Bluebeard (1972)

Vreemde mengelmoes van horror en ongewilde? humor overgoten met een Morricone-sausje.
Het eerste uur was best te pruimen met prachtige decors en een aardig mysterieus sfeertje, maar na dat eerste uur neemt de film een enorm vreemde bocht met al die flasbacks .
Het was wel best genieten om al die mooie vrouwen te zien, maar dat maakt het natuurlijk geen goede film.
Een lichte teleurstelling, dus ik hou het op 2,5*.

Een knalgekke griezelgeschiedenis die zich situeert ergens tussen WOI en WOII. Een politiek figuur, Luitenant von Sepper, helpt zijn vrouwen naar het hiernamaals als hij hen beu is. Toegegeven, getrouwd zijn met een gefrustreerde dame, een sado-masochistische of een kletskous is niet aangenaam, maar de redenen waarom de protagonist zijn andere echtgenoten van kant brengt, zijn soms ver gezocht of belachelijk.

Aanvankelijk is deze horrorproductie helemaal niet zo slecht geregisseerd door veteraan Edward Dmytryk. De decors zijn vaak heel fraai en de beklemmende angstsfeer zit er in het begin zeker in. Sommige fragmenten zijn melancholisch getint en de dramatische slotsekwens straalt een zeker gevoel uit. Maar gaandeweg moet de griezel plaatsmaken voor cynische humor en enkele satirische taferelen (toegegeven, soms eens een goede gag) zodat de spanning wegebt.

Door het gegeven te aktualiseren kregen de scenaristen de kans om het geval "Blauwbaard" psycho-analytisch te benaderen en te verklaren, maar verder dan wat pseudo-psychologisch geklets zijn ze niet geraakt.

Dat Richard Burton zich kostelijk geamuseerd heeft staat buiten kijf, want de edele dames waarmee hij het bed mocht delen behoren stuk voor stuk tot een prachtcollectie.

Samengevat: geen slechte film, gewoon een leuk tussendoortje.

De nu out-of-print AnchorBay Regio 1 DVD is widescreen en anamorphic, een prachtige kopie. Er is ook een ietwat ongewone, maar mooie muzikale score van Ennio Morricone, in mono 2.0 zodat ik toch tenminste geluid uit alle luidsprekers krijg. Er zijn wel geen ondertitels.

De film is geen meesterwerk het is misschien zelfs verschrikkelijk maar wat is het een gave film! Laat ik met het negatieve beginnen. Scene's stoppen abrupt of de 'kleding' kan soms middenin een scene veranderd zijn en soms duidelijk uit een totaal andere tijd. Psycho-analytisch teksten om het wat meer diepgang te geven. Nee, daarin valt de film zeker niet mee maar verder is de film entertainend in al zijn eenvoud. Richard Burton speelt een Baron die als oorlogsheld op zijn landgoed woont. Er zijn verwijzingen naar Nazi- Duitsland maar de symbolen zijn vervangen. Was het Oosterijk of Hongarije? het is niet van echt belang. Hij trouwt met een Amerikaanse (Joey Heatherton) en hierna ontvouwt zich langzaam een luguber horrorplot. Door middel van flashbacks zien we een heel scala aan prachtige vrouwen voorbij komen. Stuk voor stuk krijgen we deze dames in hun Eva kostuum te zien. Waaronder ook Raquel Welch. Wat moet Richard Burton een gelukkig man zijn geweest. De vele kamers in het kasteel waren zeer mooi vormgeven. Het acteerwerk niet slecht. Kortom de film straalt één en al plezier uit. Met twee regisseurs aan het roer namelijk oude rot Edward Dmytryk en de onbekende Luciano Sacripanti, met de verschillende tijden en de leentjebuur van zoveel verschillende elementen had de film zo Hongaarse goulash kunnen heten. Wat een heerlijke campy film!