Haifaa Al-Mansour werkt het allemaal vrij voorspelbaar uit en de boodschap ligt er dik bovenop. Dat geldt echter ook voor de meeste neorealistische films en deze heeft dezelfde sterktes, vooral op het gebied van acteerwerk, gebruik van locaties en eenvoudigheid. Het is verder ook niet bepaald moeilijk om me mee te krijgen, want de behandeling van vrouwen hier (ook door vrouwen onder elkaar; mannen spelen slechts kleine rollen in dit verhaal) maakt me al snel kwaad. Bonuspunten voor de casting van Waad Mohammed in de titelrol, want die behoort zeker tot de betere kinderacteerprestatie die ik al zag.

Wadjda is charmant en maakt je tegelijkertijd kwaad. Een effectieve mix, al is het net wat te makkelijk om echt een briljante film te zijn.

3,5*

Noot: Het is een misverstand wat SnakeDoc zegt dat Wadjda stiekem is opgenomen terwijl de regisseur zich in een busje verstopte. Ze zat wel in een busje, ja, maar niet stiekem. Ze had gewoon toestemming gevraagd en gekregen van de overheid om dit te filmen. Ze moest zich echter wel houden aan moslimregels dat ze geen directe communicatie mocht hebben met de mannelijke crewleden. Vandaar dat ze moest regisseren vanuit het busje. Ook niet meteen een positief verhaal verder.

Een mooie dramafilm...

Prima verhaal...

Wat een drama over haar leven, fietsen...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital 5.1)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld..

Prima acteerwerk (en ook jeugd)...

Charmante film, maar verhaal blijft te lang hangen als in 'n soort "kwade stiefmoeder" kinderfilm. Dus verwacht daar niet te veel van.

Grootste kracht vond ik de couleur locale.

Goede film, dat zeker. Films uit de Oosterse wereld, die in het westen goed ontvangen worden hebben vaak een politieke boodschap te vertellen. Bij Wadjda is dat ook het geval.

Dat vrouwen onderdrukt worden in Saoedi-Arabië zal voor velen wel bekend zijn. Voor wie hier niet bekend mee is, is Wadjda sowieso al een interessante film om meer over het onderwerp te weten te komen. Het is allemaal vrij eenvoudig van opzet, ietwat voorspelbaar, maar de invulling is goed. Ik heb geen idee hoeveel acteerervaring de acteurs hebben, maar er wordt gewoon goed geacteerd. Daarnaast wordt er op subtiele wijze telkens getoond dat de vrouw achtergesteld wordt ten opzichte van de man, waardoor ik ook al vrij gemakkelijk sympathie kreeg voor de vrouwen in de film.

Het kijkt allemaal vrij gemakkelijk weg, heeft de nodige bravoure en dat de regie in handen is van een vrouw, maakt het zowaar nog wat sterker. Ze heeft trouwens haar doel wel een beetje bereikt, want enige tijd na het uitkomen van deze film is het in Saoedi-Arabië weer toegestaan voor vrouwen om te fietsen. Dat is toch wel mooi.

3,5*

Ontzettend sympathieke kleine film over een klein meisje dat alles op alles zet om te mogen fietsen in het conservatieve Saudie-Arabie. Het weet op een luchtige, komische manier een loodzwaar onderwerp als de achtergestelde positie van vrouwen onder de aandacht te brengen.

Mooie film met uitstekend script en acteerwerk. Ik heb wel meerdere films gezien uit Arabische landen die met een belangrijke of vergelijkbare sociale boodschap komen en vooral daarmee weten te scoren. Deze kent ook zo'n boodschap maar is als film ook absoluut volwaardig. Prachtig einde ook.

Het verhaal gaat over een meisje dat gewoon kind wil zijn, wat in Saoedi-Arabië voor meisjes duidelijk niet meevalt, en haar moeder die al aan de strenge regels en vooroordelen die voor vrouwen gelden is gewend.

4*

9 op 10 april '16 om 00.05 op Canvas TV.

Prachtige film!

Het is in deze Saoudi-Arabische film (de eerste) uitkijken naar de in dit land door godsdienst extreem beheerste samenleving, opvoeding, onderwijs...,maar ook vooral naar het heerlijke, pientere, ontwapenende figuurtje van Wadjda.

Knappe film, niet groots opgevat maar scherp en duidelijk, naar het einde toe terzelfdertijd hard en ontroerend.

Buiten de couleur locale een tamelijk matige film. Misschien was het bedoeld als sociaal pamflet, en normaal gesproken heb ik daar ook geen moeite mee, maar uit het script van Wadjda is elk risico geweerd en artistiek wordt het daarom nooit echt interessant.

Prachtige film die me toch goed aan het scherm gekluisterd bleef houden. Misschien dat de boodschap er wel dik bovenop lag - mijn vooroordelen over de Islam werden in elk geval allemaal bevestigd - maar omdat de personages niet zwart-wit waren (lees: de mannen waren niet bij uitstek klootzakken) stoorde me dat niet. Mooi gedraaid ook, in plaats van het groezelige wat ik in eerste instantie bij een film als deze had verwacht. Ik weet niet... Gewoon een onverwacht aangename verrassing.

4,0*

Pfff, wat is het geloof toch verstikkend. Mooie film die ik vooral keek vanwege de inkijk in die wereld. Het gaat vooral om angst te zaaien. Gehoorzaam of verbrand in de hel, kortgezegd.

Wederom een film van eersten, niet alleen voor mij, maar Wadjda is de eerste speelfilm die volledig in Saoedi-Arabië werd opgenomen en Haifaa Al-Mansour was hiermee de eerste vrouwelijke regisseur uit dit land. Ik wilde de film al zien toen hij uitkwam in 2012, maar om de een of andere reden kwam het er niet van. Gelukkig is de film op veel streamingdiensten makkelijk te bekijken.

Wadjda biedt een intrigerend kijkje in een land dat we hier voornamelijk kennen uit het nieuws. Oliebelangen, repressie, een ogenschijnlijk modernisering brengende sjeik of zoals nu het treurige relaas van die journalist. Wanneer je Al-Mansours film kijkt zie je in de eerste instantie vooral de menselijkheid, en hoe herkenbaar veel dingen zijn. Dat die zich schuchter verhullende gestalte in abaya gewaad, thuis gewoon een knappe, hippe, spontane vrouw is, die haar mondje in het huishouden wel klaar heeft. Vader die in de woonkamer lekker ligt te gamen en op zombies loopt te knallen. En dat Wadjda zelf zo’n heerlijk dwars kind is, zoals je die overal tegen zou kunnen komen; in die zin herkende ik beduidend meer overeenkomsten met bijvoorbeeld de Iraanse cinema dan ik van tevoren had verwacht. Dit is geen compleet andere wereld. Ik weet niet precies hoe ik het me dan wel had voorgesteld, maar in ieder geval niet zo.

Tegelijkertijd zien we vanaf het openingsshot, dat met wat ouderwetse indoctrinatie op een basisschool begint, al wat aankondiging dat die fundamentele verschillen er wel degelijk zijn. We hebben hier ook gelovige scholen, maar tenzij je een bible belt dorpje woont en werkt, bepaalt dat niet je dagelijks leven en wat je wel en niet mag. Dat is hier anders. Die fiets die Wadjda zo graag wil hebben in deze film om tegen een buurtjochie te kunnen racen, is een voertuig waar ze eigenlijk niet op mag als meisje. Een aantal maanden geleden mocht een volwassen vrouw niet eens autorijden in Saoedi-Arabië. En ook regisseur Al-Mansour was het als vrouw niet toegestaan om haar mannelijke crew rechtstreeks aanwijzingen te geven, waardoor ze de straatscènes moest regisseren vanuit een busje via walkie-talkie. Ik zal het nooit van een cultuur als geheel zeggen, maar zo’n element van welke cultuur dan ook, vind ik wel degelijk verwerpelijk. Achterlijk. Hoe je ook wilt noemen. Nederland moet op een hoop vlakken óók nog veel leren, en ook hier verdienen vrouwen nog steeds minder geld dan mannen, maar wat ben ik blij dat het hier toch doorgaans anders gaat op dat vlak, dan wat we in de film zien.

Bepaalde aspecten van Wadjda maken me dus zeker boos, maar Al-Mansour gaat hier niet overduidelijk voor een politiek statement, al zijn de feministische trekjes duidelijk te zien. De film is gelukkig redelijk luchtig, en uit kritiek op verhulde wijze, als integraal onderdeel van het ogenschijnlijk simpele plot. Een beetje zoals een filmmaker als Asghar Farhadi dat doet. Eigenlijk is het best bijzonder dat deze film in zijn huidige vorm daar gemaakt is, gezien het wat opstandige titelkarakter.

Wadjda is goed gespeeld, mooi geschoten en met een score van Max Richter (al is het niet een van zijn betere) hadden we het ook slechter kunnen treffen en de film laat je toch met tevreden gevoel achter.

3,7*

@John Milton: Mooi betoog en gesproken John!! Het is inderdaad een vreselijke constatering dat het in zoveel landen nog zo mis is met de mensenrechten voor vrouwen en meisjes . Het is een ware hel geregeld voor ze! .