Sun Don't Shine (2012)

Had hier toch wel wat meer stemmen verwacht dan alleen die van McSavah. Is online toch een stukje populairder dan hier tot nu toe.

Verdient wel wat meer aandacht namelijk. Prima indie/mumblecore-filmpje van Amy Seimetz, de vrouwelijke hoofdrolspeelster in o.a. Upstream Color met haar langspeeldebuut. Het is een behoorlijk ruwe, grimmige roadmovie met vooral uitstekend sounddesign. Het camerawerk is verfrissend en het verhaaltje boeiend genoeg en vooral goed overgebracht. Wat minder zijn de wat houterige dialogen, ook wat inherent aan het stijltje, maar toch.

Het is over de gehele linie misschien niet enorm indrukwekkend, maar vond het toch een erg aangenaam minimalistisch low-budget filmpje. 3.5*

Ik had hier (voorlopig) nog niet zo veel stemmen verwacht hoor. Het begint te komen op Moviemeter, meer waardering voor kleine, licht experimentele Amerikaanse dramas die vaak duidelijk narratief op de laatste plaats stellen of in ieder geval anders verpakken. Het is niets nieuws, dit soort films zijn heel erg beïnvloedt door oudere films, zoals bijvoorbeeld Badlands. Toch is de benadering van deze nieuwe "stroming" films zeer eigen in omgang met intense emoties en een meditatieve manier van filmen.Er begint zich langzamerhand een kringetje te vormen van vrienden/kennissen met allemaal dezelfde mindset. Films en reggiseurs die in Amerika nu aardig doorbreken, maar voordat het in Nederland zover is zal dat nog wel even duren.

Voor mij zijn het allemaal bekende namen in deze film. Amy Seimetz (A Horrible Way to Die, Upstream Color), Kate Lyn Sheil ( The Color Wheel), AJ Bowen (A Horrible Way To Die, Hatchet II) en Kentucker Audley is me vooral als regisseur bekend van de Open Five films. Echter, bij de meerderheid hier zal vooral Seimetz inmiddels een beetje bekend zijn.

Seimetz nu in de Directors Chair, met Bowery als editor, die eerder al Upstream Color deed. Shane Carruth komt ook nog een handje helpen en dan is de cirkel weer rond.

Het is dus niet zo verbazingwekkend dat de film qua sfeer, intensiteit en manier van filmen wel valt terug te koppelen aan Upstream Color, zonder diens complexiteit mee te nemen.

Vooral de combinatie van de voice-over en een onheldere, dromerige filmstijl zorgen voor een meditatief maar dreigend sfeertje. Kate Lyn Sheil speelt Crystal, een emotioneel onstabiele vrouw, iets wat al na de 1e minuut al duidelijk is. Het gaat van vrolijk en lief tot panisch en bang. Heel goed geacteerd. Kentucker Audley zijn rol (Leo) lijkt de meer rationele van de twee, maar dit blijkt ook maar schijn.

Een emotioneel gespannen sfeertje draagt de film, waar we als kijker middenin gegooid worden. De toekomst is voor ons als kijker net zo onzeker als voor de 2 hoofdrolspelers. De bevreemdende, meditatieve sfeer en de vele mood swings werken alleen maar mee om dit gevoel te versterken. Hier vormt emotie de rode draad door de film, die zo langzaamaan een duidelijker narratief vormt, zonder daar echt de focus op te leggen.

In essentie een simpele roadmovie, met een betrekkelijk duidelijk verhaal, maar de verpakking en uitwerking maken het geheel vreemder, mysterieuzer. Je gaat er in mee of niet, afhankelijk van het feit of je mee kan gaan in de sfeer en de onstabiele schommel van emoties. Aanrader, maar niet voor iedereen!

Amy Seimetz is echt een alleskunner. Kan me niet voorstellen dat er iets is wat zij niet uitmuntend doet. Heerlijke grimmige road movie, die vooral erg veel put uit het uitmuntende sound design. Dan nog met Audley en genie Kate Lyn Sheil in de hoofdrol. De manier waarop Seimetz het spanningsveld mysterieus houdt en beetje bij beetje meer details los laat zijn een enorme kracht van Sun Don't Shine.

Zoals we gewend zijn bij deze stroming films is het narratief zeer dun of wordt het op een zeer onorthodoze manier uit de doeken gedaan. Seimetz kiest voor beiden. Zeer voortreffelijke keuze ook trouwens. Vooral de onstabiliteit van Sheil's personage is een goede tention builder die aanvoelt als een tikkende tijdbom.

Zo, weinig stemmen/reacties voor deze prent. Wist niet dat het zo'n kleintje was. Maar ok, je ziet dat je niet met een blockbuster te maken hebt.

Ontzettend interessante film dit. Het klapt er direct in, hou ik wel van. Je wordt meteen op een pad gezet, maar na enkele minuten voel je dat het anders ligt. Man man, wat is de dame in kwestie een potje annoying, en dat is dus goed neergezet. Je voelt met de knul mee. Ik vind het heerlijk hoe de sfeer wordt neergezet, lange close-up beelden, slimme toepassing van het geluid, gesprekken over beelden. Het gaat traag, maar dat stoort totaal niet. Erg fijn hoe zo af en toe een stukje duidelijker wordt hoe de kaarten liggen. Geen grote gebaren, alles klein. En toch meeslepend. Fijne verrassing.