Comforting Skin (2011)

Meestal als je je ogen lang genoeg kapot heb gestaard op de pixels van je laptop en daarmee indirect de brillenspecialist ook weer een beetje blijer maakt aan het eind van het jaar komt er na veel zoeken wel weer een lijstje interessante alternatieve horrors uit waar je weer even mee vooruit kan. En deze had ik op nummer 1 gezet, al had ik na afloop nou niet echt het idee dat dat heel terecht was. Als er een ding goed is aan deze film dan is het wel de muziek, in elke nieuwe scene heb je wel het idee dat er wel naar een heel grimmig en spannend moment toegewerkt gaat worden wat je wel steeds gefocust houd maar je er uiteindelijk vaker teleurgesteld uit doet komen. Het plot is niet eens zo heel onorigineel en ik ben eigenlijk dolblij met deze nieuwe generatie aan minimale horror films waar de psychologische ontwikkelingen (en dan voornamelijk de aftakeling) belangrijker zijn dan de de schrikmomenten en het bloedvergieten, maar hier had ik, de muziek en de tattoo effecten even wegdenkende, meer het idee naar een in slowmotion afgespeelde mumblecore te kijken zonder al teveel dialoog. Grappig ook want Bidewell lijkt enorm veel op Lena Dunham. Een wel heel erg afgematte versie daarvan welteverstaan. Anderzijds hoeven deze dingen in mijn boekje ook niet eens zo zeer als minpunten te gelden wat het bijzonder moeilijk te beoordelen maakt. Hmm, ben benieuwd wat andere hier van zeggen wanneer er straks wat stemmen bijkomen. (2,5*)

Het is niet zo dat gezien het feit dat de laatste jaren heel wat horrorfilms uitkomen met psychologische ontwikkelingen dat deze films ook beter zijn dan de simpele slashers vol bloedvergieten of horrorfilms met de typische schrikmomenten. Neem nu deze horrorfilm die tergend traag wordt opgebouwd zonder enige spanning, die alleen oog heeft voor de aftakeling van een personage zonder een noemenswaardige scène. Gewoon een zeer saaie zit ! 2/10