Comanche Station (1960)

Budd Boetticher nummer vijf!

Die man kon toch goeie westerns maken. Zijn westerns waren ook écht westerns. Je hebt nog een hoop films in het genre die actie, avontuur of romantiek als tweede genre hebben. Budd Boetticher maakte vaak echt pure westerns, en die waren allemaal van zeer goed niveau.

Ook hier kan ik makkelijk een 3,5*. Grootste minpunt was inderdaad dat de Comanches er totaal niet als indianen uitzagen. Ook had ik graag een wat langere speelduur gezien, maar dat was deze keer dan volgens mij bijna niet mogelijk, door het lage budget. De locaties waren wel weer schitterend, zoals in eigenlijk al zijn films. Randolph Scott bewijst hier in zijn ene-laatste film opnieuwd dat het toch een erg sterke acteur was. Vooral goed op zijn plaats in westerns natuurlijk. Goed spel van de rest van de cast ook trouwens.

Weer een uitstékende western van een van de betere western regisseurs ooit. 3,5*

Zeer waardige afsluiter tussen de samenwerking Boetticher en Scott. En tevens ook de laatste Ranown film waarin Scott samenwerkte met Harry Joe Brown. Ik zocht om 12 uur nog een korte western en mijn oog viel op The Tall T. Hierna was ik nog steeds fit dus besloot ik deze er maar achteraan te gooien.

Boetticher weet met deze film een ijzersterke western neer te zetten die in het tijdsbestek van slechts 12 dagen is geschoten met een klein budget. Het feit dat de film met een CinemaScope lens is geschoten geeft de film een extra boost qua uiterlijk, waar eigenlijk nooit wat op aan te merken is bij een Boetticher western.

Met Boetticher ging het wat minder na het maken van deze film. Hij vertrok uit Hollywood om een documentaire over zijn vriend te maken Carlos Arruza. Die later dood ging tijdens een auto ongeluk. De productie van de film was een Fiasco en het leverde een flop op. Boetticher zijn huwelijk liep op de klippen en hij belande in de cel en een inrichting.

Terug naar deze film wat Boetticher zijn laatste succes was. Ik heb geen verstand van indianen dus de film daarop bekritiseren zal ik ook niet doen. De personages zijn ook weer erg sterk qua moreel oogpunt. Allemaal hebben ze hun eigen manier over hoe het leven volgens hun in elkaar zit en vooral Dobie is interessant. Jammer dat door de korte speelduur deze morele waarden niet wat uitgediept kunnen worden. Al kan niemand ze beter presenteren dan Boetticher.

Zonde dat deze film haast geen stemmen heeft. De film verdient meer lof evenals alle andere Ranown westerns.

http://www.sensesofcinema.c...

Degelijke western heeft de klassieke ingredienten: indianen, damsel in distress, prairie, verraad...maar na de lovende berichten vond ik hem wel tegenvallen- de film ziet er mooi uit, het beperkte budget in aanmerking genomen, maar verrast werkelijk nergens. En hoewel clichés in de western bijna onvermijdelijk zijn, was dit verhaal me te voorspelbaar. Bovendien deden Randolph Scott en Nancy Gates het niet voor mij.

Niks mis mee, maar heb betere westerns gezien.

Wederom een heerlijke Boetticher-western en helaas alweer de laatste uit de boxset van de beste man. Lest best zou ik niet meteen willen zeggen, omdat het niveau bij alle Budd Boettichers westerns eigenlijk bijzonder hoog ligt, maar dat deze film niet onder dat hoge niveau ligt, zegt eigenlijk al genoeg.

Je zou het haast jammer vinden dat de regisseur niet zo heel erg veel (enigszins bekende) westerns gemaakt heeft, maar Martin Scorsese heeft tegelijkertijd volkomen gelijk als hij zegt dat het goed was dat er op het hoogtepunt een einde aan kwam. Want als onder deze omstandigheden dit soort geweldige films worden gemaakt, kan het daarna natuurlijk alleen maar tegenvallen en ligt er altijd de middelmaat op de loer. Boetticher heeft nu echter een aantal geweldige westerns nagelaten en bijna geen enkele daarvan lijkt slecht te kunnen worden genoemd.

Ook Comanche Station is met vrij beperkte middelen en een bepaalde mate van simpelheid een film die gewoon van begin af aan heerlijk sfeervol en meeslepend is. De verschillende soorten landschappen zijn erg mooi in beeld gebracht en de vrij simpele muziek en prima acteerprestaties weten daar middels een ontspannen sfeer een zeer vermakelijke film van te maken.

Kortom: schitterend in zijn eenvoud.

Script en uitwerking van de psychologie doen me denken aan Ride Lonesome (dat ik recentelijk zag) van dezelfde makers. In feite zou ik een deel van de woorden die ik daarover schreef hier kunnen herhalen. Het gaat hier evenzeer om een western met heel wat kwaliteiten. Ook hier is Randolph Scott op pad met een zootje ongeregeld aangevuld met een knappe dame die wel wat teweeg brengt. Ook hier is de interactie in het gezelschap eigenlijk interessanter dan de (toch welkome afwisseling) actie met hoogst ontevreden Comanche. Het motief van Randolph houdt opnieuw verband met een traumatisch verleden. Never change a winning team dus, en het werkt … opnieuw voor mij. De prachtige landschappen en eveneens majestueuze score krijg je er zomaar bij.

Toen Comanche Station in 1960 uitkwam, was de Amerikaanse western met romantische insteek al op sterven na dood. De laatste samenwerking tussen regisseur Budd Boetticher en Randolph Scott geeft daar duidelijk blijk van. Eens kwamen eerzaam stralende helden in het geweer tegen eenduidig onrecht. In deze film zijn het bedachtzame en melancholische personages die tussen hoop, deugdzaamheid en verdorvenheid laveren en niet eenduidig als goed of slecht zijn aan te merken.

Geen typische western met de bekende sjablonen. In dergelijke westerns is het vaak de inheemse bevolking die alle schuld moet dragen. In Comanche Station zijn zij juist slachtoffer van barbaarse scalpenjagers. Goed en slecht zijn in deze film geen gemakkelijk te plaatsen waarden. Randolph Scott is dan wel onmiskenbaar de held, maar presenteert zich toch vooral als een teleurgestelde tobber. Iemand die de hoop en de richting kwijt is en op zoek is naar een doel. Hij lijkt uitgerangeerd.

De enige constante factor is Ben Lane. Aan hem zijn alle nuanceringen die een andere vorm van western-beleving met zich mee brengt, voorbij gegaan. Hij speelt de ouderwetse antagonist. Gewoon een gemene schurk, waarover je niet eerst met jezelf in conclaaf hoeft om een waardeoordeel te kunnen vellen. Iemand waaraan je simpelweg een hekel kunt hebben. Hoewel ik hem liever wat gelaagder had gezien, was het gemak ook wel prettig.

Mooie fotografie. De landschappen zijn als schilderijen. Mooi van kleur en heel sereen. Schitterende achtergronden die vloeiend in elkaar overlopen en (misschien daardoor) niet teveel afleiden van het verhaal en de karakters. Een ingewikkeld verhaal heeft de film overigens niet. Interessante karakters heeft de film wel. Karakters die het waard zijn om nader onderzocht te worden. De film is daarvoor helaas te kort. Zonde.

Comanche Station is een prima western die zich niet al te zeer uitput in bekende conventies en clichés maar die de ambivalentie in de karakters opzoekt en tornt aan een al te romantisch beeld van het wilde westen.

Na The Tall T vandaag deze Boetticher western en ik zie overeenkomsten. We hebben twee mannen op leeftijd. Een goed en rechtschapen en een die een andere weg koos. Er is minmaal een jongeman die nu morele keuzes maakt en er is een vrouw die hulp nodig heeft. Deze vind ik goed, maar net wat minder dan de film van gisteren. Dat zit hem in het script dat gewoon een slagje minder sterk is. Maar ik hou van de doeltreffende regie, het compacte vertellen, de volwassen toon en de prima acteurs uit beide films en dan keek ik deze twee nog van ouderwetse DVD. Dankzij Indicator zijn veel van de westerns van Boetticher goed op blu ray te vinden. Dat is de volgende stap. Want meer wil ik er zien.