Rebelle (2012)

Magnifieke prent waarbij ik met gebalde vuisten en een kalme roes heb zitten toekijken hoe een twaalfjarig meisje ontvoerd wordt en vervolgens een zware tijd moet doorstaan. Erg mooi spel van de onbekende Rachel Mwanza en ook de bijrollen kwam realistisch over. Fijne manier van filmen, de Afrikaanse muziek vult de onheilspellendheid aan en er is een goede balans tussen het mentale en fysieke geweld.

Een beetje een dubbel gevoel heb ik bij Rebelle. Aan de ene kant maakt het wel indruk, al is het maar omdat het onderwerp zelf al zo heftig is dat het moeilijk geen impact kan hebben. Aan de andere kant vond ik het vooral aan het begin een erg typische film over kindsoldaten, die eigenlijk precies laat zien wat je verwacht. Het is bijna een sterke film, omdat het onderwerp zo verschrikkelijk is en niet zozeer door de film op zich. Dit geldt vooral voor het eerste deel waarin de focus ligt op de gruwelijkheden. Maar zelfs het liefdesplotje en de afloop daarvan vond ik niet bepaald verrassend of verfrissend. Zelfs de keuze van de naam 'Magicien' voor de albino is typisch. De filmstijl is even voorspelbaar met een handheld gedaan om het waarschijnlijk wat natuurlijker te maken.

Het enige verrassende is dat Komona de doden kan zien en dat de film later ineens draait om haar poging haar ouders te begraven. En dan werkt de film ineens een stuk beter en de laatste paar scène vond ik dan ook het sterkst. Het is een krachtige manier om de moeite om een trauma te verwerken te verbeelden. Dit samen met het goede acteerwerk van de jonge acteurs en de toch wel pijnlijke oorlogsscènes (hoe voorspelbaar ook) maken het toch wel gedenkwaardig.
3,5*

Zeer indrukwekkende film die uiterst geloofwaardig is. Niets dan lof voor de jonge hoofdrolspelers en hun uitzonderlijke acteertalent.
Niet alleen het probleem "kindsoldaat" komt aan bod, maar tevens het trieste leven dat Afrikaanse albino's hebben wordt duidelijk door het feit dat grote groepen van deze mensen afgezonderd leven in een eigen dorp, ommuurd en beveiligd.

Mijn dochter, die tijdens de film naast mij zat en werd geconfronteerd met een meisje van haar leeftijd maar verder met een totaal ander leven, had er ook duidelijk veel moeite mee. Vrij onschuldige vragen zoals: "Hoe kan een meisje van 14 nou trouwen?" en "Waarom moet er persé een witte haan gevonden worden?" tot grote afschuw, medelijden, en zich terecht realiserend dat haar leventje helemaal niet zo verkeerd is.

Het scéne waar het meisje Komona, eenzaam en alleen, na een moeizame roeitocht, een kind baart, en vervolgens de laatste overblijfselen van haar ouders begraaft, die ze nota bene zelf onder dwang heeft doodgeschoten, zal ik nooit vergeten. Zelden heb ik zo'n immens gevoel van medelijden gevoeld.

Deze Oscar-genomineerde film over kindsoldaten ergens in Afrika is helaas weinig boeiend. Het verhaal wordt afstandelijk verteld en de personages blijven nogal tweedimensionaal, waardoor de gebeurtenissen, hoewel sporadisch best schokkend, weinig impact hebben. Overtuigend in beeld gebracht en goed gespeeld, maar het resulteert niet in een meeslepende of zelfs maar interessante film.

Redelijke film waarin een meisje ergens in Afrika wordt ontvoerd door een rebellenleger en wordt getraind als kindsoldaat. De vertelwijze waarin het meisje haar ongeboren kind haar eigen geschiedenis verteld is mooi gekozen. Een aantal indringende momenten, maar tussendoor is de film te langdradig (ondanks de korte speelduur).

Een mooie drama/oorlogfilm...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Uitstekend achtergrond muziek

(Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld....

Zoveelst film over de chaos en het geweld dat al vele tientallen jaren heerst in zwart Afrika.

Indrukwekkend en bedroevend. Ge vraagt je uiteindelijk af hoe dat het mogelijk is dat een ras dat ik als van nature open en optimistisch bestempel, met muziek en dans in lijf en leden, tot dergelijke wreedheden komt.

Deze film wordt erg over gewaardeerd naar mijn mening. Ik vond er weinig aan. In het begin dacht ik. Hé. Dit wordt heftig en goed. Maar hoe langer ik keek hoe duffer de film. Boring.

Wat een film! Wat een relaas, dat een jong meisje haar ongeboren baby in haar buik vertelt over de gruwelijkheden, die zij als kindsoldaat in een rebellenleger heeft meegemaakt. Zonder meer groots de wijze, waarop de jonge en onervaren Rachel Mwanza haar centrale rol invult, mede gezien haar wel heel bijzondere achtergrond. Het soms overdonderende camerawerk geeft de film een extra dimensie. Treffende poster ook.

In meerdere opzichten een indrukwekkende, realistische film, die je op ongemakkelijke wijze confronteert met een hedendaagse, afschuwelijke werkelijkheid. Misschien niet de meest geëigende film om op kerstavond te bekijken, maar ik ben toch blij dat ik 'm heb opgezet. Ik werd er stil van en een moment van reflectie is op zo'n avond zeker zo gepast.

Indrukwekkende beelden van kinderen die op jonge leeftijd snel volwassen moeten worden en alleen maar ellende meekrijgen i.p.v. veel liefde. Het verhaal is meeslepend en mijns inziens zeer menselijk. Sterke film!

Ik heb me wel laten verrassen door deze film. Ondanks het wat rommelige verloop had blijft het verhaal wel hangen. De afwisseling van geweld, actie en raadselachtige beelden , geluid en prachtige muziek zorgt voor enige verwarring maar uiteindelijk vooral voor een verontrustend gevoel. Het geweld werd op een mystieke wijze afgewisseld met een soort visioen een indruk van de spelende tieners van actiefiguur JC van Damme . Je kan dat stukje komisch opvatten, maar daar is dan ook wel het komische gedeelte in één beeld samengevat. De beelden zijn soms raadselachtig en prachtig. Dat alles begeleid door een prachtige soundtrack met artiesten als Artur Nunes en Os Kiezos ( beiden uit Angola, niet Kongo!), een must voor liefhebbers van afrikaanse (soul-) muziek: KLIK.

De introductie van de visioenen/ geesten gebeurt op een uitstekend moment tijdens de aanval van het regeringsleger. Zijdelings komen ook links met het westen kort aan bod: de VN jeep en de coltanmijn. Achtergrond coltan: KLIK. Opvallend: de film vangt aan met een narratief, maar dan spreken een tijd lang vooral de beelden voor zich: eerste veel actie, dan de visioenen en vervolgens vooral veel sfeerbeelden die elkaar sfeervol en intens afwisselen begeleid door intens geluid en muziek dit wordt gaandeweg weer vervangen door het verhaal dat de verteller de kijker wil vertellen en de beelden en de muziek vertellen het open einde, een niet meer eindigende zoektocht naar betekenis, of toekomst?.

3.75*

Boeiende film over een niet nader gespecificeerd Afrikaans land waarbij een burgeroorlog tussen de regering en de rebellen de samenleving van de burgers danig overhoop haalt. Kindsoldaten worden weggerukt uit hun veilige habitat en starten onder dwang een heel nieuw leven. Als een soort Stockholmsyndroom worden deze ontvoerde kinderen helemaal gebrainwasht tot meedogenloze vechtmachines. Schrijnend en wraakroepend eigenlijk.

Niet alles was even boeiend. Die spookverschijningen vond ik vrij overbodig al besef ik wel dat bijgeloof en magische krachten wel een bepaalde plek innemen in de geest van de bevolking. Prima aanpak van de film ook om het verhaal te laten vertellen door de moeder aan haar nog ongeboren kind. Zeer naturel en sereen.

Bij momenten nogal eentonig, maar het acteerwerk van het meisje maakte veel goed. Aangrijpende film met vlagen, maar niet uitmuntender dan andere soortgelijke films over kindsoldaten die ik al zag (kan niet onmiddellijk op een titel komen).

Op maandagavond nog even snel een niet al te lang filmpje waarbij de keuzes viel op deze Rebelle die op het oog veel overeenkomsten heeft met het uitstekende Beasts of no Nation en andere films met genocide en kindsoldaten. En zowaar was deze film onder de titel War Witch kandidaat voor beste buitenlandse film tijdens de Oscars van 2013.

En net zoals Beasts of no Nation zien we Komona binnen haar vertrouwde omgeving en familie, een idylle en rust die wreed wordt verstoord met de eerste gruwelijke momenten waarna de jongedame in kwestie meegenomen om te dienen als pakezel en daarna de eerste stappen als kindsoldaat. Wat vooral in die beginfase opvalt is een soort abstracte en artistieke vertelling waar weinig dialoog gebruikt wordt maar de beelden en sfeer in combinatie met muziek voor zich spreekt hier en daar begeleidt door een voice over. Het toont de afdaling van de mens in de meest donkere en duistere kieren en gaten van de ziel waar weinig ruimte meer is voor menselijkheid en mededogen. Het is leven en overleven, eat or be eaten, vanuit het perspectief van een 12-jarige, en laten we het zo zeggen dat deze het nogal voor de kiezen krijgt.

Tot daar goed, sterk zelfs, en een film die buiten het stijlfiguur de vergelijking met Beasts of no Nation prima kan doorstaan. Interessant is tevens het geloof en bijgeloof, en daarmee een of andere voodooman die rook creërend, biddend en zingend dingen zijn zegen geeft of dingen als een looprichting lijkt te bepalen. Maar helaas komt kort daarna toch behoorlijk de klad erin met een niet bepaald interessante wissel naar Witch en de Magician die gevlucht zijn. En vooral het ellenlange gedeelte waar de Magician op zoek is naar een witte haan voegt niets toe en kan me eigenlijk gestolen worden. Het is van de hak op de tak met een nieuwe wissel terug naar het leven tussen de rebellen die de film qua plot toch vooral het predicaat rommelig geeft.

Slecht was het allemaal zeker niet maar voor een Oscar contender had ik toch wel iets meer verwacht. Ontegenzeggelijk heeft Rebelle een hoop maar mist ook bepaalde factoren. Eindconclusie is dan ook een moeizame voldoende voor een grotendeels moeizame film.