Blood from the Mummy's Tomb (1971)

A severed hand beckons from an open grave!

Ik heb het hier al eerder gezegd maar ik begin echt serieuze fan te worden van het Hammer productiehuis. Recentelijk al een paar films achter de kiezen gehad en ook nog een paar nieuwe gekocht waaronder deze Blood from the Mummy's Tomb. Ik ken voor de moment simpelweg nog te weinig van de acteurs/actrices die meermaals voorkomen in de Hammer films waardoor ik altijd zonder enige verwachting aan de film begin. De enige voorwaarde is natuurlijk dat de film me moet vermaken en daar slaagt deze film weer uitstekend in.

Toegegeven, het zijn nooit echt geniale horrorfilms maar ze stralen toch altijd een geweldige sfeer uit. Ik heb eigenlijk altijd gedacht dat het enige verfilmde verhaal van Bram Stoker het uitstekende Dracula was maar blijkbaar is Blood from the Mummy's Tomb gebaseerd op The Jewel of Seven Stars, al heb ik het verhaal nooit gelezen maar wat dus ook een verhaal van Stoker is. Geen idee of het wat gelijk loopt maar wat baat het want Holt en Carreras maken er lekker lopend verhaal van. Al kende de film wel wat problemen doordat Holt stierf voor de film af was maar Carreras heeft de boel dan verder afgewerkt. Eerlijk gezegd, het valt eigenlijk echt niet te merken dat de regisseursstoel gedurende de film veranderde want de film blijft diezelfde heerlijke sfeer behouden. Visueel zitten er dan eigenlijk ook echt wel een aantal erg mooie en beklemmende scènes in want zo is onder andere de scène in het gekkenhuis met de gestoorde lach van één van de patiënten nog altijd op mijn netvlies gebrand. Nu ben ik sowieso eigenlijk wel te vinden voor dit soort mummy/vloek/horror/... verhalen waar er een eeuwenoude vloek de onderzoekers treft. In dat opzicht is de film een typische film in het genre. We krijgen een eeuwenoude vloek en de onderzoekers die het graf hebben opengebroken, worden stuk voor stuk afgemaakt. Niet meer en niet minder maar het is in ieder geval een leuk verhaaltje dat zich concentreert op de volgorde waarin iedereen gaat sterven maar vooral de manier waarop. Het enige waarin Blood from the Mumm's Tomb zich onderscheid van alle andere mummy films is het feit dat de mummy deze keer geen halfdode persoon is die gewikkeld is in allerlei windels maar gewoon een bloedmooie vrouw maar daarover straks meer. De relatief korte speelduur, het is al een paar dagen geleden dat ik de film heb gezien maar ik betwijfel het of de film effectief 94 minuten duurt, zorgt ervoor dat de film nergens verveelt. Al is dat natuurlijk grotendeels te wijten aan de alweer perfect gekozen cast.

En de grootste plusfactor is natuurlijk Valerie Leon die zowat de meest sexy mummy ever speelt. Ze heeft nooit echt een hoofdrol gespeeld, met uitzondering van hier natuurlijk, en er blijkt geen enkele geldige reden voor te bestaan. Ik vraag me het echt af want Leon is zo'n actrice die in haar gloriedagen werkelijk alles had. Charisma, een mooi snoetje, een schap van hier tot in Tokio, ... Onbegrijpelijk dat ze nooit verder is geraakt dan 2 bijrolletjes in James Bond films. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Peter Cushing de rol van Fuchs op zich ging nemen maar vanwege de dood van zijn vrouw is dit idee nogal snel afgesprongen en is de rol naar Andrew Keir gegaan. Keir speelt degelijk maar toch blijft het idee hangen dat dit met Cushing wel eens naar een hoger niveau getild had kunnen worden want die is in Frankenstein Created Woman echt uitstekend bezig. Ach, we zullen het nooit weten en Keir is eigenlijk helemaal geen slechte keuze als Fuchs. De rest van de cast is op zich wel redelijk goed gekozen maar toch weten maar bitter weinig acteurs/actrices echt een memorabele indruk achter te laten. Wel een leuke knipoog naar Tod Browning natuurlijk die de regisseur van de originele Dracula uit 1931 was.

Wederom een uitstekende film uit de Hammer reeks. Valerie Leon is een vrouw die gewoon op je netvlies gebrand blijft staan, Holt en Carreras beseffen dit blijkbaar genoeg en zorgen er dan ook voor dat Leon op elke mogelijke manier in beeld wordt gebracht maar het vlotte verhaal en een aantal sterke scènes zorgen voor een meerwaarde. Misschien geef ik de film nu nog iets te weinig maar dit kan met een herziening in ieder geval wel naar een een 4* gaan. Voor nu dan toch nog maar een stevige voldoende.

Dikke 3.5*

Professor Julian Fucks ontdekt bij een Egyptologische expeditie het graf van de omwille van haar toverkunst beruchte koningin Tera. Hij laat haar gebalsemd lichaam (waarvan één hand werd afgehakt) en enkele relieken overbrengen naar Engeland en geeft haar magische ring aan zijn eigen dochter Margareth. Het meisje, dat als twee druppels water op de bloedmooie vorstin gelijkt, begint zich te gedragen als haar. De professor geraakt steeds meer in zichzelf gekeerd terwijl zijn gewezen metgezellen allemaal onder geheimzinninge omstandigheden de dood vinden.

"Blood from the Mummy's Tomb" werd hier ten lande begin de jaren zeventig in de bioscoop uitgebracht als "De Hand van de Mummie". Dank zij de goede cast, de vlotte regie en de opmerkelijke sfeerschepping werd ook dit een zeer onderhoudende Hammer-productie, hoewel mijn voorkeur nog steeds blijft uitgaan naar Terence Fisher's "The Mummy".

Films over het oude Egypte en Mummie-films in het bijzonder gaan vaak over vloeken en deze Blood From The Mummy's Tomb lijkt ook vervloekt geweest te zijn. Oorspronkelijk moest Peter Cushing de hoofdrol gaan spelen in deze film echter zijn vrouw Helen werd ongeneeslijk ziek waardoor hij het na één dag werd weggeroepen. Gelukkig werd er vervanging gevonden in de vorm van acteur Andrew Keir. Dan na vijf weken filmen krijgt regisseur Seth Holt een hartaanval en sterft in de armen van acteur Aubrey Morris (Dokter Putnum) op de set. Dus ook voor hem moet een vervanger gezocht worden en die is gevonden in de persoon van Michael Carreras. Het verhaal is gebaseerd op Bram Stokers 'The Jewel of the Severn Stars' Wat eens een ander verhaal is dan de veelvuldig door Hammer House verfilmde Dracula. Aan het begin van de film zien we een stel archeologen de tombe met daarin de sarcofaag van Tera ontdekken. Hierna verplaats de film zich naar de huidige tijd voor ons dus naar 1971. Tera en Margaret Fuchs want dit is een dubbelrol worden gespeeld door het oogstrelende snoepje Valerie Leon. Zij zal later nog bij twee verschillende James Bonden verschijnen. Een erg mooie vrouw, echter de ene keer dat ze naakt te zien was in de film was dit een body-dubbel aangezien ze een geen naakt clausule in haar contract had staan. Verder is het net zoals veel andere Hammer house prachtig vormgeven en bezit het genoeg bloed, vrouwelijk schoon en mooie locaties om er veel plezier mee te beleven. Ook is er nog een mooie verwijzing naar: Dracula (1931) De regisseur en het vriendje van Margaret heten namelijk allebei Tod Browning.

Gemiddelde Hammer horror uit begin jaren 70, maar onderhoudend genoeg. Tera wil eindelijk wel eens uit haar graf opstaan, maar alle expeditieleden hebben de relikwieën die daar voor nodig zijn verdeeld. Gelukkig is de dochter van de professor haar evenbeeld, die kan mooi even helpen. We hebben wel eens lelijkere mummies gezien, Valerie Leon is natuurlijk gewoon yummie. En dat slot is natuurlijk briljant gevonden!

Toch weer een vermakelijke Hammer productie, en anders dan alle voorgaande Hammer mummie films.

Er is hier geen sprake van een ronddolende moordzuchtige voddenbaal.

Wat mij zeer aanspreekt is de muziek van de Australische Tristram Cary, die vanaf het begin van de film meteen de juiste toon zet.

Cary, die vooral met electronische muziek bezig was, werkte ook al voor de Doctor Who TV serie.

De schoonheid van Valerie Leon is hier al uitvoerig geprezen, en terecht.

Een van de mooiste Hammer babes ooit, en dan heb ik het niet zoals velen voornamelijk over haar indrukwekkende bovenwijdte, want ik vind vooral haar gezicht beklijvend.

Ik had haar al eerder gezien in enkele Carry On films, en in een daarvan droeg ze een jungle-girl outfit waarin ze nog wat adembenemender uitzag dan hier.

Het is echter niet alleen haar uiterlijk dat haar geknipt maakte voor de dubbelrol die ze hier speelt.

Ik vind haar boven verwachting goed acteren.

Ze wisselt overtuigend van een lieftallige jonge vrouw over naar een hautaine en genadeloos commanderende gebiedster.

Waarom ze door een stem-actrice gedubd werd is een vraag die velen zich stelden, aangezien er met haar eigen stem niets mis was (volgens uitspraken van collega acteurs)

Zelf dacht ze dat haar stem voor de rol niet meisjesachtig genoeg klonk, al wist ze het ook niet zeker.

Er werd een body double voor haar gebruikt in meerdere scènes: de flitsend-korte naaktscène, de opnames waarin ze zogezegd rennend door een bos te zien is, en vanzelfsprekend de interactie tussen haar en mummie Tera.

De overige castleden kwijten zich eveneens meer dan behoorlijk van hun taak.

Andrew Kier (Prof. Fuchs) zie ik sowieso altijd graag spelen.

James Villiers zet een heel sterke booswicht (Corbeck) neer.

Er zitten wel wat mankementjes in het geheel, die naar verluidt te wijten zouden zijn aan het wisselen van regisseur, waardoor een aantal scènes met kunst-en vliegwerk aan elkaar gelast moesten worden.

Door het strikte studiobeleid en strakke werkschema kreeg Valerie Leon niet eens toestemming om naar de begrafenis van de overleden regisseur Seth Holt te gaan, die tijdens de opnames van deze film overleden was.

De beeld- en geluidskwaliteit van de gerestaureerde Studiocanal Blu-ray is uitstekend, en heeft interviews met interessante info als extra.

Het verhaal lijkt veel op de film The Awakening (1981) die ik toevallig in de horrorchallenge ook gezien heb. Waar The Awakening triomfeert op locaties weet deze film toch wel meer te boeien door de sfeer en vooral door de bloedmooie Valerie Leon die zowat alles mee heeft op gebied van uiterlijk. Stijlvolle looks, niet alleen door haar mooie vormen en sensuele voorkomen, maar ze heeft ook een mysterieus zeer mooi gezichtje met fantastische ogen. Daarbij vertolkt ze haar rol zeker degelijk, ze wisselt haar rol van een lieve jonge vrouw genaamd Margaret naar de ziel van Queen Tera op een overtuigende manier. Dit is wel de eerste film die ik van haar zie, buiten een paar kleine rolletjes zoals bv. in The Spy Who Loved Me (1977) en Revenge of the Pink Panther (1978).

De regisseur Seth Holt overleed tijdens de opnames waardoor de film soms wat chaotisch overkomt omdat er toch een bepaalde tijdsdruk op stond. Neemt niet weg dat de film voldoende onderhoudend is en vooral de sfeer, de decors en de mooie Valerie Leon de pluspunten zijn. 6/10