The Burning Hell (1974)

Een B-filmmaker die een vliegtuigongeluk heeft overleefd en een priester beginnen een samenwerking. Regisseur Ron Ormond en predikant Estus Pirkle maakten in 1971 de christelijke propagandafilm If Footmen Tire You, What Will Horses Do?, met als boodschap; geloof zo snel mogelijk of het gaat niet best met je aflopen. In The Burning Hell gaan ze met die toon door. Ormond en Pirkle willen laten zien wat de hel is, om zo de kijkers bang te maken waar ze naar toe gaan als ze niet als een speer de kerk bezoeken.

Terwijl Pirkle predikt voor een groep (behoorlijk lelijke) mensen, zien we wat de hel is. We zien vlammen en shots van lava. Shots van mensen met modder op hun gezicht en schreeuwende vrouwen. De hel is schijnbaar een plek waar wormen en maden je opvreten. En wanneer ga je naar de hel? Als je valt met je motor en daardoor op mysterieuze wijze wordt onthoofd. Ondertussen vertelt Pirkle anekdotes uit de bijbel, die worden uitgebeeld door een stel mannen met kostuums, geleend van een basisschool-toneelstuk. Vooral Mozes en zijn nepbaard aan het begin van de film is hilarisch. Evenals de duivel en zijn Piet Mondriaan gezicht. De film is soms enorm komisch in zijn knulligheid en bizarre praktijken. Maar de film is vooropgesteld erg dom. En eng, met een hoop enge mensen. En dan heb ik het niet over de geschminkte lui.

1 ster.

Ik heb tot nu toe alle byNWR films gezien die op Mubi zijn verschenen, dus het is maar een klein stapje om dat vol te houden als er nu en dan eentje verschijnt. Vooral als het reli-propaganda is, geregisseerd door een beruchte exploitatie filmmaker als Ron Ormond (van wie ik zo te zien nog niks gezien heb, maar de titels en posters geven je wel een idee).

Toevallig heb ik gisteravond weer even de filmpjes gezien van Hans Teeuwen over het belang van het recht te mogen ridiculiseren, en de klassieke sketch van George Carlin, die precies dat in de praktijk brengt. In die geestesgesteldheid The Burning Hell kijken, doet je bijna vermoeden dat we hier met een parodie te maken hebben, ware het niet dat er gevulde megachurches in de VS zijn, tot de nok toe gevuld met mensen die luisteren naar niet wezenlijk anders gebazel. En anders hebben we attracties als Hell House (2001) natuurlijk nog. Parodie van buitenaf lijkt dan bijna niet nodig, ze leveren het zelf al aan. Hoe dan ook zat ik vanaf het begin met opgetrokken wenkbrauwen te kijken naar wat zich op het scherm voltrok, en uitgekraamd werd. Het is een onsympathiek woord om te kiezen, maar ik kan het moeilijk 'zeggen' noemen. Dat dekt de lading niet.

The Burning Hell klokt onder een uur, en daarmee blijft het net behapbaar. Het acteerwerk en de special effects zijn nogal beroerd, maar hoe deze mensen de hel verbeelden, en wat ze preken tot hun volgelingen, welke argumenten ze gebruiken, blijft interessant. Uitstekend voer voor theologische discussies omtrent moraliteit, en welke rol het bestaan van het concept hel/hemel daarin speelt.

Voor mij blijven de percentages van mensen die daarin geloven iets waar ik amper bij kan. Hoe is het mogelijk... Maar dat maakt het alleen maar interessanter natuurlijk, al word ik er vaak niet zo vrolijk van. Net als Chainsaw kan ik sommige aspecten van wat we hier zien en wat het in mijn optiek daadwerkelijk zegt , niet alleen vreselijk onsympathiek en amoreel, maar op een grote schaal ook behoorlijk angstaanjagend vinden.

Bezien als exploitatie, als historische bron en voedingsbodem voor discussie vond ik zeker het uurtje waard. Als stukje entertainment en film is het niet zo geweldig, en duurt het eigenlijk net iets te lang ondanks de geringe speelduur. Wat vond jij, tbouwh? Jij hebt natuurlijk een iets andere blik dan ik

2,5*

De propaganda vloeit zo rijkelijk over de toonbank dat je op een gegeven moment haast gaat denken dat het allemaal ironisch is. Het effect dat je krijgt dus als je iets zó dik aanzet dat je het daarmee juist ontkracht.

Maargoed, dat is dus niet zo. En dat wist ik. Ik zit in de split dat ik deze enerzijds heel graag wilde zien (en daar ook geen spijt van heb), maar er anderzijds na twintig minuten al wel klaar mee was. Die re-enactments zien er (natuurlijk, zou ik bijna zeggen) allemaal even goedkoop uit en die speeches zijn al snel repetitief. Dieptepunt is de set-up rond die motorrijder. En diens vriend die in de nasleep bekeerd wordt natuurlijk.

Bekend met de interne context van zulke ideologieën kan ik alleen maar m'n hoofd schudden en me , afhankelijk van m'n bui, ook nog eens flink frustreren. Mag duidelijk zijn dat je met dit soort drammerig geweld niet alleen degenen afstoot die sowieso al wel tegen zijn.