Flamingo Road (1949)

Meer dan uitstekende film met een 44-jarige Joan Crawford die er niet mooier op wordt maar wat is ze hier goed! Ook weer een een prima prestatie van Sydney Greenstreet als de op machtsbeluste Sheriff Titus Semple..

Liefde, edelmoedigeid en eerlijkheid halen het op politiek machtsmisbruik en corruptie.

Dergelijke films rolden destijds aan de lopende band uit de Hollywoodstudios.

Enige zorg voor de regisseur was er uit te geraken met een voor het publiek aanvaardbaar en geloofwaardig verhaal en dit is hier opperbest gelukt. Op de "quick romance-marriage-divorce" na, zit alles best in elkaar en Joan Crawford was een actrice die de film altijd nog wat hoger op tilde.

You just wouldn't believe how much trouble it is to dispose of a dead elephant

Ik heb maar bitter weinig van Joan Crawford gezien, tot een dikke maand geleden had ik zelfs nog niets gezien van de actrice. Het was dan ook via Above Suspicion dat ik voor het eerst kennis maakte met Crawford en dat beviel me eigenlijk wel goed. Meer zelfs, ik ging er eens werk van maken om wat meer van haar te zien en gelukkig biedt TCM altijd de oplossing in dit soort van queeste want het uitzenden van dit soort oude (en op het stemmenaantal afgaande) vergeten films is hun full-time bezigheid.

Maar uiteindelijk toch wel wat teleurgesteld. Ik weet niet goed wat er juist misloopt maar Flamingo Road is een wat zoutloze film geworden die je nooit echt bij je nekvel weet vast te pakken, iets dat met dit soort pesterijen tussen twee personen wel mogelijk is. Werkelijk iedereen is corrupt en draait er hun hand niet voor om om een mes in de rug van hun partner te steken, wat dus al direct een interessant concept vormt, maar toch voelt het nergens echt aan als een mooi geheel en is het eigenlijk wachten op de finale confrontatie tussen Lane en Titus om de boel te redden. Die stelt uiteindelijk niet bijzonder veel voor doordat ze vrij snel voorbij is en dan besluit Curtiz om alles maar wat snel snel af te raffelen. De ene moment zit Lane nog in de gevangenis, dan komt opeens Dan terug tevoorschijn na luttele minuten daarvoor kwaad ze zijn weggelopen omdat hij zich bedrogen voelt en is alles opeens terug in orde... Het is nu niet dat de film op zich een lange speelduur heeft dus een 10 minuten hadden er gerust nog wel bij gemogen.

Waarom dan toch nog 3*. Wel, omdat Crawford dit goed doet. We zijn een zestal jaar na Above Suspicion maar de actrice lijkt niet veel veranderd te zijn. Ze kan zich met gemak meten met een Bette Davis (om maar een soortgelijke klassieke actrice te noemen) en tot nu toe heeft ze me dus nog niet teleurgesteld. Alleen is het wel erg ongeloofwaardig te noemen dat Crawford met haar 44 jaar nog moet doorgaan voor een jonge danseres van een jaar of 20 maar bon, het heeft gelukkig geen slecht effect op haar kunnen. Pluspunt ook is de rol van Sydney Greenstreet als de Orson Wellesachtige sheriff en tegelijkertijd hoofd van alle corruptie. De combinatie met Crawford zorgt voor een aantal leuke scènes en het slijmerige, geniepige gekonkel van zijn personage naar het einde toe houdt de aandacht nog wel vast. Zonde dan ook dat de rest van de rollen niet zo goed zijn vertolkt. David Brian als Reynolds kan zeker en vast nog door de beugel maar Zachary Scott als hulpsheriff Carlisle is bijzonder slecht gecast en acteert enorm houterig.

Neen, het is dat de film grotendeels draait rond de confrontaties tussen Crawford en Greenstreet dat het allemaal nog wat interessant blijft want algemeen gezien is Flamingo Road niet zo'n sterke film. De reden waarom dit vandaag de dag dan ook nog stemmen heeft is dankzij Crawford en het feit dat Michael Curtiz (Casablanca, Angels with Dirty Faces en The Adventures of Robin Hood) de regie op zich nam.

Nipte 3*

Joan Crawford wordt herenigd met Zachary Scott, haar tegenspeler in Mildred Pierce in het type melodrama waarin zij excelleerde. Zij speelt Lane Bellamy, die net rond kan komen van haar werk als exotische danseres in een rondreizend circus. Wanneer ze bevriend raakt met hulpsheriff Fielding Carlisle [Scott] krijgt ze te maken met de achterdochtige en machtige sheriff Titus Semple [Sydney Greenstreet], die Carlisle voor zijn karretje wil spannen om zijn macht te vergroten en Lane beschouwt als een stoorzender. Maar Lane laat zich niet zomaar aan de kant schuiven, waardoor ze zelf een spil wordt in een smerig spelletje.

Natuurlijk kan dit niet tippen aan Mildred Pierce, mede omdat de film aardig wat elementen uit dat meesterwerk overneemt. Maar Crawford is helemaal in haar element en Greenstreet is een fenomenale tegenstander en zijn sheriff Titus lijkt een voorloper van Orson Welles' legendarische Hank Quinlan in Touch of Evil. Michael Curtiz regisseert zonder opsmuk en het resultaat mag er wezen.